PaRIJS

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Toevallig had ik het net vóór de start van de rellen in Parijs over deze stad. Men noemde het de stad van de liefde. En van lichtjes. Vroeger tenminste. Toen ik er in de jaren tachtig voor het eerst heen ging, was het nog zo. Jaren later, toen ik er voor mijn opleiding aan de Kunstacademie weer heen ging, was het een ander verhaal. Ik vond het maar een vieze stad. De eyecatchers waren te druk en de terrasjes te duur. Sindsdien ben ik er nooit meer geweest. Ik heb ook niet het idee dat het beter is geworden. Maar dat is een aanname.

Toch heb ik respect voor die stad. Vanwege de Franse Revolutie. En de manier waarop het volk herhaaldelijk eist dat er veranderingen komen. Tijdens de voornoemde revolutie is een einde gemaakt aan de heerschappij van de adel. Het volk kwam op voor zijn rechten. Ook nu doen ze dat weer. Geleid door studenten.

Hoewel dit een wereldwijd fenomeen is, worden de rellen in Parijs door die internationale groep van rijke, oude witte mannen bestempeld als een moslim- en migranten-actie. De waarheid is dat jongeren wereldwijd in meerdere steden om dezelfde reden hun stem laten horen. Omdat ze anders willen. Ze willen, zeer terecht, betere kansen om een normaal leven te kunnen leiden. Iets dat alsmaar duurder en duurder wordt.

Het is ook belachelijk wat wij nu de norm hebben gemaakt. Dat we dat vooruitgang durven te noemen terwijl we onze ogen sluiten voor het feit dat het systeem niet werkt voor ons. Het is belachelijk dat we hiernaar streven in Suriname. Voornamelijk omdat we niet ons best doen om de fouten die ze in het buitenland hebben gemaakt en nog steeds maken eruit te filteren.

De grootste misstap die we maken, is het onvoldoende beschermen van onze natuur. De desastreuze gevolgen hiervan worden steeds meer zichtbaar. Onze systemen zijn ook aan het falen. Althans, zo lijkt het. Hoe moeten we ons veilig voelen als het KPS zoveel blunders maakt? Hoe moeten we ons veilig voelen in onze gezondheid als er steeds mensen ziek worden? En overlijden door een onbekende ziekenhuisbacterie?

Hoe moeten we onszelf serieus nemen wanneer we maar blijven stemmen op politieke leiders en hun partijen die zichzelf alleen maar verrijken? Die alleen maar kijken naar hun portemonnee. Die ondanks hun leeftijd maar blijven zeuren op podia en jongeren daarmee niet de kans geven echte verandering te brengen?

Ik zeg niet dat we ook moeten gaan rellen in Suriname. Het bestormen van het DNA-gebouw was destijds ook maar een politieke strategie die ons verder niets heeft gebracht. Ik denk ook dat Suriname niet klaar is voor een echte revolutie.

Daarnaast nemen we net de verkeerde dingen over. Men neemt bijvoorbeeld de zwakzinnige retoriek betreffende migranten over. Men scheldt op Cubanen, Brazilianen en Venezolanen. Men kijkt niet naar de reden waarom zij zeer gewenste werknemers zijn.

Ik vind het pijnlijk om te zien dat ook in Zuid-Afrika wordt gewezen naar migranten. Dat deze zelfs met geweld het land worden uitgezet. Gelukkig zijn wij, tot nu toe, niet zover geïndoctrineerd. Brainwasht zijn we wel. Gehersenspoeld om te geloven dat olie en gas de weg vooruit zijn terwijl de wereld door de extractieve industrie zowat in brand staat.

Laatst maakte onze president een verwijzing naar het boek ‘Hoe duur was de suiker?’ Ik denk dat we onszelf die vraag moeten stellen over vele zaken in ons land. En op de wereld. Hoe duur was de olie? Hoe duur was het hout? Hoe duur was het goud? Hoe duur was de rijst? Hoe duur was het perceel? Hoe duur was het drinkwater? Hoe duur was de stroom? Hoe duur was de opleiding? Hoe duur was de gezondheidszorg? Hoe duur was integriteit? Hoe duur was eerlijkheid? Hoe duur was het sociaal zijn? Hoe duur was het huis? Hoe duur was het geloof?

Wanneer we de balans zullen opmaken bij de hemelpoort. Dan zullen we zien dat de prijs die we hebben betaald nooit in verhouding stond met wat we ervoor terugkregen. Maar dan is het laat.

christiowijnhard@gmail.com