War on ?

door

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

Een week terug wees ik erop hoezeer wij hier de gevolgen ervaren van de internationale politiek, waarbij zowel de oorlog in Europa als die in de Arabische wereld gevolgen voor ons heeft. Met meest zichtbaar de olieprijs die almaar stijgt. En met in het middelpunt de Amerikaanse president Donald Trump.

In Europa zigzagt hij tussen steun voor Ukraïne en gevrij met Rusland, terwijl hij Iran nu al heeft beloofd dat hij het land na de tussentijdse verkiezingen voor het Congres, flink zal gaan bombarderen. Immers, de Iraniërs zouden de reden zij waarom de olieprijs zodanig is gestegen dat de volkswoede in de VS zich tegen hem heeft gekeerd en zijn partij vermoedelijk de meerderheid in het parlement zal kosten.

“Zijn ‘war on drugs’ waarbij al tweehonderd mensen het leven hebben gelaten bij aanvallen op vermeende drugsboten in de Caribische zee, kruipt aan land”

En natuurlijk is niet hij – de aanvallende partij – de schuldige, maar de Iraniërs die hun land met hand en tand verdedigen. In een subliem artikel geeft collega Ivan Cairo een vertaalslag naar hoe precies de economische dreiging eruit ziet en hoe tante Jenny in de komende twee jaar zal moeten schaatsen om de zaak economisch een beetje bijeen te houden.

En dan dacht je dat daarmee de kous af was voor mijn zorgen? Helaas. Een ander monster waar ik eerder al vraagtekens bij had geplaatst is bezig uit het ei te kruipen. Met alweer die Trump in het middelpunt. Zijn ‘war on drugs’ waarbij al tweehonderd mensen het leven hebben gelaten bij aanvallen op vermeende drugsboten in de Caribische zee, kruipt aan land.

Wie de internationale media volgt zal gelezen hebben dat de man als vanouds weer Amerikaanse militairen zal stationeren in verschillende Zuid-Amerikaanse landen. De oprichting van de zogeheten ‘Shield of the Americas’, waar nu al meer dan vijftien landen zich bij hebben aangesloten, was slechts de voorbode.

Er worden grote aantallen militairen gestuurd, in eerste instantie naar Panama, Colombia en Honduras. Dit onder het mom dat die landen zulen worden geholpen in de strijd tegen de drugkartels. In Colombia alleen worden het voorlopig zeshonderd man. En in Ecuador wordt nu al gesproken over de heropening van een Amerikaanse basis die jaren terug werd gesloten.

Het is alsof de elementaire uitgangspunten voor drugs niet tellen. Immers, als er geen markt is, is er geen product. En de markt is in de VS en Europa. Echter, de miljoenen die deze projecten kosten worden liever niet gestoken in het laten afkicken van het almaar uitdijende leger verslaafden in de VS. We kennen allemaal de filmpjes van de ‘zombies’ die onder invloed van opioïden langs de trottoirs struinen. Echter, dat zal Trump een worst wezen.

Het is dat hij tijdens zijn speech in de VN er eerlijk voor uitkwam wat vooral ook zijn andere (en mogelijk belangrijkere) motieven zijn. Grondstoffen! De Braziliaanse president Lula ziet de bui al hangen: “de VS wil ons rekoloniseren”, riep hij onlangs. En ik vrees dat Lula ondanks zijn hoge leeftijd niet hallucineert.

We zijn niet vergeten hoe Latijns-Amerika tientallen jaren heeft gezucht onder het juk van de VS, waarbij al dan niet met CIA-acties werd bepaald wie aan de macht kwam. Gezien de ontketenende grondstoffenoorlog lijkt een terugkeer naar die tijd niet ver af.

Toen de ‘Shield of the Americas’ werd opgericht sneerde iemand die deze regering niet gezind is, in een ingezonden stuk dat wij niet waren betrokken, omdat Trump ons niet ziet staan. We zouden onbelangrijk zijn. Eerlijk gezegd zie ik het liever zo. Immers, straks wanneer de olie gaat vloeien kan dat zomaar een geopolitieke vloek blijken te zijn geworden.

roziegeur@gmail.com