Vleugellamme kustwacht

door

DE SURINAAMSE KUSTWACHT kan op dit moment niet uitvaren omdat alle drie beschikbare patrouillevaartuigen aan de ketting liggen. Dat kwam afgelopen week naar voren bij de lopende begrotingsbehandeling in De Nationale Assemblee. De 32 meter lange OCEA FPB 98 met de naam Rutu en de twee 24 meter lange OCEA’s FPB 72, waarvan er een Nengrekopoe heet en de ander voor zover bekend naamloos is, moeten de Surinaamse kustwateren veilig houden, maar ze liggen nu nutteloos aan de wal omdat er geen geld is voor het onderhoud en voor brandstof.

Dit is een zeer verontrustende ontwikkeling die het internationale imago van Suriname geen goed zal doen. Het land staat immers aan de vooravond van grootschalige offshore oliewinning voor de kust die enorme hoeveelheden oliedollars in het laatje kunnen brengen, waarmee eindelijk ontwikkeling zou kunnen worden gebracht. Maar de buitenlandse investeerders, die miljarden US dollars hiervoor uittrekken, verwachten daar wel een bepaalde vorm van veiligheid voor terug. En die moet voornamelijk door de kustwacht gegarandeerd kunnen worden. Met schepen die niet uit kunnen varen, zal dat moeilijk gaan.

Het is echt de hoogste tijd dat de regering gaat inzien dat de kustwacht een pure noodzaak is om bij te dragen aan de toekomst van Suriname en om de maritieme veiligheid te garanderen

De Kustwachtautoriteit Suriname is al jaren stiefmoederlijk behandeld door opeenvolgende regeringen en heeft tot nu toe onvoldoende geld gekregen om haar taken op een professionele manier adequaat uit te kunnen voeren. Het is tekenend dat voor het jaar 2026 slechts een beschamende SRD 7,5 miljoen wordt vrijgemaakt, terwijl dat vorig jaar nog SRD 25,8 miljoen was. En met dát bedrag kwam de autoriteit niet eens uit, laat staan dat ze het met dertig procent daarvan gaan redden.

In het verleden – vanaf 2019 – sprong Staatsolie nog bij en konden de drie kustwachtboten nog onderhouden worden en operationeel blijven. Ook werd de bouw van een nieuwe aanmeerfaciliteit gefinancierd en dankzij deze private injectie patrouilleerde de kustwacht soms maanden achtereen. Maar nu deze samenwerking voorbij is en deze bron is opgedroogd, zijn ze weer grotendeels afhankelijk van de overheid.

Minister Marinus Bee van Binnenlandse Zaken, waar de kustwacht onder valt, heeft de regering herhaalde malen nadrukkelijk verzocht om meer middelen vrij te maken voor de maritieme veiligheid, tot nu toe echter tevergeefs. Hij benadrukt dat een efficiënte grensbewaking en de bescherming van de Surinaams viswateren van essentieel belang zijn. Volgens voorzichtige schattingen wordt jaarlijks voor zeker vijftig miljoen euro vis illegaal gevangen, waardoor de staatskas veel geld misloopt. Ook de mogelijk aan- en afvoer van drugs kan vrijwel ongestoord plaatsvinden zolang de kustwacht vleugellam is.

Het is echt de hoogste tijd dat de regering gaat inzien dat de Kustwachtautoriteit Suriname een pure noodzaak is om bij te kunnen dragen aan de toekomst van het land en om de maritieme veiligheid te garanderen. Al is het alleen maar om de buitenlandse investeerders die er al zijn en nog gaan komen een gerust gevoel te geven en de olie-inkomsten niet in gevaar te brengen.