Trashpoint -2

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

We gaan nog even door met zeuren. Want er is meer gebeurd in ons land. Zaken waarvan ik vind dat wij ons achter de oren zouden moeten krabben. We hadden laatst weer zo’n bruut signaal van hoe mis het met sommigen van ons is. Dat verhaal van die jongen die een kat heeft gemarteld en gedood. Voor hem oiverigens niet de eerste keer. In het algemeen kan dit een psychopaat zijn die zichzelf aankondigt en laat weten dat er meer zal volgen. Want dat zal zeker het geval zijn. Wat was de sanctie tegen hem? Een reprimande en vervolgens heengezonden.

Wow! Misschien was het een kat van inheemse afkomst. Ook dat leed nemen we niet serieus. Bij onze buren pakken ze het anders aan. In Brazilië kun je tot wel vijf jaar gevangenisstraf krijgen voor het mishandelen van een kat of een hond. Ja, we kunnen nog even dromen over dat wij ooit zo’n stap zullen nemen. Voor ons is het veel leuker om veroordelend te kijken naar Chinezen omdat ze hondenvlees eten. Alsof wat wij met honden en katten doen beter is dan dat.

Wat we ook niet serieus nemen, is het feit dat kindertehuizen en opvangtehuizen het gewoon niet redden. Eerder schreef ik al dat zij moeten worstelen om het hoofd boven water te houden, terwijl grote instituten zoals banken en verzekeringsmaatschappijen jaarlijks hun winst rapporteren. Winst waarvan al een minuscuul deel de tehuizen duurzaam uit de nood zou helpen. Waarom hebben wij geen wetgeving die bedrijven dwingt dat te doen? Gewoon een structurele giveback in plaats van een belachelijke photo-opp. In Frankrijk hebben ze een stap in de goede richting gezet. Daar worden supermarkten verplicht om niet verkochte verswaren zoals groenten en fruit, te doneren aan de armen. Liever de behoeftigen.

Met zo’n wettelijke verplichting zouden wij al een stap in de goede richting maken. Helaas, we nemen alleen dat stuk over waarbij bedrijven een dikke vinger in de overheidspap hebben en die invloed gebruiken om hun winst te bewaken over de ruggen van de zwakkeren in de samenleving. Nogmaals, als elk bedrijf een fractie van zijn winst zou doneren, zou de winst nog steeds gigantisch zijn, maar zouden veel noden opgelost worden. Er bestaat echt wel zoiets als sociaal-kapitalisme of community-kapitalisme. We willen het alleen niet zien, want hebzucht ‘kiert’ onze mars.

Een keer schreef ik al over de positie van het mens-zijn in het arbeidsproces. Het liefst verbannen we alle menselijke aspecten met procedures uit het arbeidsproces. Of we minimaliseren de tijd, dus het geld dat het een bedrijf kost. Ten koste van het welzijn van de medewerkers. Vooral vrouwelijke medewerkers kunnen het zwaar hebben door hun natuurlijke processen. Ook wat vaderschapsverlof betreft leven we nog in een andere tijd.

We hebben daarnaast nog steeds belachelijke regels die maken dat een vrouw niet zelf over haar lichaam mag beslissen. Helemaal niet als ze Inheems is. Want dat verzwijgen we. Laffe schapen die we zijn. Maar in onze ziekenhuizen dwingen wij, nog steeds, inheemse vrouwen stappen te ondernemen na een bepaald aantal kinderen. Het is zo koloniaal en mensonterend dat mijn oren ervan klapperen.

Ook dat pakken ze in andere landen beter aan. In Spanje kan je als vrouw betaald verlof opnemen indien ‘tante’ met heel veel pijn op bezoek komt. Mooi.

En wij? Wij staren ons blind op olie en gas. We blijven de bevolking wijsmaken dat ze er beter van gaat worden. Terwijl het harde feit is dat als wij niet goed opletten het allemaal juist honderden malen erger kan worden. Geld kan een geweten hebben. Zaken doen ook. Zelfs olie en gas kunnen een geweten hebben. Niet bij ons. Want geld zonder geweten spreekt Sranantongo.-.

christiowijnhard@gmail.com