Suripop bewijst opnieuw: achter alle kritiek blijft de liefde voor het Surinaamse lied springlevend

door

Wie de sociale media in de aanloop naar Suripop 2026 volgde, kon gemakkelijk de indruk krijgen dat deze editie van het Surinaamse componistenfestival nog maar weinig draagvlak had. Kritische reacties, vergelijkingen met voorgaande edities en discussies over de organisatie voerden regelmatig de boventoon. Maar zaterdagavond, toen de eerste bezoekers de Anthony Nesty Sporthal binnenstroomden, bleek opnieuw dat de werkelijkheid zich niet altijd laat vangen in reacties op sociale media.

Tekst Shanavon Arsomedjo

De tribunes waren weliswaar niet volledig gevuld, maar boden een goedbezette aanblik. Op de begane grond was nauwelijks nog een vrije stoel te vinden. Fans van de twaalf finalisten, familieleden, vrienden, trouwe Suripop-bezoekers en partners van het festival vormden samen een enthousiast publiek dat vanaf het eerste optreden luid van zich liet horen. Bij vrijwel iedere deelnemer steeg gejuich op uit verschillende hoeken van de zaal. Het was misschien wel het duidelijkste bewijs van de avond: ondanks alle kritiek leeft de liefde voor Suripop nog altijd.

Meer dan alleen een lied

Vanaf het moment dat de lichten doofden, was duidelijk dat iedere finalist alles uit de kast had gehaald om een blijvende indruk achter te laten. De een koos voor een extravagante outfit, de ander investeerde zichtbaar in decorstukken, dansers, visuals of een uitgewerkt verhaal. Deze avond draaide allang niet meer alleen om een goed lied. De twaalf componisten wilden het publiek meenemen in een beleving waarin muziek, theater en emotie samenkwamen.

De officiële finale werd geopend door Xamira Badloe-Van Windt, die Tru lobu agen van componist Roian Atmopawiro vertolkte. Gehuld in een fonkelende groene creatie verscheen zij op het podium als een overtuigende openingsact. Met haar krachtige, zuivere stem zette zij direct de toon voor een avond waarop kwaliteit en passie centraal stonden.

Kort daarna volgde Lib’ en so, geschreven door componist Damian Jhintoe en vertolkt door Rhisto Abiting en Cécile Atida. Waar veel deelnemers zich concentreerden op de zang, kozen deze twee ervoor hun nummer als een klein theaterstuk te brengen. Van de eerste tot de laatste noot bleven zij volledig in hun rol als een stel dat uiteindelijk onder ogen ziet dat de liefde is verdwenen en afscheid nemen de enige juiste keuze is. Hun chemie op het podium maakte het verhaal geloofwaardig en meeslepend. Niet alleen vocaal maakten zij indruk; ook hun acteerwerk gaf het nummer extra diepgang. De jury beloonde die totaalpresentatie met de derde plaats.

Voor Jhintoe betekende die prijs meer dan alleen een podiumplaats. ‘Als nieuwkomer binnen Suripop heb ik dit volledig geaccepteerd,’ vertelde hij na afloop. ‘Ons hele team deed voor het eerst mee. Dat we dan meteen derde worden, voelt als een enorme eer.’

Volgens de componist heeft Suripop hem veel meer gebracht dan alleen een klassering. ‘Het festival heeft mij een platform gegeven. Ik heb nieuwe mensen leren kennen, ben serieuzer naar mijn muziek gaan kijken en heb het gevoel dat dit pas het begin is. Mensen gaan mijn naam zeker nog vaker horen.’

Muziek met een maatschappelijke boodschap

Ook Sjachnaz Pengel wist met haar compositie een gevoelige snaar te raken. Haar nummer No syi mi trafasi, mi de leki yu, vertolkt door Lateefah Wijngaarde, vraagt aandacht voor de acceptatie van mensen met een beperking en kreeg een indrukwekkende visuele vertaling.

Wijngaarde verscheen in een elegante witte jurk, waarop de ster van de Surinaamse vlag prominent op de borst was verwerkt. Langs de mouwen liepen de nationale kleuren in een creatief gevlochten ontwerp. De symboliek onderstreepte de boodschap van het nummer: ongeacht een beperking verdient iedereen dezelfde kansen, hetzelfde respect en dezelfde acceptatie. Het publiek reageerde zichtbaar geëmotioneerd en beloonde het optreden met een langdurig applaus. Uiteindelijk leverde het Pengel de tweede plaats op.

Ook de overige finalisten bewezen maandenlang aan hun presentatie te hebben gewerkt. Zanger Luciano Pregers liet de zaal swingen op Den Sranan kukru van Ferdinand Schet. Unice en Rudi Fernand kozen ervoor hun zangeressen letterlijk boven het podium uit te tillen met behulp van een verhoogd platform. Daarmee trokken zij niet alleen de aandacht van het publiek, maar gaven zij hun optreden ook een extra dimensie.

Lingo creëerde juist een compleet andere sfeer. Op het podium stond een knusse woonkamer met een comfortabele bank, een salontafel en zelfs een ingeschonken glas whisky. Alsof het publiek een huiskamer binnenstapte waarin het verhaal zich op natuurlijke wijze ontvouwde. Het decor vormde geen losse aankleding, maar werd onderdeel van het lied.

De grote winnaar van de avond

Toch was er één optreden dat zich volgens de jury uiteindelijk van alle andere wist te onderscheiden. Toen Rodney Deekman het podium betrad, was hij gehuld in een lang zwart gewaad. Om hem heen stonden spiegels opgesteld. Vanaf de eerste seconde werd duidelijk dat Konsensi veel meer is dan een lied; het is een persoonlijke reis waarin de componist de confrontatie aangaat met zichzelf. De spiegels symboliseerden het gesprek met de man die hij iedere dag tegenover zich ziet: zijn eigen geweten, zijn intuïtie, zijn konsensi. Terwijl het nummer zich ontvouwde, leek het alsof Deekman langzaam afrekende met de donkerste periode uit zijn leven.

Halverwege het optreden trok hij zijn zwarte mantel uit. Daaronder verschenen felle kleuren die rechtstreeks leken te verwijzen naar het licht dat hij na moeilijke jaren weer had gevonden. Uiteindelijk nam hij plaats op een kleurrijke bank – dezelfde bank die ook in zijn videoclip voorkomt – als symbool voor de gesprekken die hij met zichzelf voerde en de rust die hij uiteindelijk wist terug te vinden. Zijn optreden werd bekroond met de prijs voor Beste Performance, terwijl ook de onderscheiding voor Beste Videoclip naar zijn inzending ging. Toch moest het hoogtepunt van de avond nog komen.

Toen presentator Henk van Vliet uiteindelijk de naam van de winnaar van Suripop 2026 uitsprak, leek de tijd even stil te staan. Deekman stond zichtbaar verbijsterd op het podium. Terwijl het publiek juichte en applaudisseerde, probeerde hij te bevatten wat zich zojuist had afgespeeld. Even later mocht hij ook de felbegeerde Jules Chin A Foeng Trofee in ontvangst nemen. Voor het eerst in de geschiedenis van Suripop wist één deelnemer in dezelfde editie alle prijzen te winnen.

Een lied geboren uit tegenslag

‘Ik kan eigenlijk niet goed omschrijven wat ik voelde toen mijn naam werd genoemd,’ vertelt hij. ‘Het was blijdschap, maar ook verdriet. Er ging van alles door me heen. Ik dacht ook: waarom moest juist zo’n moeilijke periode uit mijn leven uiteindelijk zoveel moois voortbrengen? Dat maakte het heel dubbel.’

Juist die moeilijke periode vormde de basis voor Konsensi. Het nummer ontstond tijdens de coronapandemie, een periode waarin Deekmans leven volledig op zijn kop kwam te staan. Zijn relatie liep stuk en niet lang daarna verloor hij ook zijn baan. Die opeenstapeling van gebeurtenissen bracht hem mentaal uit balans. In plaats van die gevoelens weg te stoppen, besloot hij ze op papier te zetten.

Aanvankelijk twijfelde hij sterk of hij zo’n persoonlijk verhaal wel met het grote publiek wilde delen. ‘Ik vond het veel te kwetsbaar. Dit waren gevoelens waarvan ik eigenlijk niet wilde dat de hele wereld ze kende.’

Het was uiteindelijk een goede vriend die hem over de streep trok. ‘Hij zei tegen me: “Juist omdat het zo persoonlijk is, moet je het vertellen. Misschien help je er iemand anders mee.” Dat is me altijd bijgebleven.’

Vanaf dat moment veranderde zijn doel volledig. Niet winnen, maar raken werd zijn grootste drijfveer. ‘Als ik met mijn lied één persoon kon helpen of één hart kon raken, dan was mijn deelname voor mij al geslaagd.’ ‘Mensen geven allemaal hun eigen betekenis aan Konsensi. Dat vind ik misschien wel het mooiste. Iedereen herkent iets van zichzelf in het verhaal.’

Eén bericht zal hem naar eigen zeggen altijd bijblijven. ‘Iemand stuurde mij via TikTok: “Bedankt dat je jouw verhaal hebt gedeeld. Bedankt dat je hoop geeft en woorden hebt gegeven aan mijn dagelijkse strijd. Ik ben eigenlijk niet blij met jouw lied, omdat ik me er zo bloot door voel. Maar tegelijkertijd heb ik me nog nooit zo gezien gevoeld.”‘

De cirkel is rond

Het winnen van Suripop voelt voor hem nog altijd onwerkelijk. Niet alleen vanwege de prijzen, maar ook vanwege zijn persoonlijke geschiedenis met het festival. ‘Ik ben eigenlijk een Suripop-kind. Als kleine jongen werd ik al meegenomen naar Suripop. Later stond ik er als artiest, daarna als presentator en nu als componist. Dat ik juist in die rol de wedstrijd win, voelt alsof de cirkel rond is.’

Zijn betrokkenheid bij Suripop gaat volgens hem verder dan alleen optreden. ‘Ik hou van Suripop. En als je vindt dat iets beter kan, moet je niet alleen kritiek leveren. Dan moet je ook bereid zijn om zelf een bijdrage te leveren en mee te bouwen. Dat heb ik altijd geprobeerd.’

‘Deze reis heeft mij geleerd dat ik veel kwetsbaarder kan zijn dan ik dacht,’ zegt hij. ‘Maar juist in die kwetsbaarheid schuilt ook kracht. Ik mag er zijn met al mijn fouten, verdriet, teleurstellingen en gebreken. Het gaat erom dat je daar doorheen blijft varen en het goede in jezelf blijft vinden.’

Hoewel de overwinning nog nauwelijks is ingedaald, kijkt Deekman voorzichtig vooruit. Een intiem concert waarin zijn eigen muziek centraal staat, behoort zeker tot zijn plannen. Toch kiest hij er bewust voor eerst even gas terug te nemen. ‘Eerst wil ik gewoon ademhalen en alles laten bezinken.’-.