Knop om bij Natio

NATIO LAAT de teleurstelling van de gemiste WK-kwalificatie definitief achter zich. Met de lancering van de ‘Natio Green Guardians’ zet Suriname de knop om en kiest het voor een krachtige, nieuwe identiteit die diversiteit en onze groene trots verbindt met de rest van de wereld. Onder leiding van de kersverse bondscoach Henk Fräser start een ambitieus vierjarenplan. Maar wensen op papier garanderen geen positieve resultaten op het veld. Het vizier staat scherp gericht op het WK van 2030. De weg daarnaartoe begint komende september met de voor de regio prestigieuze Concacaf Nations League.

Het diaspora-avontuur, dat in maart 2021 met hoge verwachtingen begon, heeft het Surinaamse voetbal onmiskenbaar een kwaliteitsimpuls en internationale bekendheid opgeleverd. Achter deze sportieve vooruitgang schuilt echter een chronisch gebrek aan bestuurlijke continuïteit. De teller staat inmiddels op vijf bondscoaches in vijf jaar. Dat weerspiegelt de ad-hoccultuur binnen de Surinaamse Voetbal Bond (SVB). Telkens wanneer een kwalificatiereeks strandt, rolt er een kop, in plaats van dat wordt gebouwd aan een langetermijnvisie. Hopelijk heeft de SVB daarvan geleerd.

Met Fräser heeft de bond een realistische organisator en een bekende people manager aangesteld, die als voormalig assistent de diasporagroep al goed kent. Zijn staat van dienst in de Nederlandse Eredivisie getuigt van tactische discipline. Dat is precies wat Natio nodig heeft.

Met grote nieuwsgierigheid kijkt voetbalminnend Suriname uit naar de selectie waarmee de bondscoach op 25 september aantreedt tegen Honduras en vier dagen later in eigen huis tegen Martinique. President Jennifer Simons heeft immers de wens uitgesproken dat meer lokale spelers de kans moeten krijgen. Nuchter bekeken is dat een politiek sympathiek gebaar, maar in de praktijk is het nauwelijks haalbaar.

Het niveauverschil tussen de Suriname Major League en de Europese competities waarin de diasporaspelers uitkomen, is simpelweg te groot. Lokale talenten toevoegen als ‘opvulling’ heeft geen sportieve meerwaarde en remt de professionalisering van de selectie.

Als een zwerende vinger die net onder de oppervlakte blijft kloppen, speelt ook de recente ‘paspoortgate’. Nadat bleek dat spelers door het aannemen van een Surinaams sportpaspoort onbedoeld hun Nederlandse nationaliteit verloren, raakte Natio vleugellam en ontstond paniek. Dit juridische probleem is nog altijd niet opgelost. Wel heeft minister van Buitenlandse Zaken Melvin Bouva een wetswijziging aangekondigd om deze slepende paspoortkwestie op te lossen. Die moet ertoe leiden dat diasporaspelers weer zonder risico voor Suriname kunnen uitkomen. De SVB is hoopvol over een goede afloop, maar doet er verstandig aan met beide benen op de grond te blijven.

Een van de problemen die Fräser snel moet zien op te lossen, is de logistieke handicap waarmee ook zijn voorgangers werden geconfronteerd. Spelers en staf zien elkaar tijdens interlandperiodes vaak pas zeven tot tien dagen vóór een wedstrijd. Dat is fysiek belastend, vooral door de lange reistijden. Tactisch is het bovendien nauwelijks ideaal; in zo’n kort tijdsbestek kan een technische staf amper bouwen aan een team dat als een huis staat. Dat maakt de missie om zich uiteindelijk te plaatsen voor het WK van 2030 allerminst eenvoudig. Als Fräser daarin écht wil slagen, moet de focus worden verlegd van overleven in de waan van de dag naar het opbouwen van een professionele en stabiele organisatie.-.

...