On Stage sluit theaterseizoen af met musical ‘LipsTick Confessions’

door

Vanaf hun aankomst bij On Stage Theater wordt bezoekers duidelijk dat ‘Lips Tick Confessions’, de voorstelling waarvoor ze zijn gekomen, geen doorsnee theatervoorstelling zal zijn. Ze worden welkom geheten door twee mannen in zwarte pantalon, wit overhemd en opvallend rode bretels met op hun kleding rode lipstick. Eén vrouw, gespeeld door Chavelly Creebsburg, houdt de zaal al die tijd zwijgend in de gaten. Dan doorbreekt haar stem de spanning met de iconische woorden in zang: ‘I put a spell on you, because you’re mine’.

Tekst en beeld Shanavon Arsomedjo

Het publiek wordt onmiddellijk meegezogen in een wereld waarin verleiding, macht en waanzin voortdurend met elkaar botsen. Zo begint ‘LipsTick Confessions’, de laatste productie van het theaterseizoen van de volwassenen groep van On Stage Performing Arts.

“Mensen onderschatten vaak hoeveel tijd, energie, bloed, zweet en tranen er in iedere productie gaan zitten”

Nog voordat het publiek goed en wel in het verhaal zit, verandert de sfeer abrupt. Een boze en teleurgestelde vrouw, gespeeld door Charissa Vliese, zet een krachtig nummer in: ‘I see red, gun to your head’.

De emoties lopen hoog op en vormen de opmaat naar een verhaal dat zich afspeelt binnen de muren van een vrouwengevangenis. Het decor laat weinig aan de verbeelding over. Achter tralies bevinden zich vrouwen die ieder hun eigen verhaal met zich meedragen.

Opvallend is dat het gevangenispersoneel uitsluitend uit mannen bestaat, behalve de directeur. Zowel deze als de advocaat in de voorstelling worden door vrouwen vertolkt. Die rolverdeling zorgt voor interessante dynamiek en benadrukt dat macht niet afhankelijk is van geslacht. Al snel wordt duidelijk dat niet alleen de gevangenen worstelen met hun omstandigheden. Ook zij die de orde moeten bewaren, lijken langzaam gevangen te raken in hetzelfde systeem.

Jaloezie, wraak, pure wanhoop

Gedurende de voorstelling krijgt iedere gedetineerde de kans haar verhaal te vertellen. De één belandde achter de tralies uit jaloezie, de andere uit wraak of pure wanhoop. Het zijn serieuze thema’s die ernstig worden gebracht met scherpe dialogen en veel muzikaliteit.

Halverwege de voorstelling volgt een onverwachte wending. Eén van de vrouwen bekent tegenover haar celgenoten dat zij haar echtgenoot heeft vermoord. Tot verbazing van iedereen vertelt ze dat de politie nooit enig bewijs heeft gevonden. Niemand weet wat er met het lichaam is gebeurd. Alleen zij.

Even blijft het stil. Dan laat ze bijna achteloos vallen dat ze rauw vlees eigenlijk best lekker vindt. Een ijzige stilte maakt plaats voor verbaasde blikken en zenuwachtig gelach uit de zaal. Het is precies zo’n moment waarop ‘LipsTick Confessions’ speelt met de grens tussen spanning en zwarte humor.

Gepaste reacties publiek

De voorstelling is volledig opgezet in Broadwaystijl. Bekende covers worden moeiteloos afgewisseld met originele nummers, terwijl choreografieën, samenzang en acteerwerk naadloos in elkaar overlopen. Muziek vormt niet alleen de begeleiding van het verhaal, maar vertelt net zo goed de emoties van de personages.

Ook de kostuums dragen sterk bij aan de sfeer. De vrouwelijke cast verschijnt grotendeels in zwarte outfit, steeds voorzien van een rood accent. Bij de één subtiel verwerkt, bij de ander juist uitdagend en uitgesproken. De mannen blijven trouw aan hun zwarte pantalon, wit overhemd en rode bretels, waardoor een herkenbare visuele eenheid ontstaat.

Verschillende scènes worden gespeeld met aantrekking en verleiding. Sommige mannelijke personages proberen professioneel en afstandelijk te blijven, terwijl anderen zichtbaar moeite hebben hun gevoelens en verlangens te onderdrukken. De gevangenen weten precies hoe ze daarmee moeten spelen, wat regelmatig leidt tot ongemakkelijke situaties.

Het publiek reageert enthousiast op de vele afwisselingen. Er wordt gelachen om de scherpe dialogen, meegeklapt tijdens de muzikale nummers en aandachtig geluisterd wanneer de spanning toeneemt. Juist die afwisseling houdt de voorstelling levendig van begin tot eind.

Broadway inspiratie

Regisseur en docent Joëlle Martodrono vertelt dat ‘LipsTick Confessions’ niet is ontstaan vanuit een bestaand script, maar vanuit de spelers zelf. “Het verhaal kwam tot stand vanuit de groep. Voor deze laatste productie wilden de spelers iets dat meer ging in de richting van entertainment. Niet per se met een zware boodschap, maar iets spannends en spicy.”

Daaruit ontstond het idee om vrouwen centraal te zetten. “Er zijn veel vrouwen in de groep, dus dachten we: ‘hoe leuk zou het zijn om vrouwenverhalen te vertellen?’ We haalden inspiratie uit verschillende Broadwayproducties en wilden daar onze eigen draai aan geven. Zo ontstond uiteindelijk het verhaal van deze ‘dangerous women‘ die allemaal in de gevangenis belanden nadat ze iets gruwelijks hebben gedaan.”

De spelers hadden daarbij een grote creatieve inbreng. “Ze hebben zelf hun personages gekozen en ook de achtergrondverhalen bedacht. Daardoor voelt iedere rol authentiek en echt.” Die gezamenlijke creativiteit beperkte zich niet tot het script.

Voor ‘LipsTick Confessions’ werden namelijk ook originele nummers geschreven. “Wij houden ervan om buiten onszelf te werken en onze creativiteit overal in te stoppen”, zegt Martodrono. “Tijdens het schrijven van het verhaal kwamen de songteksten in me op. Daarna heb ik ondersteuning gevraagd aan Chavelly voor de melodieën en heeft Devin Gobind ons geholpen met de opnames van de muziek, de beats en extra instrumenten. Dat was een ontzettend mooie samenwerking.”

On Stage probeert zichzelf ieder jaar opnieuw uit te dagen. “We kijken steeds naar wat we nog niet hebben gedaan. Hoe kunnen we het anders maken? Hoe kunnen we het publiek verrassen? Dit jaar hadden we behoefte aan iets aparts, iets met veel entertainment.” Dat is volgens Martodrono precies wat het publiek uiteindelijk heeft gekregen.

Echter, achter de twee uitvoeringen schuilt veel meer dan de voorstelling zelf. “Mensen onderschatten vaak hoeveel tijd, energie, bloed, zweet en tranen er in iedere productie gaan zitten. Iedere voorstelling vraagt maanden van repetities, voorbereidingen en samenwerking.”

Najaar programma

Met dit theaterstuk sluit On Stage het showseizoen af. Echter, dat betekent niet dat de organisatie stilzit. In september staat de tweede editie van het Memory Lane Dance Camp op programma. Gedurende een week werken deelnemers intensief aan nieuwe choreografieën, die vervolgens worden opgenomen als videoclips en via sociale media worden gedeeld. “Vorig jaar hebben we dat voor het eerst georganiseerd. Het was ontzettend leuk en werd ook heel goed ontvangen. Nu zijn we bezig met de voorbereidingen voor de volgende editie.”

“Voor deze laatste productie wilden de spelers iets dat meer ging in de richting van entertainment. Niet per se met een zware boodschap, maar iets spannends en spicy“

Na het danskamp richt de blik zich alweer op de grootste productie van het jaar. “In december brengen we onze jaarlijkse grote voorstelling, waaraan de hele school meedoet.” Maar eerst mag ‘LipsTick Confessions’ met recht worden gezien als een passende afsluiting van een veelzijdig theaterjaar. Met een combinatie van zang, dans, humor, spanning en een flinke dosis Broadway-allure liet On Stage Performing Arts zien dat lokaal theater niet bang hoeft te zijn om groot te denken. Het publiek kreeg geen standaard musical voorgeschoteld, maar een voorstelling waarin entertainment, creativiteit en het speelplezier van de cast centraal stonden.