Moederdag:’The pain I went through and got left with nothing’

Vandaag zou Larissa haar eerste Moederdag vieren. Vier maanden na haar huwelijk waren zij en haar man in blijde verwachting van hun eerste kindje. Wat aanvankelijk een soepele zwangerschap leek te worden, veranderde in het tweede trimester plotseling in een periode van pijn en verdriet. Bij negentien weken zwangerschap verloor zij haar baby. Toch spreekt ze opvallend kalm en nuchter over het verlies. “Als ik geen kinderen kan krijgen, betekent het niet dat ik heb gefaald. Ik heb altijd gezegd dat ik nooit desperate ga worden als ik geen kinderen krijg.”

Tekst Consuela Raalte

Beeld AI generated

De eerste maanden van haar zwangerschap verliepen zonder noemenswaardige klachten. Ze had geen zwangerschapskwaaltjes. Geen overgeven, geen vermoeidheid. “Vanaf het moment dat ik officieel ontdekte dat ik zwanger was, ging mijn lichaam eigenlijk in een soort slowmotion.”

“We hebben ons berust. Als God wil dat wij een kindje krijgen, dan zal Hij daarin voorzien”

Pas in de derde maand deed Larissa een zwangerschapstest, nadat haar menstruatie uitbleef. De positieve test voelde voor haar vooral als bevestiging. “We were happy”, zegt ze over het gevoel dat zij en haar man op dat moment hadden. De zwangerschap was niet expliciet gepland, maar wel te verwachten. “Dat gebeurt als je trouwt en geen voorbehoedsmiddelen gebruikt”, zegt ze nuchter.

De problemen begonnen aan het begin van het tweede trimester. Larissa werd opgenomen in het ziekenhuis vanwege een verhoogde bloeddruk. Kort daarna kreeg ze hevige buikpijnen. “Dat was het ergste van alles. Later begreep ik dat het weeën waren. Ze werden steeds heftiger en ik heb zeker een week pijn gehad.”

In eerste instantie vermoedde de arts dat de pijn werd veroorzaakt door een blaasontsteking. Ze kreeg pijnstillers en het advies om het nog even vol te houden. Later bleek dat Larissa meerdere myomen in haar baarmoeder heeft, waardoor er volgens de artsen weinig ruimte was voor de baby om zich goed te ontwikkelen.

“Je krijgt op een gegeven moment het gevoel dat je moet persen, terwijl je pas negentien weken zwanger bent. Je weet dat je baby nog veel te klein is om geboren te worden”, vertelt ze.

Juist in die periode had Larissa aan haar familie- en vriendenkring bekendgemaakt dat ze zwanger was. Haar Shein-winkelmandje stond al vol met babyspullen. Ze dacht na over naar welke crèche haar kindje later zou gaan en hoe zij en haar man hun leven verder zouden inrichten. “En juist toen ging het mis”.

“Het voelde alsof ik een diepe snee in mijn buik kreeg en ineens was alle pijn weg. Het was echt een opluchting. Maar na twee seconden dacht ik: het gaat daarbinnen niet goed. Toen kreeg ik een vruchtwaterlozing”, omschrijft ze het moment waarop de miskraam begon.

Toen ze haar man belde om te zeggen dat ze hun kindje had verloren, was hij zo aangedaan dat hij niet eens zelf naar het ziekenhuis kon rijden. “Hij was toevallig aan de Keizerstraat. Hij heeft de politie gevraagd hem naar het ziekenhuis te brengen en zijn auto daar achtergelaten.”

Terwijl zij met verdriet en pijn zat, ging het leven om haar heen gewoon door. “Je moet nog steeds je bita drinken, je buik binden en baden met faya watra. En ondertussen zit je algoritme nog vol met babyfilmpjes en advertenties. The pain I went through and got left with nothing. Dat deed pijn”. In de eerste periode dacht ze voortdurend aan haar baby. Het kindje leek echt op haar man.

Maar daarmee was de ellende nog niet voorbij. Kort nadat Larissa uit het ziekenhuis werd ontslagen, kreeg ze thuis een aanval en moest ze met een ambulance worden opgehaald. In het ziekenhuis ontdekten artsen dat zij niet goed was gecuretteerd.

Toch heeft Larissa rust gevonden in haar geloof. “Ik heb rust omdat ik vertrouw op een God die alles weet. Hij weet waarom Hij dingen zo laat lopen”, zegt ze. Met Moederdag stond ze wel ff stil. “Ik dacht wel even: hé, deze Moederdag zou ik zelf moeder zijn geweest. Dat kindje zou er in januari zijn.”

In het proces van rouwverwerking hebben Larissa en haar man veel steun gehad vanuit hun kerk. Zij kregen geestelijke begeleiding om het verlies te verwerken. Op de vraag of zij opnieuw een zwangerschap wil proberen, reageert ze voorzichtig. “Ik kan daar niet veel over zeggen. Ik laat het in Gods handen.” Een volgend zwangerschap brengt dezelfde risico’s gezien de myomen. “Als ze die gaan uitlepelen, blijft er bijna niets meer van mijn baarmoeder over.”

Toch heeft het echtpaar zich erbij neergelegd. “We hebben ons berust. Als God wil dat wij een kindje krijgen, dan zal Hij daarin voorzien.” Voor nu vindt ze het nog te vroeg om daarmee bezig te zijn. “Het is nog geen jaar geleden. Mijn lichaam is pas hersteld.”

...