WIE SPREEKT DE WAARHEID?

Het Bureau voor de Staatsschuld, ooit in het leven geroepen als een orgaan dat de staatsschuld moest bijhouden en beheersen, na de excessen, de hyperinflatie en de onlusten tijdens de regering Wijdenbosch, heeft zich volkomen laten politiseren. Het dieptepunt werd onlangs bereikt, toen de administrateur-generaal zich ertoe heeft laten bewegen, nota bene via de Communicatie Dienst Suriname, een verkooppraatje te houden over de staatsschuld, dat erop neerkomt dat je schulden in soorten hebt en dat gerenommeerde economen overdrijven.
Er ligt een grove misvatting van de taak van het instituut en de rol van de administrateur-generaal ten grondslag aan het feit dat men zich leent voor dergelijke propaganda en politiekvoering. De Wet op de Staatsschuld maakt duidelijk dat de administrateur-generaal geacht wordt het instituut met een uitzonderlijke mate van afstand en onafhankelijkheid te leiden: hij mag geen handel drijven, geen bedrijfsactiviteiten ontplooien of daarbij betrokken zijn, noch investeren op de lokale markt. Dit heeft alles te maken met het feit dat het instituut met de grootste zorgvuldigheid en zo nauwkeurig mogelijk, de staatsschuld moet bijhouden en een niet te overschrijden obligoplafond moet bewaken. Het is een trieste keuze geweest van een dergelijke functionaris, maar ook van het voorlichtingsapparaat, überhaupt te kiezen voor communicatie via overheidsvoorlichting, in plaats van een gezamenlijk persmoment of een interview met hyperkritische deskundigen of leden van de pers. Juist omdat de onafhankelijkheid van het instituut en de functionaris ernstig in het gedrang komt ten aanzien van degenen op wier uitgaven en leningen toezicht moet worden gehouden, wanneer men zich uit in communicatie via wat in essentie de marketingafdeling van de overheid is. Waar Soentik zich nog meer voor heeft laten lenen, is het wekken van de indruk dat schulden geen schulden zijn of schulden van een andere soort of een andere rangorde, vanwege de structuur daarvan, in dit geval een trust. Ten eerste: een schuld is een schuld en een lening is een lening. Of er nu ringfences, trustees of prodowaka’s aan voorafgaan. De keten van figuren die beoordelen wat controle, transparantie of doelmatigheid inhouden, kan niet verhinderen dat degenen die uiteindelijk rente betalen en aflossen, zich in een kredietrelatie bevinden. Of de verkondiger van het goede woord nu Wijnerman heet of Soentik. Wat econoom Ramautarsing scherp en helder naar voren gebracht heeft, is dat herschikking geen toverwoord is en dat wat tornen aan de kleine letters niet gelijk staat aan kwijtschelding of aan aflossing. Een schuld is een schuld. Daarnaast is het opnemen van ‘Staatsschuld’ in de naam, net zo weinigzeggend als het opnemen van ‘Democratisch’ in de naam van de NDP. Het met hoge mate van eigen vrijheid sleutelen aan cijfertjes afkomstig uit eigen data, aangeleverd door de regering met alle politieke beperkingen van dien, plaatst het instituut en de functionaris nog niet in een betere kennispositie dan de economen van de VES, die behalve de rapportages van het Bureau voor de Staatsschuld, ook de rapportages van onder meer de Centrale Bank van Suriname, de internationale kredietbureaus en de grote rapporterende instellingen uit de financiële sector naast elkaar leggen en vergelijken. Het is droevig om vast te moeten stellen, maar in deze kwestie is de vraag ‘wie de waarheid spreekt’ eerder te beantwoorden met: de deskundige die al decennia roept in de woestijn, ongeacht welke regering met verkooppraatjes welke functionaris ook bereid vindt om twijfel te zaaien en zich van autoriteitsargumenten te bedienen.
The post WIE SPREEKT DE WAARHEID? ..

...