MILIEUCRIMINELEN VERNIETIGEN ONS LAND EN WIJ KIJKEN TOE

door

We kunnen protesteren tegen buitenlandse mijnbouwbedrijven, eisen dat milieu-effectrapportages worden uitgevoerd en waarschuwen voor de gevolgen van grootschalige landbouw. Maar ondertussen wordt ons milieu niet alleen door grote bedrijven aangetast. De vernietiging vindt ook dagelijks dichtbij huis plaats en wordt vaak mogelijk gemaakt door Surinamers zelf. Loop door een willekeurige buurt in Groot-Paramaribo en het afval ligt voor het oprapen: plastic flessen, autowrakken, glas en bouwafval in bermen, goten en op lege percelen. Op minder bebouwde plekken ontstaan illegale vuilstortplaatsen waar vuilniszakken worden opengescheurd en luiers, condooms en soms gebruikte naalden tussen het afval terechtkomen. Tijdens feestdagen, protestacties en evenementen verplaatst het probleem zich naar straten, trottoirs en pleinen. Daarna wordt van de overheid verwacht, dat zij opruimt.
Milieubescherming begint dus niet bij de grote mijnbouwbedrijven. Ze begint ook bij onszelf. Op grotere schaal zijn de problemen niet minder ernstig. De export van rondhout gaat door, terwijl Suriname houtproducten importeert die worden gemaakt van houtsoorten die in ons eigen bos groeien. Hout dat soms tientallen jaren nodig heeft om volgroeid te raken, wordt als grondstof uitgevoerd, terwijl we de toegevoegde waarde vervolgens elders inkopen. Een land dat zijn natuurlijke rijkdom duurzaam wil benutten, zou juist meer moeten investeren in lokale houtverwerking en verantwoord bosbeheer.
Ook de goudsector blijft een groot milieuprobleem. Al jarenlang wordt gesproken over ordening, maar goudwinning blijft gepaard gaan met ontbossing, aantasting van waterlopen en het gebruik van gevaarlijke stoffen. Tegelijkertijd blijven goudopkoopkantoren en andere bedrijven rond de sector zich uitbreiden. Achter deze activiteiten zit een complete economische keten van concessiehouders, opkopers, transporteurs, leveranciers, aannemers en werknemers. Daar verdienen ook Surinamers aan. Dat maakt de discussie ongemakkelijk. We wijzen gemakkelijk naar de garimpeiro, de houtkapper of het buitenlandse bedrijf, maar vergeten dat veel van de economische activiteiten die ons milieu aantasten, ook door lokale ondernemers en werknemers in stand worden gehouden.
Hetzelfde geldt voor de discussie over de mennonieten. Hun grootschalige landbouwprojecten kunnen leiden tot aanzienlijke boskap en moeten daarom aan duidelijke milieuregels worden gebonden. Maar het is onjuist om de totale ontbossing in Suriname aan hen toe te schrijven. Goudwinning, houtkap, infrastructuur en andere activiteiten hebben al jarenlang invloed op ons bos.
Nieuwe gegevens van MapBiomas Suriname laten zien dat tussen 1985 en 2025, ongeveer 166.000 hectare bos verloren is gegaan. Het gebied dat voor mijnbouw wordt gebruikt, nam in die periode met meer dan 850 procent toe. Deze cijfers maken duidelijk dat Suriname met een structureel vraagstuk te maken heeft.
De overheid heeft hierin een centrale verantwoordelijkheid. Regels zijn alleen effectief wanneer vergunningen zorgvuldig worden verleend, milieueffecten vooraf worden onderzocht en overtredingen daadwerkelijk worden bestraft. Die normen moeten gelden voor grote buitenlandse ondernemingen én voor lokale bedrijven, goudzoekers, houtkappers en landbouwers. Economische ontwikkeling is noodzakelijk. Suriname heeft landbouw, mijnbouw, industrie en houtproductie nodig. Maar economische groei die ten koste gaat van water, bodem, bos en biodiversiteit is geen duurzame ontwikkeling.
De grootste milieubedreiging is daarom niet één bedrijf, één sector of één bevolkingsgroep. Het is een systeem waarin economische belangen vaak zwaarder wegen dan bescherming van het algemeen belang, terwijl burgers, bedrijven en bestuurders hun eigen verantwoordelijkheid onvoldoende nemen. Wie ons land werkelijk wil beschermen, moet daarom niet alleen naar de milieucrimineel wijzen. We moeten ook durven erkennen dat een deel van de vernietiging wordt gefinancierd, gefaciliteerd en geaccepteerd door onszelf. Ons bos, onze rivieren en onze leefomgeving zijn geen onbeperkte grondstoffen. Wat vandaag wordt vernietigd, kan morgen niet eenvoudig worden teruggebracht.
The post MILIEUCRIMINELEN VERNIETIGEN ONS LAND EN WIJ KIJKEN TOE ..