DE RIEM STEEDS STRAKKER AANHALEN

De doorsnee burger hoort al enige tijd dat hij of zij, de riem strakker moeten aanhalen. Voor veel Surinamers begint elke dag met dezelfde rekensom: wat moet er deze maand betaald worden, en wat blijft er daarna nog over? Boodschappen, vervoer, elektriciteit, huur, schoolkosten en medische uitgaven, drukken steeds zwaarder op het huishoudbudget. Zelfs wanneer het inkomen stijgt, betekent dat nog niet automatisch, dat een gezin ook meer kan besteden.In juli van dit jaar werd nog een jaar-op-jaar inflatie van 8,9 procent geregistreerd. Een daling ten opzichte van mei, toen was de inflatie 11,4 procent. Maar prijzen die eenmaal zijn gestegen, gaan niet terug naar het oude niveau. Wel is het algemene minimumuurloon per 1 juli verhoogd van SRD 52,47 naar SRD 61,25. En de ambtenaren krijgen mogelijk eind september een loonsverhoging van 15 procent, maar dat betekent niet automatisch dat zij meer kunnen kopen. Een loonsverhoging kan noodzakelijk zijn, maar de gevolgen stoppen niet bij de werknemer.
Ondernemers hebben immers ook te maken met hogere loonkosten. Wanneer hun kosten stijgen, zullen zij uiteindelijk moeten bekijken, hoe zij hun bedrijfsvoering kunnen blijven voortzetten. Dat kan betekenen dat prijzen of tarieven voor producten en diensten eveneens worden aangepast.
De werknemer krijgt meer loon, maar betaalt meer voor een product of dienst. De ondernemer verhoogt zijn prijs om zijn hogere kosten op te vangen. Vervolgens heeft de werknemer weer meer inkomen nodig om die hogere prijs te kunnen betalen. Het heeft er veel van op dit moment, dat dit een ongoing process is geworden. Zo dreigt een situatie te ontstaan waarin iedereen harder moet werken, terwijl de ruimte om daadwerkelijk vooruit te komen, nauwelijks groter wordt. En juist daar zou de discussie moeten beginnen. Want wie profiteert uiteindelijk van de economische vooruitgang?
De gewone werknemer die iedere dag naar het werk gaat, overuren maakt en aan het einde van de maand, nauwelijks iets kan sparen? De kleine ondernemer die steeds hogere kosten probeert te overleven?
Of zijn er groepen die de economische groei veel sterker voelen dan anderen? In Suriname is er momenteel een soort van stapsgewijze levensstijl opgebouwd, waarbij bovenaan de nationale rijkdom staat, deze gaat vervolgens weinig terug naar de gewone burger.
Daaronder staan verschillende lagen in de samenleving. Het water stroomt naar beneden, maar hoe lager men komt, hoe kleiner de ruimte schijnt te worden om ervan te profiteren.
De gewone burger staat uiteindelijk met een lege emmer. Er ontstaat namelijk een gevaarlijke scheefgroei, wanneer een deel van de samenleving, zich steeds meer kan veroorloven, terwijl een ander deel steeds harder moet werken, om slechts hetzelfde niveau van leven te behouden.
Het kan niet de bedoeling zijn dat economische groei alleen zichtbaar wordt in cijfers, of de riante levensstijl van een kleine groep, terwijl de burger aan het einde van iedere maand opnieuw moet kiezen, welke rekening eerst betaald dient te worden.
The post DE RIEM STEEDS STRAKKER AANHALEN ..

...