SERIEUS!? / Ivan Cairo
In Suriname kennen we het gezegde: “Fowru no abi watra fu dringi ma a’e gi doksi fu swen.” Vrij vertaald: de kip heeft nauwelijks water om zelf te drinken, maar geeft het beetje dat ze heeft aan de eend om in te zwemmen. Een prachtig gezegde, want het beschrijft niet alleen menselijke goedheid. Soms beschrijft het ook pure absurditeit.
Neem het nieuws dat Guyana twee waterpompen uitleent aan Suriname om de wateroverlast aan te pakken.
Even laten bezinken. Guyana. Datzelfde Guyana waar de straten veranderen in waterwegen als er gespuugd wordt. Datzelfde Guyana, waar Georgetown soms de indruk wekt het decor te willen worden voor een vervolg op de film Waterworld. Dat Guyana.
Je vraagt je automatisch af: hoe kan iemand die zelf bijna aan het verdrinken is een reddingsboei uitdelen? Dat is alsof iemand op de Titanic vanuit zijn eigen overvolle zinkende reddingsboot roept: “Hier, er is nog plaats voor tien!”
Misschien hebben die olie-miljarden van Guyana ondertussen geleid tot een soort nationale pompenreserve. Een gigantisch magazijn ergens in Georgetown met een nationale strategische pompvoorraad. Binnen liggen honderden pompen maandenlang stof te verzamelen, wachtend op een regenwolk.
Sinds Guyana de oliejackpot won, stromen de miljarden binnen. Alleen lijkt het water nog hoger te staan na elke regenbui. Dat roept ook een ongemakkelijke vraag op. Als een land miljarden ontvangt maar nog steeds bij de eerste regenbui kopje onder gaat, waar gaat al dat geld dan naartoe? Naar conferenties over klimaatadaptatie in luxe hotels? Naar studies over studies? Misschien naar PowerPoints over “duurzame waterstrategieën”. Waarom niet (meer) investeren in ontwateringsinfrastructuur?
Intussen krijgen wij twee pompen. Twee. Het klinkt bijna aandoenlijk. Alsof iemand bij een bosbrand aankomt met een plantenspuit en zegt: “We dragen ons steentje bij.”
Maar misschien moeten we niet lachen. Misschien is dit juist de ultieme tentoonstelling van regionale solidariteit op z’n Caribisch. Landen die samen kopje onder dreigen te gaan en elkaar ondertussen nog proberen overeind te houden.
Alleen blijft dat oude gezegde toch knagen. Want als de kip zelf al dorst heeft, moet je je serieus afvragen wat er aan de hand is wanneer ze water uitdeelt aan de eend. Ala langa anu a no vriendschap.
ivancairo@yahoo.com
- Samuël Johan Helder..
- Humphrey Alsonsus Mac Andrew..
- Nieuwe fase voor CUS onder vrouwelijke leiding..
- KPS: Drie levensberovingen in een maand..
- Zorg als roulette: wie is de volgende?..
- Interventiemaatregelen KPS resulteert in aantal aanhoudinge…..
- Kwestie Self Reliance: regering trekt verzoek voor algemene…..
- Het strategisch belang van de India–Suriname Joint Commissi…..
- Narcotica brigade neemt diverse drugssoorten tijdens operat…..
- Hoe China de richting van de oorlog tussen de VS en Iran ka…..
- Voorzieningen binnenland..
- Guyanese president zet in op eigen raffinaderij tijdens ene…..
- Venezuela sluit overeenkomst met Amerikaanse energiebedrijv…..
- Slimme landbouw en innovatie centraal op Agrarische Beurs S…..
- DNA eist onafhankelijk onderzoek naar doden Royal Hill..
- Anita Kempes..
- VS schort operatie ‘Project Freedom’ op, China mengt zich i…..
- Theatergezelschap Lusu zet Surinaamse mannen in hun kracht …..
- Clark Accord Bigi Yari Lezing: eerbetoon aan literair erfgo…..
- Internationaal kunstproject Armazoen nu te zien in Suriname..
- Guyana houdt voet bij stuk bij afwijzen Chinese visserssche…..