SERIEUS!? / Ivan Cairo
In Suriname kennen we het gezegde: “Fowru no abi watra fu dringi ma a’e gi doksi fu swen.” Vrij vertaald: de kip heeft nauwelijks water om zelf te drinken, maar geeft het beetje dat ze heeft aan de eend om in te zwemmen. Een prachtig gezegde, want het beschrijft niet alleen menselijke goedheid. Soms beschrijft het ook pure absurditeit.
Neem het nieuws dat Guyana twee waterpompen uitleent aan Suriname om de wateroverlast aan te pakken.
Even laten bezinken. Guyana. Datzelfde Guyana waar de straten veranderen in waterwegen als er gespuugd wordt. Datzelfde Guyana, waar Georgetown soms de indruk wekt het decor te willen worden voor een vervolg op de film Waterworld. Dat Guyana.
Je vraagt je automatisch af: hoe kan iemand die zelf bijna aan het verdrinken is een reddingsboei uitdelen? Dat is alsof iemand op de Titanic vanuit zijn eigen overvolle zinkende reddingsboot roept: “Hier, er is nog plaats voor tien!”
Misschien hebben die olie-miljarden van Guyana ondertussen geleid tot een soort nationale pompenreserve. Een gigantisch magazijn ergens in Georgetown met een nationale strategische pompvoorraad. Binnen liggen honderden pompen maandenlang stof te verzamelen, wachtend op een regenwolk.
Sinds Guyana de oliejackpot won, stromen de miljarden binnen. Alleen lijkt het water nog hoger te staan na elke regenbui. Dat roept ook een ongemakkelijke vraag op. Als een land miljarden ontvangt maar nog steeds bij de eerste regenbui kopje onder gaat, waar gaat al dat geld dan naartoe? Naar conferenties over klimaatadaptatie in luxe hotels? Naar studies over studies? Misschien naar PowerPoints over “duurzame waterstrategieën”. Waarom niet (meer) investeren in ontwateringsinfrastructuur?
Intussen krijgen wij twee pompen. Twee. Het klinkt bijna aandoenlijk. Alsof iemand bij een bosbrand aankomt met een plantenspuit en zegt: “We dragen ons steentje bij.”
Maar misschien moeten we niet lachen. Misschien is dit juist de ultieme tentoonstelling van regionale solidariteit op z’n Caribisch. Landen die samen kopje onder dreigen te gaan en elkaar ondertussen nog proberen overeind te houden.
Alleen blijft dat oude gezegde toch knagen. Want als de kip zelf al dorst heeft, moet je je serieus afvragen wat er aan de hand is wanneer ze water uitdeelt aan de eend. Ala langa anu a no vriendschap.
ivancairo@yahoo.com
- Wateroverlast na regen vraagt om gezamenlijke actie..
- VHP stelt Glenn Oehlers aan als nieuwe voorzitter..
- Belastingmoraal: droom versus werkelijkheid..
- Suriname zakt van plaats 32 naar 34 op World Press Freedom …..
- Nieuwe luchtverbinding tussen Guyana en Suriname gelanceerd..
- PRESIDENTIËLE MARKETING..
- Explosie bij vuurwerkfabriek in China kost 26 levens..
- Overleg over grondbeleid en houttransport in Wanica Zuidoos…..
- Onzekerheid bij dialysepatiënten: behandelingen mogelijk st…..
- Monorath erkent nevenwerk politie, maar waarschuwt voor mis…..
- LVV-minister Noersalim sluit Agrarische Beurs tevreden af..
- Korpschef bij beëdiging rekruten: ‘Ik heb er vertrouwen in …..
- Herdenking Tweede Wereldoorlog: Surinaamse bijdrage en offe…..
- ‘4 mei heeft ontwikkeling mensheid in grote mate beïnvlo…..
- Voorbereiding nieuw jaarplan in volle gang..
- Licht wisselvallig weer met kans op buien in de middag..
- “Hun moed en offers worden niet vergeten”..
- VS en Iran escaleren strijd om Straat van Hormuz..
- Duidelijke profielschetsen nodig voor RvT’s en RvC’s bij st…..
- Column: De adviseurs aan de knoppen..
- GVO tegen daders na strafklacht tegen ex-minister Ramadhin …..