SERIEUS!? / Ivan Cairo
In Suriname kennen we het gezegde: “Fowru no abi watra fu dringi ma a’e gi doksi fu swen.” Vrij vertaald: de kip heeft nauwelijks water om zelf te drinken, maar geeft het beetje dat ze heeft aan de eend om in te zwemmen. Een prachtig gezegde, want het beschrijft niet alleen menselijke goedheid. Soms beschrijft het ook pure absurditeit.
Neem het nieuws dat Guyana twee waterpompen uitleent aan Suriname om de wateroverlast aan te pakken.
Even laten bezinken. Guyana. Datzelfde Guyana waar de straten veranderen in waterwegen als er gespuugd wordt. Datzelfde Guyana, waar Georgetown soms de indruk wekt het decor te willen worden voor een vervolg op de film Waterworld. Dat Guyana.
Je vraagt je automatisch af: hoe kan iemand die zelf bijna aan het verdrinken is een reddingsboei uitdelen? Dat is alsof iemand op de Titanic vanuit zijn eigen overvolle zinkende reddingsboot roept: “Hier, er is nog plaats voor tien!”
Misschien hebben die olie-miljarden van Guyana ondertussen geleid tot een soort nationale pompenreserve. Een gigantisch magazijn ergens in Georgetown met een nationale strategische pompvoorraad. Binnen liggen honderden pompen maandenlang stof te verzamelen, wachtend op een regenwolk.
Sinds Guyana de oliejackpot won, stromen de miljarden binnen. Alleen lijkt het water nog hoger te staan na elke regenbui. Dat roept ook een ongemakkelijke vraag op. Als een land miljarden ontvangt maar nog steeds bij de eerste regenbui kopje onder gaat, waar gaat al dat geld dan naartoe? Naar conferenties over klimaatadaptatie in luxe hotels? Naar studies over studies? Misschien naar PowerPoints over “duurzame waterstrategieën”. Waarom niet (meer) investeren in ontwateringsinfrastructuur?
Intussen krijgen wij twee pompen. Twee. Het klinkt bijna aandoenlijk. Alsof iemand bij een bosbrand aankomt met een plantenspuit en zegt: “We dragen ons steentje bij.”
Maar misschien moeten we niet lachen. Misschien is dit juist de ultieme tentoonstelling van regionale solidariteit op z’n Caribisch. Landen die samen kopje onder dreigen te gaan en elkaar ondertussen nog proberen overeind te houden.
Alleen blijft dat oude gezegde toch knagen. Want als de kip zelf al dorst heeft, moet je je serieus afvragen wat er aan de hand is wanneer ze water uitdeelt aan de eend. Ala langa anu a no vriendschap.
ivancairo@yahoo.com
- Politie hoort twee personen bij GVO in kwestie vermiste goe…..
- Giovanni Vincentius Karno Ho..
- Op ‘jacht’ naar een ontmoeting met Ashwin Adhin..
- Suriname en Barbados gaan voor intensievere landbouwsamenwe…..
- Zijin/Rosebel goldmines en plaatselijke gemeenschap hielden…..
- Geen schotverwondingen op lichamen van de twee overleden po…..
- Regiocommandant Koelvat: ‘Geen schotwonden bij slachtoffers…..
- Verdwenen goederen en druk op zorgsector centraal in RvM..
- Brandweer kampt met beperkingen bij inzet brandbestrijding …..
- Obductierapport: overleden goudzoekers niet door kogels ger…..
- Rechter wil patholoog-anatoom horen in Pikin-Saronzaak..
- Cuyuni-passage: Guyanezen opnieuw beschoten door Venezolaan…..
- Gezamenlijke aanpak nodig tegen wateroverlast na hevige reg…..
- Leerlingen Anton Resida spreken openlijk over pesten en cyb…..
- Advies aan Nederlandse minister: Maak archieven over Surina…..
- Corruptiebestrijding is geen prioriteit..
- De Surinaamse betalingsmoraal..
- GRO-programma voor naschoolse opvang en rehabilitatie sport…..
- Stijging soa onder jongeren: Diakonessenhuis zet in op prev…..
- Overheid licht huisvestingsprogramma toe aan bouwsector..
- BLOOMentuin start opleiding voor AI-coaches in Suriname..