Kansen voor huizenbouw

ALS ER EEN ding is dat de Surinaamse overheid maar niet goed kan organiseren, dan is dat het bouwen van huizen voor kansarmen. Elke verkiezingscampagne is het daarom een hot topic en worden allerlei beloftes gedaan over huizen die gebouwd zullen worden. Getallen van 4000 en 10.000 werden vaker genoemd. Uiteindelijk is er vaak geen eigen geld en moet er geleend worden.

Drie regeringen terug werd het Low Income Shelter Program getransformeerd naar het Affordable Housing Project, dat met geld van de Islamic Development Bank (IsDB) uitgevoerd zou worden. Ook dat was geen pad over rozen. Terwijl IsDB het been stijf hield en eiste dat Suriname werkte volgens de procuratieregels van de instantie, zat alles muurvast. Met de inflatie die razendsnel omhoogging, werd het voor veel mensen die zich hadden opgegeven steeds moeilijker om de eigen bijdrage van USD 6000 op te hoesten om in aanmerking te komen voor de subsidie van USD 9000 voor nieuwbouw.

Het is algemeen bekend dat bepaalde functionarissen steenrijk worden omdat investeerders ze een fee moeten betalen alvorens ‘ramen en deuren’ opengaan

En als de overheid al gebouwd had, dan werd de status van de grond een probleem of was er weer een ander addertje in het gras. De voorbeelden liggen daar. Van het Hanna’s Lust-project tot Richeleu, tot Sabaku en het Dalian-project. Dit alles haalt niet weg dat er een enorme behoefte is aan huizen. De directe nood is natuurlijk een dak boven het eigen hoofd, maar huisvesting speelt ook een sociale rol. Zo lijken we te onderschatten hoeveel huiselijke problemen ontstaan in Suriname doordat er te veel mensen bij elkaar wonen.

Nu lijkt er een mogelijkheid voor de Surinaamse overheid om met de NGO Mandatum in zee te gaan. Die zegt 10.000 duurzame woningen te kunnen bouwen voor de werkende klasse. ‘Een ‘modelbuurt’-raamwerk prioriteert het initiatief, waardigheid en sociale cohesie, zonder schuldopbouw voor de overheid, en gefinancierd door internationaal kapitaal’ luidt het spreekwoordelijke geschenk uit de hemel. Toch blijkt dat de organisatie al negen maanden bezig is met de overheid om zaken op de rails te krijgen, want Mandatum zegt: wij zijn ready.

Ook de overheid heeft al stappen gezet richting woningbouw. Zo was er een meeting met aannemers en de president kondigde niet zo lang terug de operationalisering van het Woningbouwfonds aan. Dus waar ligt de vertraging? Kan het zijn dat krachten een zakcentje willen verdienen voordat het project van start kan gaan of wantrouwt de overheid de organisatie?

Het is algemeen bekend dat bepaalde functionarissen steenrijk worden omdat investeerders ze een fee moeten betalen alvorens ‘ramen en deuren’ opengaan. Aan de andere kant is de overheid meer dan eens in een wespennest gestapt. Toch lijkt Mandatum een goede reputatie te hebben en lijkt het kapitaal legitiem. Dus waar ligt de vertraging werkelijk?

...