Het WK is zijn ziel kwijt

door

HET WERELDKAMPIOENSCHAP VOETBAL is definitief veranderd in een politiek theater waarin sportieve integriteit het onderspit delft. Gebeurtenissen rond het lopende sportgala bewijzen dat wereldvoetbalbond FIFA de regels van het spel heeft verkwanseld aan de wetten van de geopolitieke macht: de Verenigde Staten. Ontwikkelingen die zich de afgelopen weken hebben voorgedaan, leiden tot de conclusie dat de toekomst van het mondiale voetbal breder en zorgwekkender is geworden.

Er was een tijd dat het wereldkampioenschap voetbal een baken van pure sportieve strijd was. Een toernooi waarin de wetten van het spel voor iedereen gelijk waren, ongeacht de economische of militaire macht van het land achter het shirt. Die tijd is definitief voorbij. Wat zich de afgelopen weken op en rond de Amerikaanse velden heeft afgespeeld, markeert het officiële einde van het prestigieuze WK zoals we dat kenden. Voetbal is geen sport meer met een vleugje politiek; het is politiek geworden, verkleed als sport.

Wie nog twijfelde aan het afbrokkelen van de moraal van de FIFA, werd recent met de neus op de feiten gedrukt. De schaamteloze ‘Witte Huis-rel’ rond de Amerikaanse spits Folarin Balogun heeft de geloofwaardigheid van het toernooi tot op het bot aangetast. Dat een rode kaart en een automatische schorsing na een direct telefoontje van president Donald Trump aan FIFA-baas Gianni Infantino simpelweg worden weggepoetst, is een absoluut dieptepunt in de sportgeschiedenis.

Het machtsmisbruik van Trump uitte zich ook op andere momenten. Door strenge visumvoorwaarden en politieke spanningen mocht de Iraanse selectie onder geen beding in de Verenigde Staten verblijven of overnachten, en moest zij direct na de wedstrijd terugkeren naar haar basis in Mexico. President Donald Trump verklaarde eerder al dat hij het ‘niet gepast’ vond dat Iran aan het WK zou deelnemen. De Iraanse spelers en de bondscoach hebben tijdens het toernooi publiekelijk geklaagd over deze regeling. Een beroep op FIFA-voorzitter Infantino om te bemiddelen leverde weinig concreets op, ‘omdat de FIFA niet over het visumbeleid van soevereine overheden gaat.’

Anonieme incidenten als deze staan niet op zichzelf, maar maken deel uit van een toernooi dat al voor de opening gebukt ging onder politieke vriendjespolitiek en machtsmisbruik. Er wordt verwezen naar de schrijnende arbitrale willekeur rond de wedstrijd tussen Argentinië en Egypte. De woede bij de Egyptenaren over de weigerachtige VAR en de inconsequente beslissingen legde bloot wat kritische volgers al langer weten: de arbitrage is verworden tot een diplomatiek instrument om de juiste landen tevreden te houden.

De toekomst van het WK oogt door deze giftige cocktail van belangenverstrengeling gitzwart. Als de FIFA toestaat dat politieke grootmachten de sportieve uitkomsten dicteren en scheidsrechters openlijk worden gecorrumpeerd, verliest de sport haar belangrijkste fundament: de illusie van een eerlijke strijd. De Europese voetbalbond UEFA sprak al terecht van een overschreden ‘rode lijn’, maar harde actie bleef uit. Als we niet oppassen, kijken we over vier jaar niet meer naar een sporttoernooi, maar naar een vooraf geregisseerde diplomatieke show.-.