Gehaal en getrek

door

GANGA / Sharda Ganga

Natuurlijk is het belangrijk wat er bij de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS) gebeurt. Het gehaal en getrek tussen de raad van commissarissen en de directeur over wanneer en onder welke omstandigheden zij het veld moest ruimen, houdt de gemoederen al heel lang bezig en is exemplarisch van hoezeer partijen denken dat posities van hun zijn en hoe snel mensen dronken kunnen worden van macht.

Het is belangrijk, want het gaat over publieke instituties en over de grenzen van bevoegdheden. En, bijna net zo belangrijk, de grenzen van fatsoen. En die zijn nergens te bekennen in deze zaak, met als dieptepunt het letterlijke gehaal en getrek.

“Wat zou het prettig zijn als er ook eens zoveel hartstocht en vasthoudendheid en standvastigheid zou worden getoond voor iets anders dan een directeursstoel”

Dus we moeten het wel over TAS hebben eigenlijk, maar hebben we deze derderangs film, deze spaghettiwestern niet al tientallen keren gezien, elke vijf jaar weer bij zovele publieke instituties die worden gezien als partij-eigendommen?

Wat zou het prettig zijn als er ook eens zoveel hartstocht en vasthoudendheid en standvastigheid zou worden getoond voor iets anders dan een directeursstoel en als we alle energie en tijd en deskundigheid die nu zijn gaan zitten in opinies, programma’s, ingezonden stukken, vergaderingen met de president en wat dies meer zij, zouden besteden aan dingen die er echt toe doen.

Bijvoorbeeld hoeveel mensen aan het eind van de maand hun kinderen nog eten kunnen geven. Of seniorenburgers transport hebben om naar de dokter te gaan. Of de medicijnen die in de klapper voorkomen te vinden zijn. Of we moeten bijbetalen voor die medicijnen. Waarom je voor elk been een aparte verwijsbrief moet hebben als je een echo moet maken. Of alle kinderen hebben gegeten vóór ze naar school gaan. Hoeveel dagen per week kinderen in het binnenland school zullen hebben dit jaar. Of je nog aan de bak komt bij de overheid als jonge afgestudeerde als je geen partijlid bent. En als ze dat wel vinden, of ze ooit een huis zullen kunnen bezitten zonder te stelen, op te lichten of andermans geld gebruiken (en het dan terugzetten in kas en zeggen: ‘ik heb het toch niet gestolen?’).

De vraag of een vrouw die aangifte doet van geweld daarna veilig naar huis kan of dat de politieagent intussen haar partner belde omdat het een vriend is. Of je morgen flink kunt doorwerken omdat er stroom is of niet. Of we kunnen nagaan wie overheidsopdrachten krijgt en waarom. Of iemand die bestuurlijk faalt daar ook verantwoordelijkheid voor draagt. Of mensen met een beperking een overheidsgebouw, bank of winkel binnen kunnen. Of de staatsbus morgen rijdt, zodat je naar je werk kan.

Of je woongenot wordt verpest door een ondernemer die vergunning kreeg om pal naast je huis een zandbedrijf te starten en achter je een feestlocatie is gevestigd. Of slachtoffers van seksueel geweld worden geholpen zonder vernedering, verdachtmaking of eindeloos wachten. Of mensen die misstanden aan het licht brengen bescherming krijgen. Of de groenten die we eten wel gezond zijn. Stel je eens voor dat we evenveel politieke heisa en vasthoudendheid zouden krijgen voor deze zaken als voor een stoelendans.

Iedereen die in deze klucht een rol heeft gespeeld mag zich in een hoekje gaan schamen, van laag naar allerhoogst. Bah!

gangadwt@gmail.com