NA DETENTIE BEGINT DE ECHTE TEST PAS

door

Een jongeling maakt een fout, komt in aanraking met justitie en belandt in de cel. De straf wordt uitgezeten en op een bepaald moment gaat de deur weer open. Maar wat gebeurt er daarna? Dat is misschien wél de belangrijkste vraag die wij als samenleving moeten stellen. De discussie over resocialisatie van jongeren krijgt opnieuw aandacht. Het Koela-project wordt voortgezet in een modernere vorm en moet jongeren die uit detentie komen, onder meer begeleiden naar zelfstandigheid. Daarbij wordt gedacht aan begeleid wonen, huisvesting en ondersteuning bij hun terugkeer in de samenleving. Dat klinkt goed. Maar een plan op papier, is nog geen tweede kans in de praktijk. Want een jeugdige die uit detentie komt, is geen tabula rasa. Hij of zij komt terug in de maatschappij met een verleden. Een school kan twijfelen. Een werkgever kan nee zeggen. De omgeving kan iemand blijven zien als “die jongen die vast heeft gezeten”. En wanneer er thuis geen stabiele situatie is, wordt de kans om opnieuw de fout in te gaan, alleen maar groter. Juist daarom is resocialisatie geen luxe, maar een noodzakelijke investering. Onderwijs, werk, huisvesting en begeleiding moeten samenkomen. Ook onderwijsminister Dirk Currie heeft eerder benadrukt dat jongeren die een misstap hebben begaan, een tweede kans moeten krijgen en dat onderwijs en resocialisatie beter op elkaar moeten worden afgestemd.
De samenleving moet zich daarom afvragen, wat zij eigenlijk wil bereiken met jeugddetentie. Willen we jongeren alleen straffen voor wat zij hebben gedaan, of willen we ook voorkomen, dat zij opnieuw slachtoffer worden van hun eigen omstandigheden? Jongeren die na detentie geen opleiding, werk, woning of begeleiding hebben, krijgen weinig handvatten om het anders te doen. Dan kunnen we achteraf niet verbaasd zijn, wanneer iemand opnieuw de fout ingaat. Een tweede kans betekent overigens niet dat iemand geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen. Integendeel. Het betekent dat we iemand verantwoordelijk houden én tegelijkertijd de mogelijkheid bieden om zijn leven opnieuw op te bouwen. De echte test begint daarom niet wanneer de jongeling de gevangenis binnenstapt. De echte test begint wanneer hij weer naar buiten komt. Dan moeten wij als samenleving laten zien, of we werkelijk geloven in tweede kansen. Want wie jongeren alleen leert hoe ze hun straf moeten uitzitten, maar niet hoe ze daarna moeten leven, moet niet verbaasd zijn als ze weer de fout ingaan.
The post NA DETENTIE BEGINT DE ECHTE TEST PAS ..