Zorgwekkend aantal suïcidegevallen

door

IN DE MEDIA wordt er bewust voor gekozen gevallen van suïcide niet telkens te publiceren. Dat kan mensen namelijk aanzetten om tot deze daad over te gaan. Toch is het belangrijk om erop te blijven wijzen dat het niet goed gaat in Suriname als het gaat om het aantal gevallen van suïcide. In recente politiecijfers werd voor de maand juni een duizelingwekkend aantal suïcidepogingen genoemd, een cijfer dat bijna ongeloofwaardig overkwam.

In de afgelopen week is het opnieuw enkele keren voorgekomen dat mensen door suïcide om het leven zijn gekomen. Maar zoals zo vaak in Suriname komt een adequate strategie voor hulpverlening maar moeizaam van de grond. Zo werd onlangs nog aangegeven dat er in Nickerie bijvoorbeeld geen permanente hulpverlening beschikbaar is van een psycholoog of psychiater. Dat terwijl bekend is dat het aantal suicidepogingen in het district groot is. Ook doen zich daar veel gevallen van huiselijk geweld voor.

Wat de afgelopen weken eveneens is gepubliceerd en veel is besproken, is de frequentie waarmee Suriname gevaarlijke pesticiden importeert. Deze pesticiden zijn bovendien zonder veel moeite verkrijgbaar in tal van landbouwzaken. De Pan American Health Organization/World Health Organization (PAHO/WHO) pleit al jarenlang ervoor dat Suriname maatregelen neemt om de toegang tot dit soort pesticiden te beperken. Daar lijkt tot nu toe echter weinig aan te zijn gedaan.

Het aantal mensen dat het leven niet meer ziet zitten, neemt bovendien toe wanneer de economische situatie in een land voor hun uitzichtloos wordt. Ook beleidsbesluiten kunnen daaraan bijdragen. Zo wordt sociale ondersteuning verstrekt die ver onder het bestaansminimum ligt. De bedragen die instituten hebben berekend als noodzakelijk bestaansminimum vormen bijvoorbeeld niet het uitgangspunt voor de sociale uitkeringen van de overheid. Een seniorenburger ontvangt via de AOV nog geen SRD 4.000 per maand. Dat is hemeltergend. Waar de één de veerkracht heeft om ondanks alles door te gaan, beschikt de ander daar onvoldoende over.

Opmerkelijk is dat Suriname al jarenlang weet dat dit een ernstig probleem is. Bijna jaarlijks worden bijeenkomsten georganiseerd waarin wordt gesproken over wat er allemaal moet gebeuren. Elk jaar is er aandacht voor de Mental Health Month, wordt een beurs georganiseerd en worden nieuwe beloften gedaan. De resultaten blijven echter achter, want de cijfers nemen niet af. Ergens gaat het dus mis.

Ook binnen de Surinaamse samenleving lijkt zich een cultuurverandering te voltrekken. Waar een geval van suïcide vroeger nog collectief verdriet opriep, lijken delen van de samenleving er steeds ongevoeliger voor te worden. Dat is een zorgwekkende ontwikkeling die moet worden gekeerd.

Er is overduidelijk veel meer nodig dan de beloften die nu worden gedaan. Het ministerie van Volksgezondheid, Arbeid en Welzijn zal het beleid op het gebied van welzijn krachtig moeten versterken. Zo doorgaan is in ieder geval geen optie.