Waar is de echte Suripop gebleven?

Soms vraag ik me af waar de ziel van de Surinaamse muziek is gebleven. Vroeger voelde een lied anders. Je hoorde niet alleen een melodie, maar ook een verhaal. Componisten schreven vanuit hun levenservaring. Liefde, verdriet, strijd, familie, hoop en teleurstelling: alles kreeg een plek in de tekst. De muziek had die onmiskenbare Surinaamse klank, met ritmes die je meteen herkende als afkomstig van hier.
Net’ Alen, Baka Twalfu Yari, Peres Peres Pinda, Ibri Yuru, Gi Yu, Matapica, Gi U Wawan, maar ook Taafa, Koloku en Hori Mi Brasa Mi. Het waren liedjes die generaties met elkaar verbonden.
Vandaag merk ik dat steeds meer nieuwe nummers mij niet meer raken. Ik blijf teruggrijpen naar de oude klassiekers en hoop telkens dat iemand weer met een echte Surinaamse hit komt. Een lied dat je na één keer luisteren al kunt meezingen. Een lied dat over tien of twintig jaar nog steeds op feesten, in auto’s en tijdens familiebijeenkomsten wordt gedraaid.
Natuurlijk moet muziek zich ontwikkelen. Vernieuwing is belangrijk. Maar soms lijkt het alsof we zo graag modern willen klinken, dat we onderweg onze eigen identiteit zijn kwijtgeraakt. Veel nieuwe Suripop-nummers leunen zwaar op Amerikaanse R&B-invloeden. Daar is op zichzelf niets mis mee, maar wanneer bijna alles dezelfde internationale sound krijgt, verdwijnt juist datgene wat Surinaamse muziek uniek maakt.
Misschien is dat ook de reden waarom de oudere generatie zich steeds minder herkent in de muziek van nu. De teksten spreken haar niet meer aan en de melodieën voelen niet meer vertrouwd. Veel liedjes lijken vooral te zijn gemaakt voor tieners en jongvolwassenen, terwijl de generatie die zoveel levenservaring heeft opgebouwd nauwelijks nog wordt aangesproken.
Juist die oudere generatie heeft de Surinaamse muziek groot gemaakt. Zij waren het die de liedjes jarenlang bleven draaien. En laten we eerlijk zijn: wanneer je als kind je ouders steeds dezelfde muziek hoort afspelen, blijven die nummers voor altijd in je geheugen gegrift.
“Suma ab’ na boi, a bigi ede boi. Suma ab’ na boi, ai mi kisi yu mooi.”
Zo worden klassiekers geboren. Andersom gebeurt dat veel minder.
Misschien is het tijd om weer dichter bij onze eigen wortels te komen. Minder de drang om buitenlandse trends te volgen en meer aandacht voor onze eigen verhalen, ritmes en cultuur. Schrijf over het echte leven, zoals in “Soso Kre Mi Kré” van Theo Bijlhout. Over de buurten waarin we opgroeien, de liefde die we kennen, de uitdagingen die we overwinnen en de trots die we voelen om Surinamer te zijn.
Maak weer liedjes die mensen samen laten zingen. Liedjes die emoties oproepen. Liedjes waarin zowel een tiener als een grootouder zichzelf kan herkennen.
Want uiteindelijk heet het niet voor niets Suripop. Niet American Pop, maar Suripop. Misschien ligt juist daarin de sleutel om weer muziek te maken die generaties overstijgt.
Jerrel Harderwijk
The post Waar is de echte Suripop gebleven? appeared first on Suriname suriname.

...