Goud en geweren

door

GANGA / Sharda Ganga

Soms moet ik wel drie keer met mijn ogen knipperen als ik een nieuwsbericht lees. Dat komt niet alleen vanwege mijn eigen droge ogen (ik heb oogdruppels van de dokter, dank u), maar vanwege de ‘droge ogen’ van zoveel mensen die in de berichten langskomen, of die niet genoemd worden maar evengoed in hetzelfde schuitje zitten.

Zo knipperde ik, als een kerstlichtje met kortsluiting, toen ik het bericht las over de zestien gewapende Chinezen die beveiligingswerk deden voor een goudbedrijf en die, mede dankzij Ronnie Brunswijk, ondervoorzitter van het parlement, goudondernemer, partijleider van de partij waar de minister van Justitie en Politie uit voortkomt, geldstrooier en voetballer, door de politie konden worden gearresteerd. Voor de duidelijkheid — zoals het ook in de berichten werd benadrukt: Brunswijk leidde de operatie niet, maar verstrekte wel informatie die bijdroeg aan de arrestatie van personen in dienst van een goudbedrijf waar hij niet de eigenaar van is. Een ander woord daarvoor is ‘concurrent’; ik denk: ik zeg het er maar even bij.

“Grenzen verdwijnen niet in één keer; ze verdwijnen door een uitzondering hier, een gedogen daar, een okay om je dienstwapen na werktijd in te zetten voor beveiligingswerk bij particulieren”

In een gezonde rechtsstaat is geweld het monopolie van de overheid. Burgers en bedrijven mogen zich beschermen, maar altijd binnen strikte wettelijke kaders en onder effectief toezicht van de staat. Dat onderscheid is de basis van de rechtsstaat.

In het binnenland tolereren we echter al jaren dat deze regels opzij worden geschoven. We zien al jaren berichten over particuliere beveiligers, goudkampen die hun eigen regels hanteren, zwaarbewapende criminelen, illegale mijnbouw, buitenlandse groepen die diep in het bos opereren.

Er gelden, kortom, in een enorm groot gebied binnen ons land eigen regels en wetten. Een staat binnen een staat, met een eigen veiligheidsstructuur, waarbij het wettelijk gezag is vervangen door goud, wapens en politieke invloed, die allemaal slechts één ding dienen: de zakelijke belangen van een paar individuen en bedrijven.

Daar zouden we wakker van moeten liggen, maar dat doen we allang niet meer. We vinden het heel normaal dat politieagenten en militairen in hun vrije tijd particuliere beveiligingswerkzaamheden verrichten. Dat wapens verdwijnen uit depots, dat er steeds vaker doden vallen bij de goudmijnen.

Grenzen verdwijnen niet in één keer; ze verdwijnen door een uitzondering hier, een gedogen daar, een okay om je dienstwapen na werktijd in te zetten voor beveiligingswerk bij particulieren, een vermenging van politieke en economische belangen, van boven- en onderwereld.

We creëren langzaamaan een land waarin wetten slechts suggesties zijn voor machtelozen, terwijl de machtigen hun eigen recht kunnen kopen, afdwingen of via de politiek kunnen dicteren. Het Surinaamse binnenland is geen ver-van-mijn-bedshow, de wetteloosheid die daar wortel heeft geschoten, sijpelt onherroepelijk door naar de kuststrook, en vindt zijn weg naar de plekken waar de besluiten worden genomen.

Als we niet oppassen, knipperen we straks helemaal nergens meer van. We zijn dan ziende blind geworden voor de totale uitverkoop van onze rechtsstaat. En tegen die vorm van droogte helpt helaas geen enkele oogdruppel van de dokter.

gangadwt@gmail.com