Verkeerslittekens

KEVINS KIJK / Kevin Headley

Als kind gingen mijn moeder en ik een tijdlang vaak op bezoek bij haar moeder, mijn grootmoeder, die aan de Prins Hendrikstraat woonde. We stapten uit de bus op de hoek van de Mahonylaan en de Prins Hendrikstraat en liepen vervolgens de Prins Hendrikstraat in.

Op een dag, ik weet niet meer waarom, wilde ik eerder de straat oversteken. Zodra we nog maar net waren uitgestapt, rende ik van achter de bus de straat op. Bam. Even later lag ik op het asfalt. Ik had vooral schaafwonden en een open lip, maar verder viel het mee. Als de automobilist wat harder had gereden – wat vaak gebeurt wanneer mensen een stilstaande bus willen inhalen – had ik dit verhaal waarschijnlijk niet kunnen schrijven. Ik word altijd aan het incident herinnerd wanneer ik daar langskom.

“Moeten er eerst mensen uit de directe omgeving van beleidsmakers of regeringsfunctionarissen overlijden voordat er serieuze actie wordt ondernomen?”

Verkeersveiligheid is deze dagen weer volop onderwerp van gesprek. De afgelopen weken hebben er veel verkeersongevallen plaatsgevonden met dodelijke afloop. Je vraagt je ’s avonds af hoe het zover kan komen. In een paar dagen tijd heb ik zelf gezien hoe automobilisten zich asociaal gedragen in het verkeer. Mensen rijden door terwijl iemand al halverwege een zebrapad oversteekt. Zelfs bij scholen rijden automobilisten soms nog met 60 kilometer per uur. Als je daar als voetganger oversteekt, moet je dubbel opletten. En dan heb ik het nog over volwassenen; kinderen die zich niet bewust zijn van het gevaar kunnen zomaar tussen auto’s terechtkomen.

Veel mensen lijken haast te hebben in het verkeer. Ze halen twee of drie auto’s in op drukke wegen en nemen daarbij enorme risico’s. En dan heb ik het nog niet eens over de verkeerscriminelen die in een file de rij voorbijrijden en zich vlak voor anderen weer willen invoegen, terwijl er op dat moment verkeer uit de tegenovergestelde richting aankomt.

Er wordt vaak gezegd dat de oplossing bij onszelf ligt en dat klopt deels. Maar waar ligt de grens? Wanneer grijpen we echt in? Moeten er eerst mensen uit de directe omgeving van beleidsmakers of regeringsfunctionarissen overlijden voordat er serieuze actie wordt ondernomen?

Veel slachtoffers zijn juist mensen die zich wel aan de regels houden, maar door het roekeloze gedrag van anderen worden meegesleurd in de gevolgen. Daarnaast is handhaving een belangrijk onderdeel van verkeersveiligheid. Verkeersregels hebben weinig waarde als overtreders nauwelijks worden gecontroleerd of bestraft. Regelmatige snelheidscontroles, alcoholcontroles en zichtbare politie op de weg kunnen ervoor zorgen dat bestuurders zich bewuster worden van hun gedrag.

Ook de infrastructuur verdient aandacht. Slecht onderhouden wegen, onvoldoende straatverlichting, onduidelijke verkeersborden en gevaarlijke kruispunten vergroten de kans op ongelukken. Investeren in veilige wegen is daarom geen luxe, maar een noodzaak.

Er moeten strengere verkeersmaatregelen komen. Hogere sancties, maar misschien moeten we ook kijken naar een systeem waarbij bestuurders na een aantal jaren opnieuw hun verkeerskennis en rijvaardigheid moeten opfrissen. Pas wanneer handhaving, educatie, infrastructuur en persoonlijke verantwoordelijkheid samenkomen, kunnen we het aantal verkeersslachtoffers werkelijk terugdringen.

Een verkeersongeval is niet slechts een statistiek; het laat littekens achter die een leven lang zichtbaar blijven. We mogen niet accepteren dat mensen dagelijks hun leven riskeren door onverschilligheid, haast of roekeloos gedrag van anderen.

headleydwt@gmail.com

...