‘VEELAL PERSOONLIJK GERICHTE KRITIEK’?

Bij de ontwikkelingen rond Nieuw-Koffie-kamp, heeft Keerpunt ervoor gewaarschuwd, wat de gevolgen zijn van het met zachte hand proberen te ontmoedigen van wetteloosheid. De lessen van Papatam en van Pikin Saron hadden een waarschuwing moeten zijn.
Wij hebben aangegeven, dat de huidige mijnbouwbelangen zich niet eindeloos zullen laten zoethouden als de lokale elementen zich aan god noch gebod blijven houden. Nog geen jaar later is het privéleger te Sarakreek het bewijs – maar niet het enige voorbeeld – van de grimmige, zwaarbewapende en paramilitaire aanwezigheid in het binnenland. Hierover heeft Aziz Gajadien verder een boekje opengedaan in een vraaggesprek met TBN, en de werkelijkheid geschetst. De sociale mediabeelden zijn slechts een fractie van wat de gewapende en in hoge mate georganiseerde aanwezigheid is van groeperingen, gelijk aan volwaardige peletons, maar zonder het papierwerk of de legitimiteit. Of het nu ter ondersteuning is van legale mijnbouwbelangen, houtkap en verwerkingskampen of illegale praktijken, het is ongezond voor een rechtsstaat. Na de goudkoorts zijn er nu ook de wapentrekkers die de wildwestsituatie compleet maken. Deze concurrerende belangen, die qua ligging en qua vermeende aanspraken overlappen, zijn een kruitvat. Tot de tanden bewapende groeperingen, die geen gezamenlijke taal delen, in gebieden waar patrouilleren door onze eigen veiligheidsdiensten en gewapende machten een verre toekomstdroom is, kunnen bij het minste of geringste tegenover elkaar komen te staan. Aangezien er geen effectieve controle is op wie of wat komt of gaat en er aan prostitutie (waaronder kinderprostitutie), recreatieve en zware harddrugs geen gebrek is, kan niemand voorspellen in wat voor gemoedstoestand men elkaar treft, wanneer het een keer flink misgaat. De verantwoordelijkheid voor waar dit heen groeit, ligt niet bij de ene groep of de andere. De ondernemers wier verdienmodel bestaat uit rechten verkrijgen via een voorgeschiedenis of politieke connecties, zijn net zo min hoofdschuldig als de voormannen die de grondstoffen en bosrijkdommen onttrekken aan de natuur en zich moeten beschermen tegen de rooflustige medemens. De betaalde privétroepen nemen het werk niet aan uit wrok of met kwade bedoelingen, maar omdat het redelijk betaalt in vergelijking met hun andere opties. Het gevaar wordt door de vertroebelde schuldvraag niet minder, en het is de staat Suriname, geleid door het principe van de trias politica, die moet toewerken naar een oplossing en erger moet zien te voorkomen.
Wanneer echter een senior kabinetslid en ons gezicht naar de buitenwereld toe, dergelijke standaarden verkondigt, moeten wij als volk en als electoraat bij onszelf te rade gaan. Kunnen en willen wij ons laten besturen en vertegenwoordigen door figuren bij wie de gedachte leeft, dat leiderschap op werkinhoudelijk vlak losstaat van het idee dat kerk en staat beide prima aan de verrijking van de persoon kunnen bijdragen? De gedachte dat het normaal is voor een geestelijk leider om zich in het buitenland op een hotelkamer alleen te laten vergezellen door een minderjarige? Om na beschuldigingen topstrafpleiters de rompslomp af te laten handelen? En om mijnbouwrechten door derden te laten beheren, zodat de diplomatieke carrière geen hinder ondervindt en de opbrengsten, zogezegd, de geestelijke gemeenschap ergens ooit ten goede zullen komen? Men zal ons moeten verontschuldigen, maar voor ons is de maatstaf van leiderschap niet met hoeveel je weg kunt komen. De maatstaf van internationale vertegenwoordiging is voor ons evenmin of het gastland de beleefdheid in acht neemt en maar ondertekent wat ondertekend moet worden. De maatstaf van leiderschap ligt iets hoger. De maatstaf van vertegenwoordiging ook. Het veelal persoonlijke, dat door publiekelijk vooraan te willen staan tot het publieke debat en het publieke domein komt te behoren, is voor ons uiterst relevant voor de inschatting van wat op werkinhoudelijk vlak zal volgen, en wel om drie redenen. Vertegenwoordiging betekent de stem en het gezicht zijn van onze natie. Die stem en dat gezicht staan symbool en dienen als eerste indruk. Als aan die indruk een Van der Valk-nachtje kleeft waar de Belgische justitie wat vraagtekens bij had, is dat niet waar Suriname voor moet staan, volgens niemand, nergens ter wereld. Persoonlijke bagage betekent persoonlijke chantage of het risico daarop. Temeer daar in de harde wereld van de diplomatie ook de wereld van inlichtingen en persoonlijke druk meetelt.
Hoe meer smetten op het blazoen, hoe zwakker de uitgangspositie en hoe magerder de resultaten die inhoudelijk bereikt kunnen worden. Het laatste is dat leiderschap motivatie, inspiratie en de bereidheid om te volgen moet opwekken. En de grondstof voor dat alles is niet primair een gezamenlijke richting, een financieel resultaat of een machtsconsequentie, maar karakter. Het lijkt ons niet te veel gevraagd om een beetje karakter, een beetje integriteit en enigszins onbesproken gedrag te vereisen en te verkiezen boven de lage maatstaf van een zwart-op-wit veroordeling door de strafrechter.
The post ‘VEELAL PERSOONLIJK GERICHTE KRITIEK’? ..

...