VAN ‘T HOGERHUYSSTRAAT IS EEN SCHANDAAL

De Van ’t Hogerhuysstraat is allang geen gewone verkeersader meer, maar een dagelijks bewijs van bestuurlijke stilstand en structureel falen in uitvoering. Wat ooit werd voorgesteld als een strategisch moderniseringsproject voor nationale ontwikkeling, is vandaag verworden tot een dossier van vertraging, juridische onzekerheid en tegenstrijdige beleidsbeslissingen. De brug over de Saramaccadoorsteek in de Van ’t Hogerhuysstraat, werd op 28 februari 2024 afgesloten in het kader van het project Improving Transport and Logistics and Competitiveness Suriname (ITLCS). Binnen dit project zou de volledige infrastructuur rond de Nieuwe Haven worden heringericht. De bestaande brug, met twee rijbanen en fietspaden, zou worden vervangen door een moderne verbinding met zes rijstroken, inclusief voetgangers- en fietsinfrastructuur. Helaas werd op 26 maart 2025, alleen de nieuwe brug over het Saramaccakanaal officieel geopend, maar de Van ’t Hogerhuysstraat zelf, bleef in een deplorabele staat.
Wat een vitale verbinding zou moeten zijn, is momenteel een gevaarlijke en vrijwel onbegaanbare route, waar weggebruikers bij elke regenbui door water en gaten moeten manoeuvreren, alsof zij een hindernissenparcours afleggen in plaats van een openbare weg te gebruiken. De situatie is sinds vorig jaar een onderwerp binnen de regering en in januari van dit jaar erkende de minister van Openbare Werken en Ruimtelijke Ordening, Stephan Tsang, dat de toestand problematisch is. Er werd toen gesproken over een structurele oplossing die gereed zou zijn, maar nog wachtte op juridische procedures. In afwachting daarvan, zou er gewerkt worden aan tijdelijke ingrepen. De boodschap was geruststellend, maar resultaat bleef uit, want maanden later is de realiteit voor de weggebruiker onveranderd: modder, grote kuilen met water en gevaar.
De minister zei dat niemand tevreden is met de huidige situatie en dat die het land bovendien onnodig veel geld kost. Tegelijkertijd werd gewezen op beperkte middelen en de noodzaak om prioriteiten te stellen in onderhoud en infrastructuur. Ondanks de belofte van zichtbare verbeteringen en waardering voor uitvoerende diensten in het veld, blijft de vraag hangen, waarom een cruciale verkeersader zo lang in verval kan blijven. Daartegenover staat de juridische en bestuurlijke controverse rond de aanbesteding van het project Van ’t Hogerhuysstraat – Slangenhoutstraat. Aannemingsmaatschappij Baitali N.V. stelde in augustus 2025 dat de procedure rond de gunning, ernstige vragen oproept over goed bestuur, transparantie en naleving van de rechtsstaat. Volgens het bedrijf werd door de kantonrechter op 10 juli 2025 duidelijk geoordeeld, dat de gunning moest worden ingetrokken en de inschrijving opnieuw beoordeeld moest worden. Alle betrokken partijen dienden daarbij geïnformeerd te worden. Het vonnis was bovendien direct uitvoerbaar, wat betekent dat het zonder uitstel nageleefd moest worden.
De daaropvolgende gang van zaken voedt de controverse verder. De staat ging kort in hoger beroep, maar trok dit later weer in. T
och blijft onduidelijkheid bestaan over de praktische uitvoering van het vonnis en de verdere afhandeling van de aanbesteding. Baitali stelt bovendien dat er geen sprake is van een bindend contract, maar slechts van een ‘Letter of Acceptance’, een intentieverklaring onder voorwaarden. Volgens het bedrijf is er tijdens de rechtszaak geen ondertekend contract overgelegd, terwijl dat juridisch essentieel zou zijn geweest indien zo’n overeenkomst daadwerkelijk bestond. Daarmee wordt het beeld van een definitieve gunning en mogelijke schadeclaims tegen de staat, door het bedrijf zelf ter discussie gesteld. Opmerkelijk is ook de klachtprocedure die Baitali heeft ingediend bij zowel de projectuitvoerende eenheid als het Surinaamse kantoor van de Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank (IDB). Volgens het bedrijf bleef een inhoudelijke reactie uit, terwijl tegelijkertijd wel stappen werden gezet richting gunning. Dit voedt vragen over de transparantie en de snelheid waarmee beslissingen binnen het traject zijn genomen. De kern van het conflict gaat echter verder dan één project of één weg.
Het gaat om de geloofwaardigheid van bestuurlijke processen. Wanneer aanbestedingen juridisch worden aangevochten, rechterlijke uitspraken wel bestaan maar de uitvoering onzeker blijft, en betrokken partijen elkaar publiekelijk tegenspreken over de status van contracten, ontstaat er een klimaat van wantrouwen. Daarin ligt precies de verbinding met de dagelijkse realiteit van de Van ’t Hogerhuysstraat zelf. De fysieke staat van de weg is in zekere zin een duidelijke weergave van de institutionele staat van het proces erachter, dat versnipperd, vertraagd en voortdurend onder druk staat door interpretatie, procedures en gebrekkige uitvoering. Dit dossier gaat naar onze mening, uiteindelijk niet alleen over asfalt, wateroverlast of tijdelijke reparaties. Het gaat over de vraag, hoe een land omgaat met publieke middelen, juridische uitspraken en vertrouwen in besluitvorming. Een overheid die belooft te herstellen, maar structureel blijft uitstellen.
The post VAN ‘T HOGERHUYSSTRAAT IS EEN SCHANDAAL ..

...