Urologie AZP

door

UROLOGEN IN HET Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) slaan alarm, omdat er tekorten en gebreken zijn, waardoor patiënten voorlopig niet alle noodzakelijke zorg kunnen krijgen. Medische handelingen, zoals kijkoperaties voor prostaatproblemen, behandeling van blaastumoren en operaties bij obstructies van de nieren, kunnen niet worden uitgevoerd.

Met de opmerking dat de gezondheidszorg in het land al vele jaren aan de beademing ligt, wordt een open deur ingetrapt, maar er kan nooit voldoende aandacht worden gevraagd voor de zorgsector. De problemen variëren van wegtrekkend personeel en tekort aan medisch specialisten tot niet of niet goed werkende apparatuur.

Wat in de tussentijd moet gebeuren, is maatregelen treffen om adequaat op te treden, mocht zich een noodsituatie bij een patiënt voordoen

Zoals zo vaak gebeurt bij een ‘noodsituatie’ – want zo kan wat nu aan de hand is rond urologie worden aangemerkt – roeren assembleeleden zich om (nogmaals) te wijzen op de precaire situatie van de zorg. Echter, een structurele oplossing blijft uit en het is wachten wanneer het volgende probleem zich aandient.

Het maakt niet uit hoe vaak zich zo’n situatie al heeft voorgedaan. Het gaat erom dat te vaak het AZP ‘in opspraak’ komt. Natuurlijk kan de regering-Geerlings-Simons wat nu gebeurt niet (direct) in de schoenen worden geschoven. Maar de regering draagt wel de verantwoordelijkheid en ze moet linksom of rechtsom ervoor zorgen dat goede zorg aan de burger wordt gegarandeerd.

Blijven terugkijken – wat in de Surinaamse politiek al jaren de gewoonste zaak is – is zinloos. Terecht stelt het DNA-lid Ameerani Jarbhandan: “Het volk wil niet weten wat er de afgelopen vijftien jaar is gebeurd. Nee, we willen weten: ‘wat gaat u vandaag doen om die problemen aan te pakken?’”

De afdeling Urologie stelt dat door toenemende tekorten en defecte apparatuur bepaalde noodzakelijke behandelingen voorlopig niet meer kunnen worden uitgevoerd. In elk geval bedrijven met een vitale taak of functie, zoals een ziekenhuis, moeten altijd rekening houden met het uitvallen van apparatuur. Daarom moeten ze  zorgen voor reserveonderdelen. Dat gebeurt duidelijk niet bij het AZP.

Om wat nu is gebeurd, moet een onderdeel worden ingevlogen en volgens de directie van het ziekenhuis kan de situatie over twee weken zijn ‘genormaliseerd’. Het is niet de bedoeling paniek te zaaien, maar het zou voor de transparantie nuttig zijn dat het AZP duidelijk aangeeft wat de consequentie is van de ontstane situatie voor patiënten.

De vraag mag worden gesteld of er regelmatig – volgens een vooraf opgesteld schema – onderhoud wordt gepleegd aan de apparatuur van het AZP. Bij regelmatige controle kunnen mogelijke mankementen worden ontdekt, waardoor tijdig kan worden ingegrepen.

De regering  en de leiding van het AZP kunnen, logischerwijs, niet anders doen dan afwachten totdat over twee weken de apparatuur weer werkt. Wat wel in de tussentijd moet gebeuren, is maatregelen treffen om adequaat op te treden, mocht zich een noodsituatie bij een patiënt voordoen.

Maar wat nu is gebeurd, moet ook worden aangegrepen om liever gisteren dan vandaag een serieuze evaluatie te maken, dan wel inspectie uit te voeren op alle – vooral kwetsbare – apparatuur in het ziekenhuis. Of daarvoor deskundigen uit het buitenland moeten worden gehaald, dan moet dat maar, want als er één ding nodig is, is dat het mes er nu echt in moet bij het AZP.