Twee monden

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

In New York heeft president Jennifer Simons de wereld gewaarschuwd: de Surinaamse bossen staan onder druk. Er is zelfs een nieuwe bedreiging bijgekomen. Partijen willen delen van het regenwoud vrijmaken voor grootschalige landbouw en, zo liet het staatshoofd de Verenigde Naties weten, “we zullen dat moeten voorkomen”.

Krachtige woorden. Alleen jammer dat ze na terugkeer op Zanderij misschien even langs haar eigen ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij moet rijden om te vertellen dat de plannen voor grootschalige landbouw in bosgebied moeten worden aangehouden.

“Dat begint verdacht veel te lijken op wat we in Suriname een tu mofo gon zouden noemen: één mond voor het internationale podium en een andere voor thuis”

Want terwijl de president in New York alarm slaat, heeft LVV op 13 januari 2026 drie overeenkomsten met Braganza Marketing Group gesloten voor gebruiksrechten in gebieden langs de Weg naar West-Suriname. Totale oppervlakte: 34.185 hectare. Bestemming: grootschalige landbouw.

Nu kan er natuurlijk van alles tegelijk waar zijn. Suriname kan landbouw nodig hebben én zijn bos willen beschermen. Er kan onderscheid worden gemaakt tussen primair en secundair bos, tussen geschikte en kwetsbare gebieden en tussen gecontroleerde ontwikkeling en kaalslag. Daarvoor hebben regeringen beleid, wetten, milieustudies en landinrichtingsplannen. Maar dan moet het verhaal wel kloppen.

Want wat wil deze regering nu eigenlijk? In New York klinkt: ‘help ons het bos te behouden’. In Paramaribo klinkt vanuit een ministerie van dezelfde regering: ‘hier zijn tienduizenden hectares voor landbouwontwikkeling’. Dat begint verdacht veel te lijken op wat we in Suriname een tu mofo gon zouden noemen: één mond voor het internationale podium en een andere voor thuis.

Of is er iets veel slimmers aan de hand? Misschien is dit geen contradictie, maar hogere klimaatdiplomatie. Eerst wijzen op plannen om duizenden hectaren bos in landbouwgrond te veranderen en vervolgens tegen de internationale gemeenschap zeggen: ‘kijk hoe groot de druk op ons bos is. Als jullie willen dat we het laten staan, mag daar best wat tegenover staan’.

Een soort ecologische schijnbeweging. We zetten de bulldozer alvast bij de bosrand, starten de motor en kijken vervolgens richting het mondiale klimaatfonds: hoeveel is het waard als we hem weer uitzetten? Dat zou nog eens een verdienmodel zijn. Geen carbon credits, maar bulldozer credits.

Alle gekheid terzijde: Simons raakt internationaal wel degelijk een belangrijk punt. Landen die hun bossen grotendeels hebben behouden, mogen niet worden gestraft doordat klimaatgeld pas interessant wordt nadat ontbossing heeft plaatsgevonden. Suriname heeft juist vanwege zijn enorme bosbedekking iets kostbaars te beschermen.

Maar geloofwaardigheid begint thuis. Wie in New York waarschuwt tegen het vrijmaken van regenwoud voor grootschalige landbouw, moet in Paramaribo haarfijn kunnen uitleggen waarom de eigen regering overeenkomsten sluit voor grootschalige landbouw op 34.185 hectare. Anders spreken we niet meer over duurzaam bosbeleid. Dan heeft het bos vooral twee monden.

ivancairo@yahoo.com