Toescheidingsovereenkomst 1975 en diaspora

door

INGEZONDEN

Het nationaliteitenrecht kent het jus sanguinis, de bloedband of het afstammingsbeginsel aan de ene kant en aan de andere kant het jus soli, het geboortegrondbeginsel. Bij de Toescheidingsovereenkomst 1975 tussen Nederland en Suriname verkregen Surinamers die in Suriname beschreven stonden de Surinaamse nationaliteit. Surinamers die buiten Suriname woonden behielden de Nederlandse nationaliteit, om het even of zij nou in Nederland woonden of de Verenigde Staten van Amerika of in welk ander land dan ook buiten Suriname.

Om afstammelingen van deze Surinamers de Surinaamse nationaliteit te verlenen op grond van het afstammingsbeginsel moeten deze Surinamers dus eerst de Surinaamse nationaliteit verkrijgen. Wat in de discussies over de toekenning van de Surinaamse nationaliteit aan de diaspora opvalt, is dat Surinamers die de Surinaamse nationaliteit niet hebben verkregen op grond van de Toescheidingsovereenkomst buiten de boot vallen.

Men heeft het slechts over hun afstammelingen, hun kinderen en kleinkinderen.  Men kan deze afstammelingen echter niet de Surinaamse nationaliteit toekennen op grond van het afstammingsbeginsel zonder hun ouders erbij te betrekken. Tenzij men die ouders er niet bij wil betrekken en dan zullen die ouders het Surinamerschap moeten ontberen. Ik kan mij echt niet voorstellen dat dit de bedoeling is van Surinamers. Daarmee wordt de status quo gehandhaafd. Alles blijft dus bij het oude. Men wil blijkbaar slechts gebruik maken van de kennis en kunde van afstammelingen van Surinamers die nooit de Surinaamse nationaliteit hebben verkregen.

Suriname is een zelfstandig land; dit betekent dat Suriname de Wet op het Surinamerschap en Ingezetenschap zelfstandig kan wijzigen indien het om toekenning van het Surinamerschap gaat. Het enige probleem hierbij is dat indien mensen met een Nederlandse nationaliteit bewust kiezen voor een andere nationaliteit zij hun Nederlandse nationaliteit onder omstandigheden kunnen kwijtraken. Dat is het geval bij naturalisatie. Dat is niet het geval indien De nationale Assemblee (DNA) en de regering de Surinaamse nationalteit toekennen bij wet aan Surinamers die de Surinaamse niet hebben verkregen bij de Toescheidingsovereenkomst. Dan is er geen sprake van vrijwillige verkrijging van de Surinaamse nationaliteit en behoud men de Nederlandse nationaliteit. Bipatridie is overigens geen onbekend verschijnsel.

Pacta sunt servanda, verdragen moeten worden nagekomen is een volkenrechtelijk beginsel. Indien Suriname zelfstandig besluit het Surinamerschap mede toe te kennen aan Surinamers die bij de onafhankelijkheid op 25 november 1975 de Nederlandse nationaliteit behielden, wordt daarmee de Toescheidingsovereenkomst niet geschonden. Dat neemt niet weg dat ook gekeken moet worden of deze toekenning in strijd is met de Grondwet, met name  over nationaliteit en wie leden van DNA mag kiezen.

Zie ik wel dan mogen alleen ingezetenen leden van DNA kiezen en wie Surinamer is, wordt bij wet bepaald. Niet bij presidentieel besluit dus. Men hoeft zich in Suriname dus geen zorgen te maken dat de diaspora het politiek bestel in Suriname zal veranderen. Diaspora mag ook geen districtsraden en ressortraden kiezen. Die keuze is namelijk ook voorbehouden aan ingezetenen.

Diaspora zal wel belastingplichtig zijn indien zij de Surinaamse nationaliteit verkrijgt. Daarmee is zij niet automastisch ook belastingschuldig. Dit zal pas het geval zijn indien zich een belastbaar feit voordoet.

Rinaldo van Rhemen

De redactie van de Ware Tijd stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die worden geplaatst komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van de Ware Tijd. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.