TAS LASTER

door

Met de gang naar de kortgedingrechter van de directeur van de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS), over de uitingen van de Raad van Commissarissen, komt de vuile was bij een toezichthoudend instituut nog meer buiten te wapperen. Nadat het instituut al eerder geschaad werd, doordat een kersverse en grasgroene denktank NDP’er als eerste punt van orde zelfverrijking probeerde, vlogen over en weer beschuldigingen tussen exponenten van coalitiepartijen.
De eer-en-goede-naam tendens zet zich voort, waarbij figuren in uiterst publieke rollen bij uiterst publieke instituten persisteren bij geschillenbeslechting door de kortgedingrechter. Het is vaak een dubbeltje op zijn kant. De ene keer meent een rechter dat iemand, zonder psychologie gestudeerd te hebben, een ander geen narcist zou mogen noemen, in het midden latend of het doelwit narcistische eigenschappen heeft laten doorschemeren.
De andere keer zijn de feiten misschien wat bewijstechnisch, zodat een bodemrechter zich er maar mee bezig moet gaan houden. Waar men in het geval van de TAS mee bezig is, is het voeren van een tussenpersonenoorlog, net zoals men dat in de veelheid van EBS-procedures tegen de bondsvoorzitter deed. Het enkele feit dat de president-commissaris van de TAS, die meegesleept wordt in de procedure, nog in functie is nadat Brunswijk opgeroepen heeft tot zijn vertrek, geeft aan dat de NDP niet bereid is binnen een jaar tijd met een tweede president-commissaris af te rekenen. Zelfs niet als een deel van de NDP eerder een telg uit de familie Abrahams in die rol had verwacht.
Hoog is de inzet van het kort geding niet. Beide kampen hebben voornamelijk documentatie en correspondentie gecirculeerd, die vervolgens de media en sociale media bereikten, en beide kampen hebben de politieke finesse om eerder in vraagtekens en zinspelingen signalen af te geven dan in ronde taal waardeoordelen als vaststaande feiten te presenteren. Evenwel heeft een kort geding over de eer en goede naam een afschrikkend en soms kalmerend effect. En de uitkomst is naar de politieke achterhoede toe toch een graadmeter van hoe er bij de rechterlijke macht gedacht wordt.
Niet zozeer over de lelijke beschuldigingen, maar over de inhoud van wat er beweerd is en werd. Tussen de juridische fijnslijperij en tijdens zittingen kan een bedreven politicus best aanvoelen of een rechter een beschuldiging, of die nou hard gemaakt wordt of niet, onacceptabel van aard en diep ernstig van gewicht vindt, of dat een rechter denkt dat het gaat om slordigheden, waarvoor gevangenisstraffen, hoge boetes, schadeclaims of ontslagen niet direct het gepaste middel zouden zijn.
Aan de zijde van de raad van de TAS zijn er minstens drie juristen met kennis en ervaring, die de advocaat zullen souffleren en voeden van informatie. Vandaar dat het voor de directeur best een gewaagde stap is geweest het kort geding aan te spannen.
Wie denkt voor het reces hier duidelijkheid over te krijgen, verkijkt zich op de achterstanden, maar heeft wel een precedent om naar te verwijzen.
Zoals bekend werd het Suribet-kortgeding zowel in eerste aanleg als in hoger beroep met veel voortvarendheid uitbehandeld en had lid Gajadien tegenover lid Jones de laatste lach binnen, nog voordat de pagararook optrok.
The post TAS LASTER ..