Suripop op zoek naar eigen muziekidentiteit

door

‘We moeten meer muziekfestivals hebben’

Suripop 23 staat voor de deur, iets langer dan een maand nadat op 28 juni de twaalf finale composities aan het publiek zijn gepresenteerd. Zaterdag wordt het gala-event gehouden waarbij uit de twaalf composities de winnaar wordt gekozen. Maar is dat lied dan een weergave van wat in Suriname populair is; kort gezegd: ‘is dat Suripop?’

Tekst Euritha Tjan A Way

Beeld FB Suripop Festival

De afgelopen jaren is bij de selectie van liederen steeds vaker afkeurend gemor te horen in de samenleving. Dat viel niet altijd in goede aarde bij de organisatie. Snerend liet ze op 22 juli op haar Facebookpagina weten: “Wij willen iedereen bedanken die bij elke SuriPop-editie weer klaarstaat met analyses, kritiek, adviezen en complete draaiboeken voor SuriPop. De inschrijvingen om daadwerkelijk mee te doen met je eigen compositie staan overigens ook open voor iedereen”.

“Suripop Festival creëert muziek en dat is toe te juichen, maar er moeten meerdere organisaties muziek creëren; dan wordt ook een monopolie doorbroken”Muziekeducator Terence Panka

Groot verschil

Volgens Terence Panka, die muziek heeft gestudeerd en al meer dan dertig jaar ervaring heeft in muziekonderwijs, is er wel een groot verschil tussen de uitkomst van het Suripopfestival en wat populaire muziek is in Suriname. “De organisatie achter het Suripop Festival – Stichting ter bevordering van Kunst en Kultuur in Suriname – is al vele jaren bezig en dat verdient absoluut waardering. Het is niet makkelijk om dat zo lang vol te houden”, zegt de muziekeducator tegen de Ware Tijd.

Echter, Panka vindt ook dat ze “een bepaald soort muziek van een bepaald genre” brengt. “Maar dat is niet per se wat populair is in Suriname. Kijk naar liedjes als van Kenny B met Kater Karma bijvoorbeeld. Dat is populair in Suriname, maar dat klinkt niet als muziek die ten gehore wordt gebracht bij het Suripop Festival”, legt hij het verschil uit.

Volgens hem is Suriname nog aan het zoeken naar een eigen identiteit qua muziek. Daarnaast zijn bepaalde groepen nog gekoloniseerd in hun kijk op muziek. “Er is een groep mensen die de westerse muziek – Amerikaans en Europees – nog steeds prefereert boven onze eigen muzieksoorten. Dat mag natuurlijk, maar dat is al lang niet meer populair in Suriname en zeker niet bij de nieuwe generatie die ook zoekt naar een bepaalde muziekidentiteit.”

Inzendingen

Maar ligt het niet aan de mensen die de liedjes insturen voor het Suripop Festival? “Nee, dat denk ik niet. Het is geen componistenfestival meer maar een liedjesschrijversfestival. Om componist te worden genoemd, moet je muziek hebben bestudeerd. Dat hebben veel van de indieners niet. Ze leveren een tekst in en iemand doet een melodie voor ze erover. Maar als je de woorden allemaal zou veranderen en geen Sranantongo zou gebruiken, dan zou je zien dat ze allemaal als ballads klinken.”

Panka weet dat er ook liedjes worden ingeleverd die geen ballad-achtige stijl of potentie hebben, maar die vallen volgens hem buiten de boot. “Hou er ook rekening mee dat degene die selecteert, de arrangeur en de producent heel veel helpen meebepalen welke kant de muziek op zal gaan. Maar ook sponsors bepalen dat. Er zijn zeker sponsors die een bepaalde muziekstijl niet zullen ondersteunen in Suriname.”

Dat is ook niet wereldvreemd. Als er nieuwe muziekstijlen op de markt komen bijvoorbeeld zullen er altijd sponsors zijn die dat stimuleren. “Vreemd is dat niet, maar in Suriname leidt het ertoe dat maar één soort stijl elke keer weer wordt gepresenteerd als prestigieus. Voor mij is duidelijk dat Suripop het enige muziekfestival in Suriname is en daar is wat voor en tegen te zeggen.”

Wedijveren

Panka wil niet meedoen met de klagers. “Want dat doen we veel in Suriname. Maar wat we niet doen, is met elkaar competen/wedijveren. Het Suripop Festival is het enige muziekfestival in het land. Maar het hoeft niet hét festival te blijven. Laat er een andere organisatie opstaan die ook een festival neerzet. Er is ruimte voor veel meer in Suriname. Dat is wat we moeten doen.”

Panka geeft toe dat in een klein Suriname, waar mensen niet zo goed met kritiek kunnen omgaan en daardoor niet veel tegenstand krijgen, het opzetten van een ander festival mogelijk moeilijk kan worden. “Maar als een sponsor eenmaal ziet welk festival het meeste trekt en welk festival het beste zijn product verkoopt, dan is de verandering er heel snel. Suripop Festival stimuleert niet alleen liedjesschrijvers, maar ook zangers, arrangeurs en noem maar op.”

Maar met meerdere van deze festivals kunnen nóg meer van dit soort artiesten worden gestimuleerd, vindt Panka. “Suripop Festival creëert muziek en dat is toe te juichen, maar er moeten meerdere organisaties muziek creëren; dan wordt ook een monopolie doorbroken.”

Dat zal volgens Panka, die eigenaar is van muziekschool Melo in Lelydorp, zeker helpen om naar een eigen Surinaamse muziekidentiteit te groeien. “Dat is namelijk het grotere doel van de muziekbusiness.”

Joy Meye (l) en Humphrey Koulen (r) vertolkten ‘Wan Bosroyti’ tijdens Suripop 2024.