Suriname, de eeuwige springplank

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Er is iets merkwaardigs aan de manier waarop wij in dit land naar migratie kijken. Wij doen alsof wij verrast zijn telkens wanneer blijkt dat ons grondgebied niet het einddoel is van reizigers, maar slechts een tussenstop. De ICF heeft nu vastgesteld wat velen onder ons al lang vermoeden: een deel van de Cubaanse bezoekers arriveert hier niet om onze gastvrijheid te komen proeven, maar om zo snel mogelijk richting Frans-Guyana te verdwijnen.

De analyse toont keurig netjes aan dat verblijfspatronen afwijken, accommodaties nauwelijks worden gebruikt en reizigers kort na aankomst weer verder trekken. Verrassend? Niet voor wie de afgelopen jaren ook maar enigszins heeft opgelet.

“De overheid ziet het aan. De grensautoriteiten weten het. En toch blijft het bij signaleren, analyseren, rapporteren”

Wij zijn een springplank geworden. Een doorgeefluik. Een tussenstation op weg naar elders. En de instanties die zouden moeten toezien op dit alles, lijken vooral bezig met het produceren van rapporten waarin zij constateren wat er allemaal zou kúnnen gebeuren.

Want er worden geen concrete aantallen genoemd. Geen aanhoudingen, geen uitzettingen, geen bevestigde overtredingen. Behalve de incidentele. Alleen patronen. Vermoedens. Voorzichtige conclusies die zorgvuldig zijn ingepakt zodat niemand zich aangesproken hoeft te voelen.

Ondertussen kennen wij de verhalen. De kisten vol ‘nieuwe’ Chinezen die op Zanderij uitstapten en even later spoorloos verdwenen. De golven Indiërs en Pakistani die via Nickerie de backtrack namen richting Guyana. De Haïtianen die per charters arriveerden en linea recta met de bus naar Albina werden gebracht, nauwelijks de tijd gegund krijgen om onze tropische lucht goed in te ademen. En nu dus ook de zogenaamd shoppende Cubanen die volgens de statistieken liever de Franse oosterburen opzoeken dan hier een middagje markt te lopen.

Het is een menu dat jaar na jaar wordt uitgebreid en telkens weer doen wij alsof het om een nieuw gerecht gaat. De overheid ziet het aan. De grensautoriteiten weten het. En toch blijft het bij signaleren, analyseren, rapporteren. Alsof bij het opschrijven van een probleem ergens halverwege de oplossing ligt. Alsof een zeef die je netjes beschrijft ophoudt een zeef te zijn.

De samenwerking met de Franse buren wordt genoemd. Er zouden vragen zijn over registratie, over controle, over toezicht. Mooie woorden die in vergaderingen worden uitgesproken en vervolgens in een la verdwijnen. Want wie werkelijk wil handhaven, begint met tellingen die kloppen, met grenzen die je niet omzeilt door even de bus te nemen en in een bootje te springen, met een overheid die niet slechts constateert maar daadwerkelijk ingrijpt.

Tot die tijd blijven wij wat wij zijn: de eeuwige springplank van Zuid-Amerika. Iedereen mag erop staan, niemand blijft er hangen.

ivancairo@yahoo.com

...