Splinter en balk

door

HET POLITIEKE THEATER in De Nationale Assemblee bereikte afgelopen dagen een triest nieuw dieptepunt van hypocrisie. Abop-leider Ronnie Brunswijk beklom de barricaden om te klagen dat partijgenoten op directeursposten stelselmatig worden ‘gecriminaliseerd’. Met een wispelturigheid die inmiddels van hem bekend is, wees hij onder meer op de strubbelingen bij de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS), waar volgens hem directeur Wendy Jap-A-Joe in een kwaad daglicht is gesteld.

Ook ten aanzien van Canawaima, waar eveneens een probleem is tussen de president-commissaris en directie, en de recente dyugudyugu rond Grassalco, wees hij met de beschuldigende vinger naar anderen, terwijl zíjn mensen daar de dienst uitmaken. Brunswijk ziet wel de splinter in andermans oog, maar weigert categorisch de gigantische balk(en) in zijn eigen oog te zien.

Het wordt tijd dat de politieke top stopt met huilen in de banken van het parlement

Als Brunswijk werkelijk bezorgd is over mismanagement en ‘fratsen’ bij staatsbedrijven, moet hij eens in zijn eigen achtertuin kijken. De recente, beschamende strubbelingen bij de Energiebedrijven Suriname (EBS) – waar nota bene zijn eigen broer Leo als directeur de scepter zwaait – spreken boekdelen. Waar is de verontwaardiging van de Abop-leider terwijl dáár de ene na de andere wanvertoning plaatsvindt onder leiding van zijn broer?

Leo’s recente schandalige uitbarsting jegens het kritische parlement waar Ronnie dus lid van is, is het zoveelste dieptepunt. Maar daar zegt hij niets van. Wanneer het zijn eigen familie of partijloyalisten betreft, is controle plotseling een ‘daad van vijandschap’. Zodra er lastige vragen worden gesteld over niet- of slecht-functionerende Abop-pionnen, geeft hij niet thuis en heet het ineens ‘criminalisering’.

De bittere realiteit is dat de samenleving al decennia wordt gegijzeld door het destructieve systeem van politieke benoemingen. In plaats van capabele, onafhankelijke deskundigen aan te stellen, worden cruciale posities binnen ministeries en staatsbedrijven steevast verdeeld als politieke buit.

Loyaliteit aan de partij weegt zwaarder dan competentie of integriteit. Het resultaat is een chronisch verlamd overheidsapparaat waar raden van commissarissen en directies elkaar continu in de haren vliegen, simpelweg omdat persoonlijke en partijpolitieke belangen botsen.

Het misplaatste slachtofferschap van Brunswijk miskent de essentie van goed bestuur. Zoals in het parlement terecht werd opgemerkt: controle is geen vijandigheid, maar een bittere noodzaak om de resterende integriteit van de staatsbedrijven te bewaken.

Zolang de Abop en haar coalitiepartners weigeren te breken met de traditie van vriendjespolitiek en het accommoderen van ondeskundige partijloyalisten, blijft Suriname de tol betalen. Het wordt tijd dat de politieke top stopt met huilen in de banken van het parlement en ook de balken in de eigen ogen gaat zien. En ze gaat beseffen dat de echte crisis niet ligt bij vermeende complotten, maar bij de eigen hardnekkige weigering om het land te besturen met capabele mensen.