Spinnen en de politiek

door

DE SNIJD / Armand Snijders

Zonder te overdrijven durf ik mijzelf best wel behoorlijk onverschrokken te noemen. Ik heb oog en oog gestaan met jaguars, ben de confrontatie aangegaan met hitsige wilde zwijnen; slangen van ieder formaat die te dicht bij mijn huis en haard komen, sla ik achteloos met een kapmes doormidden. Bij het zien van lijken, hongersnood en ander menselijk leed kan ik (quasi)nonchalant mijn schouders ophalen. Niet omdat het mij niet raakt, maar als gevolg van een beroepsmatig ingebouwd vermogen tot afschermen.

Kakkerlakken help ik fluitend naar de kakkerlakkenhemel (of -hel), muizen houden we als huisdier. Ons erf wemelt van de sapakara, leguanen en awari, daar heb ik oog in oog voor gestaan en ook voor de kaaimannen in de trenzen in de omgeving ben ik niet bevreesd. Immers, zíj moeten oppassen dat ze niet aan een satéstokje op onze barbecue belanden. Moeiteloos bind ik de strijd aan met de meest gevaarlijke bijen en wespen die zich altijd in de buurt van het huis ophouden. En ik zwem zonder vrees in rivieren waarin zich piren bevinden.

“Politici zijn net spinnen die worden gedoogd in de samenleving maar met één welgemikte beweging kunnen worden uitgeschakeld”

Maar tegen spinnen ik heb iets! Klein of groot, het maakt niet uit. Ik deins er als een angstig konijn voor terug. Ik vind het maar niets, al die pootjes en die onverhoedse bewegingen die ze kunnen maken. Ik weet natuurlijk dat de meeste spinnen totaal onschuldig zijn en in hun broek schijten als ik met mijn maat 42 aan kom lopen, maar ergens tussen mijn oren wordt dat niet als acceptabel argument toegelaten.

Gelukkig is mijn vrouw in mijn ogen een enorme held. Zij schept er bijna genoegen in om spinnen te verjagen. En natuurlijk vindt ze de panische angst die zich van míj meester maakt bij het zien van zo’n eng beest wel een beetje vermakelijk. Ik troost mij met de gedachte dat wat ik met spinnen heb, zij met kokosrupsen of todo heeft. Die laatste vind ik wel sierlijke beestjes, zij deelt die mening dus niet. Trouwens, mijn dochters ook niet. Met als vermakelijk gevolg dat het iedere avond een gepiep is van jewelste als het tijd is om te baden. Immers, de todo-families hebben van de badkamer hun thuis gemaakt en vinden het een genot om met hun koude pootjes op warme vrouwelijke benen te hoppen. De dames niet; zij hebben liever een spin!

Ik herinner mij een traumatische ontmoeting met een bosspin in Berg en Dal. Het was lang geleden – voordat het door Kersten met wisselend succes was omgebouwd tot een soort vakantie-/pretparkachtig iets. We sliepen toen in een vervallen oude slavenwoning waar ’s nachts opeens een busianansi (bosspin) in onze geïmproviseerde slaapkamer rondscharrelde. Geen goed recept voor mijn nachtrust dus. De eerste poging om het achtpotige harige monster te verdrijven, leidde er toe dat de gruwel op het bed belandde. Mijn wanhoop was echt compleet! De reis van de terrorist bracht hem naar een moeilijk bereikbaar plekje onder ons bed.

In het slecht verlichte vertrek werd het een vrijwel onmogelijke opgave het beestje nog ‘in de lurven’ te grijpen. Echter, het strijdgewoel was niet onopgemerkt voorbijgegaan aan onze huisgenoten. Een vriend van ons wist er wel raad mee. Gewapend met een luchtbuks wurmde hij zijn stevige lijf onder het bed en schoot enkele malen op de ongewenste gast. Enkele hageltjes troffen doel maar waren niet voldoende om de wandelende plaaggeest om zeep te helpen. Het ongedierte koos het hazenpad en verdween in een spleet tussen vloer en wand.

Maar daarmee was de strijd niet gestreden. Want alleen al de wetenschap dat er ergens een weet-ik-hoeveel-poter scharrelt en er een spleet is waardoor ze weer naar binnen kan glippen en zich onder mijn laken kan verschansen, was voldoende om mij met geen stok meer in bed te krijgen. Maar daar heb je vrienden voor. De schutter had de oplossing bij de hand en goot over alle spleten in de kamer voldoende petroleum om half Paramaribo mee in de as te leggen. Daar houden spinnen doorgaans niet van. Mijn bloeddruk daalde tot medisch verantwoorde proporties. Wel pompten mijn longen zich de rest van de nacht vol met petroleumdampen, maar dat was mij liever dan het ongewenste bezoek van de meest enge bosbewoner.

Suriname is een prima land, maar die spinnen moesten ze verbannen. Vrijwel ieder mens heeft wel bepaalde angsten; ik dus voor spinnen, anderen gruwelen van heel andere dingen. ‘Angst is een natuurlijke reactie van je lichaam om je te beschermen tegen gevaar’, wordt op internet uitgelegd. ‘Soms kan deze angst zich ontwikkelen tot een specifieke fobie of angststoornis. De angst kan variëren van concrete objecten en dieren tot sociale situaties en abstracte concepten’. Dat is heel breed dus.

Het brengt mij op de vele angsten die zichtbaar leven in de hedendaagse Surinaamse politiek. In het nationale praathuis zitten in mijn ogen vooral kriebelige spinnen, die mij soms wel doen huiveren, maar waar ik absoluut niet bang voor ben. Want velen van hen zijn juist vooral bang om hun eigen hachje – en daardoor hun bevoorrechte positie – in gevaar te brengen. Ze zwijgen daarom wanneer ze zouden moeten spreken als ze het ergens niet mee eens zijn. Immers, ze volgen de lijn van hun partij of voorzitter, ook al druist die tegen hun geweten in. Maar hiermee vertel ik u niets nieuws.

Zoals de meeste spinnen zitten politici stil in hun web en komen alleen tevoorschijn als het hén goed uitkomt, niet wanneer anderen hun ‘hulp’ nodig hebben. En als je ze stoort dan rennen ze in paniek alle kanten op. Er worden hooguit wat persconferenties gegeven, nietszeggende moties ingediend of men ‘gaat in beraad’, maar er verandert zelden echt iets. Sommige exemplaren komen slechts één keer in de vijf jaar nadrukkelijk op de voorgrond, als de kiezers weer de nesten mogen verdelen, maar dat is het. Ondertussen verorberen die praathuisleden wel gulzig hun prooi – ofwel de vorstelijke maandelijkse vergoeding.

Overigens, de meeste van deze praathuisleden zijn banger voor het volk dan het volk voor hen – althans dat zouden ze moeten zijn. immers, politici zijn net spinnen die worden gedoogd in de samenleving maar met één welgemikte beweging kunnen worden uitgeschakeld. Het is jammer dat veel mensen nog niet doorhebben dat dit in de democratie waarin wij leven zo werkt en dat tegenwoordig zelfs een WhatsAppbericht al voldoende zou kunnen zijn om massaal naar het Onafhankelijkheidsplein te trekken en luid schreeuwend de lamlendigheid van de spinnenbende in het naastgelegen nationale praathuis aan de kaak te stellen.

Dan zullen alle 51 spinnen in paniek raken en een veilig heenkomen zoeken. Ik zal dan zonder angst en beven toekijken, want ik weet dat daar andere vier-, zes- of achtvoeters voor terug kunnen komen die het misschien wél oprecht menen met het volk. En dat is niets om bang van te zijn, toch?

armand.snijders@gmail.com