SOCIALE VANGNETTEN MOETEN MENSEN ONDERSTEUNEN EN VOORUITHELPEN

Sociale vangnetten vormen een essentieel onderdeel van iedere samenleving. Zij bieden ondersteuning aan mensen, die door bepaalde omstandigheden tijdelijk of langdurig niet in staat zijn, volledig in hun eigen levensonderhoud te voorzien. In Suriname vervullen sociale programma’s daarom een belangrijke functie. Toch rijst de vraag, of deze voorzieningen daadwerkelijk bijdragen aan het verbeteren van de levenssituatie van mensen, of dat zij vooral dienen om de ergste gevolgen van armoede, op te vangen. We zien namelijk twee punten die naar voren treden op dit moment, namelijk de mensen die echt afhankelijk zijn van sociale uitkeringen en de andere groep, die er misbruik van maakt.
Niemand zal ontkennen dat financiële steun, voedselprogramma’s en andere sociale voorzieningen niet noodzakelijk zijn. Voor veel gezinnen vormen zij het verschil tussen wel of niet kunnen voorzien in de basisbehoeften. Zeker in een periode waarin de kosten van levensonderhoud hoog zijn en de koopkracht onder druk staat, zijn dergelijke maatregelen, van groot belang. Maar sociale vangnetten zouden meer moeten doen dan alleen nood verlichten. Zij zouden mensen ook moeten helpen om weer op eigen benen te staan.
Te vaak wordt sociale ondersteuning gezien als een eindpunt, terwijl het juist een vertrekpunt zou moeten zijn. Het doel van een sociaal vangnet, mag niet uitsluitend zijn om mensen overeind te houden. Het moet er ook op gericht zijn ze kansen te bieden hun situatie te verbeteren. Dat betekent investeren in opleidingen, beroepsvorming, ondernemerschap en arbeidsbemiddeling. Mensen die afhankelijk zijn van ondersteuning hebben niet alleen behoefte aan financiële hulp, maar ook aan mogelijkheden om hun inkomen duurzaam te vergroten. Zonder die kansen dreigt een situatie te ontstaan waarin mensen jarenlang afhankelijk blijven van voorzieningen, zonder een uitzicht op verbetering.
Vooral jongeren verdienen daarbij bijzondere aandacht. Wanneer jonge mensen opgroeien in gezinnen die afhankelijk zijn van sociale steun, moet alles in het werk worden gesteld ervoor te zorgen, dat zij niet dezelfde afhankelijkheid erven. Onderwijs, training en toegang tot werk, zijn daarom minstens zo belangrijk als financiële ondersteuning.
Ook de samenleving als geheel heeft belang bij een andere benadering van sociale vangnetten. Een land ontwikkelt zich niet door mensen permanent afhankelijk te maken van hulp, maar door ze in staat te stellen actief deel te nemen aan de economie. Elke burger die dankzij scholing of begeleiding een baan vindt of een onderneming start, levert niet alleen een bijdrage aan zijn eigen welzijn, maar ook aan de ontwikkeling van het land.
Dat betekent niet dat sociale voorzieningen moeten verdwijnen. Integendeel, zij blijven noodzakelijk voor ouderen, mensen met een beperking en anderen die bijna blijvend ondersteuning nodig hebben. Maar voor iedereen die de mogelijkheid heeft om economisch zelfstandig te worden, moet het systeem gericht zijn op vooruitgang.
De vraag moet daarom niet alleen zijn hoeveel mensen worden geholpen, maar ook hoeveel mensen dankzij die hulp een betere toekomst kunnen opbouwen. Wanneer sociale vangnetten uitsluitend dienen om problemen tijdelijk te verzachten, blijven we symptomen bestrijden. Wanneer zij mensen helpen om vooruit te komen, worden zij een instrument van ontwikkeling. Een sociaal vangnet is op zijn best, wanneer het niet alleen opvang biedt, maar ook een brug vormt naar nieuwe kansen. Dat is uiteindelijk de meest duurzame vorm van sociale bescherming.
The post SOCIALE VANGNETTEN MOETEN MENSEN ONDERSTEUNEN EN VOORUITHELPEN ..

...