Selectieve verontwaardiging is ook een vorm van medeplichtigheid

door

Vergeten we in Suriname werkelijk zo snel, of kiezen we er bewust voor om alleen te onthouden wat ons politiek goed uitkomt? De gebeurtenissen uit de regeringsperiode van voormalig president Chan Santokhi liggen immers nog vers in het geheugen. In die tijd werden regelmatig etnische sentimenten aangewakkerd en bespeeld. We hoeven daar niet diep op in te gaan; de meeste Surinamers herinneren zich dat nog heel goed.
Laat mij vooraf duidelijk zijn: ik spreek niet namens de VHP en ik ben evenmin woordvoerder van DNA-lid Cedric van Samson of de partij. Hij is zelf verantwoordelijk voor zijn uitspraken en moet zich bewust zijn van de gevolgen van zijn woorden wanneer een microfoon onder zijn neus wordt gehouden. Maar daar gaat deze column niet in de eerste plaats over.
De echte vraag is: zijn wij Oost-Indisch doof geworden voor bepaalde uitspraken? Steken we bewust onze kop in het zand? Of houden we het volk simpelweg voor de gek door alleen verontwaardigd te zijn wanneer het politiek goed uitkomt?
Toen vergelijkbare of zelfs ernstigere uitspraken eerder werden gedaan door figuren uit andere politieke kampen, bleef het oorverdovend stil. Er waren nauwelijks protesten, geen gezamenlijke afkeuring en geen moreel offensief.
Nog niet zo lang geleden werd Ronnie Brunswijk publiekelijk uitgemaakt voor een “aap”. Dat is een racistische belediging van de hoogste orde. Toch bleef een massale veroordeling uit. Noch vanuit de VHP, noch vanuit de NDP, noch vanuit andere politieke of maatschappelijke groeperingen klonk een krachtig en eensgezind geluid tegen deze vorm van racisme.
Waar waren de NDP-vrouwen toen gewezen voorzitter Bouterse ook de spot dreef met Patricia Etnel? We kennen de woorden nog: “mis ati bron viswijf” en “langa kaak lek zuurzak”, gericht aan Patricia Etnel.
Bestrijden we racisme en haatspraak uit principe, of alleen wanneer het politiek voordeel oplevert? Wie werkelijk tegen discriminatie is, veroordeelt iedere racistische uiting, ongeacht wie het slachtoffer is of uit welke politieke hoek de dader komt. Selectieve verontwaardiging is geen moreel leiderschap; het is politieke opportuniteit.
Suriname heeft geen behoefte aan hypocrisie. Het volk verdient eerlijkheid, consequent handelen en leiders die met één maat meten.
Misschien wordt het tijd dat we stoppen met politieke toneelstukken en eindelijk consequent opkomen tegen onrecht, ongeacht wie het treft. Geloofwaardigheid begint immers daar waar selectieve verontwaardiging eindigt.
Aan Van Samson zeg ik het volgende: stop taki don don sani. Daarvoor betalen we je geen SRD 130.000.
Robert Cairo
robertcairo@gmail.com
The post Selectieve verontwaardiging is ook een vorm van medeplichtigheid appeared first on Suriname suriname.