Schamen of excuses?

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

Maandag werd een doorstart gemaakt van een project dat sinds 2018 op papier en financieel klaar was. Bijna tien jaar geleden. China had 350 woningen geschonken. Gratis, fu noti. De overheid hoefde slechts een plek aan te wijzen. Domeingrond te over. Mooi niet!

Door lamlendigheid van opeenvolgende regeringen werd niet één huis gebouwd. Steeds een andere locatie. Je kan alleen maar gissen waarom die zoektocht naar beschikbaar terrein. Misschien omdat een locatie het enige is dat je kunt verplaatsen zonder iets te bouwen.

“Het ware beter als minister Stephen Tsang excuses had aangeboden aan de woningzoekenden die bijna tien jaar zijn tekortgedaan”

Het initiatief dateert uit 2017. In augustus 2018 waren ontwerp en goedkeuring rond. Toen begon de locatiecarrousel. Tussen 2019 en 2025 werd de bouwplek herhaaldelijk gewijzigd. Voor elke nieuwe plek: opnieuw onderzoek, opnieuw voorbereiding, opnieuw kosten. Het budget smolt. In 2025 bleken nog slechts 248 van de 350 woningen haalbaar. 102 huizen waren verdampt door pure lamlendigheid.

De gulle gever besloot uiteindelijk toch 350 huizen te geven, ook al was het budget na jarenlang locatieshoppen niet meer genoeg voor het oorspronkelijk aantal. Minister Tsang stond maandag stil bij het debacle. Stilstaan is tenminste iets dat dit project consequent heeft gedaan. “Honderdtwee huizen zijn verloren gegaan door mismanagement van Surinaamse zijde. Dat is om je te schamen”, bazuinde Tsang.

Hij liet wijselijk in het midden wie zich moet schamen. Alsof het een mysterie is. De vorige regeringen? De huidige? De ambtenaren? De wind? Wat mij betreft hoeft de samenleving zich niet te schamen. De politici, inclusief Tsang, die tussen 2017 en nu aan de macht waren/zijn, moeten zich schamen. Het ware beter als de minister excuses had aangeboden aan de woningzoekenden die bijna tien jaar zijn tekortgedaan.

Trouwens, het is niet alsof dit het eerste bouwdebacle is. In 2015 opende president Bouterse in Smalkalden met veel fanfare een woningfabriek. Het Chinese Broad Homes zou de woningnood helpen oplossen. Investering: twintig miljoen US dollar. Capaciteit: drieduizend woningen per jaar. Het werd een fiasco. De fabriek draaide nooit, raakte in verval, werd verlaten. Een spookfabriek als monument van goede bedoelingen en slecht bestuur. De Chinese investeerders vertrokken, de belofte bleef, de puinhoop ook.

Hopelijk komt minister Tsang ook uitleggen waarom die fabriek, met tromgeroffel geopend, zo geruisloos ten onder ging. En waarom we tien jaar later nog praten over 350 huizen die al in 2018 op papier en financieel klaar waren en slechts gebouwd hoefden te worden. Een verklaring zou op zijn plaats zijn. Maar verklaringen zijn geen huizen.

Suriname heeft geen gebrek aan grond of plannen. Wel aan uitvoering. Zolang politici zich verschuilen achter ‘mismanagement van Surinaamse zijde’ zonder verantwoordelijkheid te nemen, blijven we luchtkastelen bouwen. Maandag was er een doorstart. Laten we hopen dat er deze keer wel wordt gebouwd. Al is het er maar één huis. En dat we dan niet weer tien jaar later moeten horen dat de locatie toch niet geschikt was.

ivancairo@yahoo.com