Samen koken

door

KEVINS KIJK / Kevin Headley

Een poos had ik in Nederland een vriendengroep met wie ik vaak samen kookte. We maakten eerst een keuze uit wat we zouden eten. Soms was dat Surinaams, maar soms ook iets simpels of Europees. Daarna gingen we samen naar de winkel om ingrediënten te halen, maar ook een toetje en iets om te drinken.

Eenmaal in de keuken ging iedereen aan de slag. De een sneed knoflook of uien, een ander was bezig met het vlees. Anderen zorgden tijdens het koken voor gezelligheid, bijvoorbeeld met muziek. Uiteindelijk zaten we samen aan tafel om te eten. Na het eten bleven we vaak nog napraten over allerlei onderwerpen.

“In dat gedeelde ritme van samenwerken, wachten, proeven en aanpassen leer je niet alleen elkaars smaken kennen, maar ook elkaars manier van leven”

Wat eerst incidenteel was, werd uiteindelijk een vast onderdeel van onze vriendengroep. Een paar keer had ik de verantwoordelijkheid voor de Surinaamse gerechten. Dan maakte ik samen met iemand bijvoorbeeld saoto, een lekkere rijstschotel of groenten van hier, zoals klaroen of tajerblad. Het samen bezig zijn zorgde voor een bepaalde dynamiek in de groep. We leerden elkaar op een andere manier kennen.

Om eerlijk te zijn doe ik dat tegenwoordig bijna niet meer. Als ik nu op bezoek ben, staat het eten meestal al klaar. Andersom is dat hetzelfde. Of we halen eten en nuttigen dat samen. Maar samen koken is in Suriname toch vaak incidenteel. Dat vind ik soms jammer, want het zorgt – zoals in Nederland – juist voor een mooie uitwisseling van culinaire kennis. We spraken dan over wat we lekker vonden uit de Surinaamse keuken, de Nederlandse keuken en andere keukens die in Nederland ook bekend zijn.

Die gezamenlijke kookmomenten maakten duidelijk dat koken niet alleen iets is dat moet, maar ook iets dat gezellig kan zijn met een groep. En als je twijfelde aan je eigen kookkunsten, kreeg je hulp van iemand anders die ergens beter in was. Uiteindelijk smaakte het altijd goed en was de pot meestal leeg.

Een vriend van mij kan heel lekkere hamburgers maken. Een keer organiseerden we een burgeravond waarbij iedereen iets meenam: drank, dessert of een aanvulling op de burgers, zoals gevulde garnalen. Het deed me weer even denken aan Nederland, maar dan in een gezellige Surinaamse sfeer. Aan het einde deden we nog een spelletje erbij.

Op zulke momenten besef ik hoe mooi het is om elkaar via eten op een andere manier te leren kennen. Suriname is wat eten betreft sowieso erg divers. Het is eigenlijk ook een uitnodiging om vaker gezamenlijke diners te organiseren. Samen bepalen wat er op het menu komt, vervolgens samen in de keuken staan en daarna samen eten.

De Surinaamse keuken hoeft namelijk niet alleen te leven op het moment dat we eten, maar ook in het hele traject ernaartoe. Dat kan ook een keer een trip buiten de stad zijn, waar we samen barbecueën.

In dat gedeelde ritme van samenwerken, wachten, proeven en aanpassen leer je niet alleen elkaars smaken kennen, maar ook elkaars manier van leven. Misschien zijn we dat onbewust kwijtgeraakt, terwijl het juist zo vanzelfsprekend en waardevol kan zijn.

headleydwt@gmail.com