RvC STOELENDANS

door

Wat zich de laatste tijd afspeelt rond de raden van commissarissen bij bedrijven waarin de overheid een aandeel heeft, begint zorgwekkende vormen aan te nemen. Wat zou moeten getuigen van zorgvuldig toezicht en stabiel bestuur, ontaardt steeds vaker in een aaneenschakeling van abrupte besluiten, terugtrekkingen en onduidelijke koerswijzigingen. Het begint verdacht veel te lijken op een stoelendans, waarbij posities verschuiven nog voordat duidelijk is wie eigenlijk blijft zitten en waarom.
De onsmakelijke gedachte ontstaat ook, dat er een profiterende dirigent achter de muziek schuilgaat. Wat zich rond de Raad van Commissarissen (RvC) van Self-Reliance en de ra(a)d(en) van commissarissen van de Centrale Bank van Suriname heeft afgespeeld, is allang geen toevalligheid. Het is duidelijk het bewijs van bestuurlijke lichtzinnigheid dat moeilijk anders te kwalificeren is dan onverantwoord. Eerst wordt met kracht aangekondigd, dat de RvC van Self-Reliance moet worden ontslagen. De datum was reeds vastgelegd, de BAVA uitgeschreven, en het signaal naar de samenleving leek helder: er is ingrijpen nodig. Maar nog vóórdat dat besluit wordt uitgevoerd, volgt een abrupte draai. Het ontslag werd ingetrokken, de vergadering uitgesteld, en plotseling is er sprake van “overleg” en “herstel van vertrouwen”. Dat is geen bijsturing. Dat is zwalkend beleid. Want als een besluit van deze omvang binnen enkele dagen kan worden teruggedraaid, dan zijn er maar twee mogelijkheden: óf het besluit was vanaf het begin ondeugdelijk, óf het huidige besluit is ondeugdelijk. In beide gevallen is de conclusie dezelfde: of er werd of er wordt gehandeld zonder solide basis. Alsof dat nog niet voldoende is, herhaalt hetzelfde scenario zich bij de Centrale Bank van Suriname. Daar werd een vervanging van de RvC een paar maanden geleden aangekondigd waarbij zelfs wettelijke zittingstermijnen, vastgelegd om onafhankelijk toezicht te waarborgen, terzijde werden geschoven. Een ingreep die niet alleen bestuurlijk discutabel is, maar ook juridisch vragen oproept. En ook daar leek er te worden teruggekomen. Om vervolgens bij regeringsbesluit d.d. 10 april 2026, alsnog ontslag te verlenen aan de zittende raad en daarmee hun wettelijke termijn te doorbreken. Wat overblijft, is precies die stoelendans: aankondigen, verschuiven, terugtrekken en opnieuw positioneren, zonder dat er ooit rust of duidelijkheid ontstaat. Maar in tegenstelling tot een spelletje, zijn de gevolgen hier reëel. Het gaat om instellingen die essentieel zijn voor financieel vertrouwen en economische stabiliteit. Het gaat om het toezicht van de toezichthouder op de sector en dus om de voorbeeldfunctie bij uitstek. Exact waar de onafhankelijkheid, zoals wettelijk verankerd een harde eis was voor IMF, bij de hervormingen die onze financiële sector en economie weerbaar en betrouwbaar moeten maken. Het staatsbesluit zou overigens de toets van een redelijke bestuursrechter in de meeste jurisdicties van onze taalunie niet doorstaan: voor het afwijken van de wet is geen enkele motivering gegeven. Het legaliteitsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel en het motiveringsbeginsel, zijn niet eens de schijn van enig respect gegund. De gevolgen van deze handelwijze zullen zich oorverdovend laten horen, wanneer de ratingbureaus en ngo’s, het fijne ervan een de buitenwereld moeten rapporteren. Het laatste woord hierover is nog niet geschreven. Besluiten lijken niet langer het resultaat van consistente afwegingen, maar van druk, tegenreacties en politieke gevoeligheden. Vandaag wordt een koers ingezet, morgen wordt die verlaten, afhankelijk van wie zich roert en hoe luid de kritiek klinkt. Dat soort ondoordachte besluiten zijn gevaarlijk voor ons financieel systeem. Niet alleen voor instellingen als Self Reliance, waar stabiliteit en vertrouwen cruciaal zijn, maar voor het functioneren van de staat als geheel. Want wat resteert er van regels, termijnen en procedures als die zo eenvoudig kunnen worden genegeerd of teruggedraaid? De schade zit niet alleen in de besluiten zelf, maar in het signaal dat wordt afgegeven: dat bestuur onderhandelbaar is, dat regels rekbaar zijn, en dat consistentie geen prioriteit heeft. Voor een land dat afhankelijk is van vertrouwen van burgers, van beleggers, van internationale partners is dat een riskante boodschap. Vertrouwen verdwijnt niet in één klap. Het brokkelt af, stap voor stap, precies door dit soort handelen.
The post RvC STOELENDANS ..