Pritiskin

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Het wordt de eerste Moederdag waarbij Mama Sranan een moeder als president heeft. Ik vind het wel iets om bij stil te staan. Hoewel niet alles perfect gaat, vind ik wel dat we stappen in de goede richting maken. Dat zal niet iedereen zo zien maar we hebben nu eenmaal allemaal verschillende brillen op.

Suriname met een vrouw aan het roer is iets waar ik al vaker over heb geschreven. Helemaal voorstander ben ik daarvan. Elke dag weer denk ik dat het tijd is om weer matriarchen te hebben. Geen patriarchaat meer. Dat zorgt alleen voor oorlog, hebzucht en lijden. Althans, als ik zo naar het nieuws kijk terwijl ik mijn neus op trek voor de vieze capriolen wereldwijd.

“Op deze Moederdag wil ik wederom stilstaan bij Mama Sranan. We doen echt weer met haar. We geven haar een pritiskin in plaats van haar te eren”

Natuurlijk wil een vrouw aan het roer niet zeggen dat het automatisch beter gaat. Ik denk wel dat de kans groter is. Echter, zullen er ook wel andere factoren meespelen. Er lopen bijvoorbeeld een paar mamis rond die het hart op de juiste plek hebben maar desastreus zouden zijn wanneer zij regeermacht zouden krijgen.

Op deze Moederdag wil ik wederom stilstaan bij Mama Sranan. We doen echt weer met haar. We geven haar een pritiskin in plaats van haar te eren. Ik vraag me af wat ze ons heeft aangedaan om zulk een lot te verdienen. Niets. Maar we krijgen goudkoorts, zag ik op het NOS-journaal. Het zoveelste bericht over dit fenomeen. Altijd weer met beelden van vieze mijnen en altijd weer lijken we voor dat journaal de meest zwarte persoon te zoeken die onbehoorlijk Nederlands praat. In principe niets mis mee. Want dat is ook Suriname. Echter kleurt zo een ‘casting’ wel weer het nieuws en dus de algemene opinie. Ik dwaal weer af. Want ik had het over de pritiskin die we onze Mama Sranan geven.

Weet je, vorige keer had ik het over Wrokoman Dey. En de invulling daarvan. Misschien moeten we ook kijken naar Moederdag. Wie goed bij zinnen is, zal iets speciaals doen voor zijn of haar moeder. En ik denk dat we allemaal redelijk goed bij zinnen zijn. Of willen zijn. Dus vind ik dat we op Moederdag ook stil moeten staan bij Mama Sranan. Nee, dat doen we nog niet. Zeker niet genoeg. We hebben nog geen dag die ons dwingt om stil te staan bij Mama Sranan als spirituele entiteit. Want dat is ze. En ze heeft die aandacht nodig.

Sommige dagen zijn ingesteld voor commerciële doeleinden. Moederdag, Vaderdag, Valentijnsdag. Maar andere dagen zijn weer ingesteld om bewustwording te vergroten of aandacht te vragen voor kwetsbare groepen. Als er ‘iemand’ is die we kwetsbaar hebben gemaakt, is het Mama Sranan wel. En daar moeten we ons allemaal van bewust worden. De grond waar we onzekumbatetey hebben begraven is dezelfde grond die we vervuilen met plastic, cyanide, kwik en diverse pesticiden. Niet omdat we niet anders kunnen. Nee, gewoon omdat we niet anders willen. Eigenlijk verdienen wij die pritiskin!christiowijnhard@gmail.com