Pompen of verzuipen

GANGA / Sharda Ganga

Koken is niet mijn favoriete bezigheid. Het is zoveel meer dan een beetje in een pan roeren. Er gaan planning en berekening aan vooraf: wat gaan we koken, wat hebben we daarvoor nodig, wat hebben we al in huis, wat gaat het kosten, is dat voedzaam genoeg en is dat wel een goede besteding van het geld, of kan het goedkoper? Dan moet je het huis uit, de boodschappen doen, tenzij je alles zelf produceert, maar ook dan moet je je tuin in om de groenten te plukken.

Je komt thuis en dan begint de ellende pas goed. De vis of kip moet worden schoongemaakt, voorbereid, ingelegd, de groenten moeten geplukt, de uien en knoflook gesneden , de pannen op vuur gezet worden. Kreun en zucht. Kortom, tussen idee en resultaat liggen er nogal wat stappen.

Ieder weldenkend mens weet dat. Je kunt iets willen, denken, plannen, aankondigen, maar dan is het nog geen realiteit. Onze beleidsmakers evenwel schijnen die logica maar niet te vatten.

Hoe kan het steeds zo misgaan, vroeg ik mezelf, net als u, af toen er negentien waterpompen die ooit waren aangeschaft met een lening van India, werden ‘gevonden’ in een magazijn. Vooral toen ook nog bleek dat de staat misschien wel zes miljoen US moet betalen voor de opslag daarvan. Daar kan een normaal mensenhoofd van ontploffen. Hoeveel zorgpersoneel hadden we kunnen behouden met dat geld? Hoeveel kinderen hadden we een fatsoenlijk tehuis kunnen bieden? Dan hebben we het nog niet eens over de miljoenen die gewone mensen bespaard konden zijn gebleven als de pompen waren ingezet, en hun huizen droog waren gebleven, ze geen vloeren hoefden te verhogen, hun meubels bespaard waren gebleven, hun auto’s intact.

Het is het zoveelste voorbeeld van magisch denken, misschien; het geloof dat als je iets denkt of wenst, het vanzelf werkelijkheid zal worden. In het geval van de waterpompen dacht men misschien dat als ze werden aangeschaft, ze ook automatisch het afwateringsprobleem zouden oplossen, zo van: poef! Even zwaaien met de toverstok. Want niemand had er blijkbaar bij stilgestaan dat je naast het aanschaffen van die dingen ook een heus plan moest opstellen.

Waar gaan ze staan, wat moeten we voorbereiden qua infrastructuur, hoe gaan we het beheren, en wat dies meer zij. (Ik heb hier mijn limiet bereikt van wat ik weet over de technische kant hiervan). Hetzelfde soort denken zie je terug in een heleboel zaken, zoals: als we een grote hal neerzetten met cassaveverwerkingsmachines hebben we de economie gediversifieerd en armoede bestreden. Of: als we een commissie of werkgroep benoemen, dan hebben we het probleem opgelost. Magisch denken ontstaat wanneer we geloven dat de eerste stap van een proces voldoende is om het eindresultaat te bereiken.

Kortom, men verwart de ingrediënten met de maaltijd. Alle energie is gericht op datgene wat de aandacht trekt, en niet op het echte werk erna. Als het menu is vastgesteld en de boodschappen gedaan, wordt dat breeduit bekendgemaakt. Vervolgens worden de boodschappen opgeborgen in een speciaal daarvoor aangeschafte peperdure voorraadkast, en daar vergeten. En het volk verhongert en verzuipt terwijl de oplossing al die tijd daar was.-.

gangadwt@gmail.com