PESSIMISME ABOP OVER VOLKSHUISVESTING TERECHT

Marinus Cambiel is somber over de politieke wil, het vraagstuk over huisvesting op te lossen. De urgentie mist bij de partijpolitiek. De belangen zijn groot en persoonlijk. De aandacht van de politieke machthebbers lijkt uit te gaan naar hun eigen lonen en privileges. En alhoewel zowel de president als de vicepresident hebben gesproken in termen van duizenden woningen, is op een vijfde van hun regeertermijn, de eerste sleutelklare , nog niet opgeleverd. Het pessimisme van de ABOP-politicus over volkshuisvesting is derhalve terecht.
De gemiddelde leeftijd waarop Surinaamse starters een woning intrekken, ligt schrikbarend dicht bij de pensioengerechtigde leeftijd. Daar is van alles mis mee. En als de president denkt, dat langetermijnfinanciering, door banken, tegen een vaste rente, die de inflatie niet bijhoudt, een oplossing is, dan is zij dromen aan het beloven. Geen enkele financiële instelling houdt het duurzaam vol, om tegen effectief negatieve rente, kredieten te verstrekken. Banken accepteren van burgers zeer moeizaam grondhuurtitels als onderpand. En deze regering heeft binnen een maand na haar aantreden, een streep gehaald door grondconversie. Om vervolgens binnen de eerste drie maanden, een uitgiftestop van grond aan te kondigen, en de rechtmatigheid van grond over een geheel uitgiftejaar, in twijfel te trekken.
De realiteit is, dat de stilstand van de bouw van volkswoningen, met een dagelijkse groei, de woningnood tot bijna honderdduizend, heeft laten stijgen. Volkswoningen zijn geen bestaand fenomeen meer, want wat gebouwd wordt, zijn grofweg vijf tot zeshonderd middenstandswoningen per jaar, waarvan het overgrote deel, eigendom betreft. Het betekent dat starters en de bakermat van een middenklasse, niet toegelaten worden. Het pad is afgesloten.
De realiteit is dat een passieve rol van de overheid, via vrije marktwerking, dit vraagstuk niet tot een oplossing zal brengen. De oplossing ligt op de middellange termijn ook niet bij huiseigendom, maar bij maatschappelijk ondernemen. Gronduitgifte, bouw, renovatie, duurzaamheid en verdeling van woonruimte, hoort thuis bij stichtingen en verenigingen zonder een winstoogmerk, namelijk bij woningbouwcorporaties. De overheid moet samen met de private sector, minstens drie van zulke organisaties inrichten of ondersteunen. Grootschalige uitgifte van grond moet aan de rand van de wooncentra in districten plaatshebben, met de verplichting om voor lage- en middeninkomens, woonruimten met een bescheiden woonoppervlakte te ontwikkelen.
De helft van het bestand, moet duurzaam gereserveerd blijven voor een bepaalde tijd van enkele jaren, voor specifieke inkomens en specifieke leeftijden als doelgroep, tegen een maximumprijs en met subjectsubsidie. De andere helft mag aan de vrije markt aangeboden worden voor commerciële verhuur en verkoop en mag in dezelfde complexen wat ruimer zijn, om een gezonde combinatie aan volkssamenstelling te garanderen, om de sociaal mobiele volkshuurders een volgende stap te garanderen en om te voorkomen, dat de complexen zich ontwikkelen tot achterstandswijken of haarden voor politiek populisme.
Aan de vakverenigingen van onder meer de politie, brandweer en verpleging, moet een gereserveerd aantal woningen toegewezen worden, om zorg ervoor te dragen, dat hun beroepsbetrokkenheid en hun roeping, doordringen tot de cultuur van veiligheid en gezondheid, op de ontwikkelde complexen. Het gebrek aan een winstoogmerk, de noodzaak voor planning en de grootschaligheid van het project, maken, dat tegelijkertijd investeringsmogelijkheden, kapitaaldoorstroom en ruimtelijke ordening, ondervangen worden bij stedenbouwkundige ontwikkeling. Zo wordt het huisvestingsprobleem, een weg voor voorkomen en verzachten van allerlei andere maatschappelijke problematiek.
The post PESSIMISME ABOP OVER VOLKSHUISVESTING TERECHT ..

...