PAARSE OOGKLEPPEN OP VOOR HET WANBELEID

Paars, omdat de NDP aan de macht is. De groene hoed verwijst naar de NPS en de gele handschoenen naar de ABOP, de politieke partners binnen de huidige machtsverhoudingen. Samen vormen zij het beeld van een bestuur dat verantwoordelijk is voor het beleid, maar waarbij politieke verantwoordelijkheid niet mag verdwijnen achter partijpolitieke symboliek.
Wie dagelijks door Paramaribo loopt, ziet een drukke binnenstad: straatverkopers, marktventers en kleine ondernemers proberen hun producten te verkopen en consumenten bewegen zich voortdurend door de stad. Maar die drukte zegt weinig over de werkelijke koopkracht.
Uit gesprekken met ondernemers en verkopers blijkt dat de binnenstad druk bezocht wordt, maar dat in vergelijking met voorgaande jaren, er minder wordt besteed. Voeding en andere noodzakelijke uitgaven krijgen prioriteit, terwijl aankopen die kunnen worden uitgesteld, achterwege blijven. Producten blijven langer liggen en klanten maken vaker een afweging, voordat zij iets kopen.
Voor straatverkopers is die ontwikkeling direct voelbaar. Hun inkomen is afhankelijk van het aantal klanten en de omvang van hun dagelijkse verkopen. Een goede verkoopdag biedt bovendien geen garantie voor de volgende dag. Ook voor kleine ondernemers betekent de terughoudendheid van consumenten dat investeren moeilijker wordt. Het beschikbare inkomen wordt vooral gebruikt voor de dagelijkse kosten.
Daarmee ontstaat een verschil tussen economische bedrijvigheid en economische draagkracht. Een drukke binnenstad betekent niet automatisch, dat huishoudens meer te besteden hebben. Mensen kunnen naar de stad komen voor werk of noodzakelijke boodschappen, terwijl andere vormen van consumptie, afnemen.
Tegen deze achtergrond worden ook de verwachtingen rond de nieuwe regering beoordeeld. Tijdens de verkiezingscampagne stonden begrippen als ‘A nyun pasi’ en: ‘A systeem o kenki’ centraal. Ongeveer een jaar later zijn de ervaringen onder burgers verschillend. Een deel heeft nog vertrouwen en vindt, ondanks de economische situatie, dat de regering tijd moet krijgen om haar beleid uit te voeren. Een ander deel ziet niet voldoende verandering in de dagelijkse financiële situatie.
Dat verschil in beoordeling moet serieus worden genomen. Niet alle economische problemen kunnen binnen een jaar worden opgelost en de regering heeft te maken met omstandigheden die niet uitsluitend door haar zijn veroorzaakt. Tegelijkertijd mag van bestuurders worden verwacht dat zij duidelijk aangeven, welke maatregelen worden genomen, welke resultaten worden bereikt en wanneer effecten voor burgers, zichtbaar moeten worden.
Hetzelfde principe geldt voor de sociale sector. Schrijnende omstandigheden in instellingen voor ouderen, kinderen en personen met een beperking, leiden regelmatig tot particuliere hulpacties. Burgers, bedrijven en influencers springen bij, wanneer beelden van slechte omstandigheden via sociale media, gedeeld worden. Die hulp kan noodzakelijk zijn, maar zij mag de structurele financiering en het toezicht door de overheid, niet vervangen.
Wanneer een instelling afhankelijk wordt van particuliere inzamelingen voor basisvoorzieningen, moet daarom niet alleen naar de directe nood worden gekeken. Ook de oorzaak moet worden onderzocht. Zijn subsidies op tijd betaald?
Welke overheidsinstantie is verantwoordelijk? Hoe is het toezicht georganiseerd? Welke maatregelen zijn eerder genomen en waarom hebben die niet tot verbetering geleid? Dat zijn vragen die onderdeel moeten zijn van publieke verantwoording. De aandacht mag niet uitsluitend gaan naar de instelling of naar de mensen die daar wonen.
Ook beleidsmakers en verantwoordelijke instanties, moeten worden bevraagd. Daarmee wordt de rol van maatschappelijke hulp niet ter discussie gesteld. Wel moet worden voorkomen dat incidentele hulp een structureel systeem in stand houdt, waarin problemen pas worden aangepakt, wanneer ze zichtbaar worden op sociale media.
De paarse oogkleppen moeten daarom worden afgezet. Niet omdat al het beleid van de huidige regering mislukt is, maar omdat politieke loyaliteit geen vervanging mag worden voor controle en kritiek. De NDP, NPS en ABOP dragen gezamenlijk politieke verantwoordelijkheid voor de koers van de regering en kunnen zich daarom niet uitsluitend verschuilen achter de verantwoordelijkheden van afzonderlijke ministeries.
‘A nyun pasi’ en ‘A systeem o kenki’, kunnen uiteindelijk alleen worden beoordeeld aan de hand van concrete resultaten: koopkracht, betaalbaarheid, werkgelegenheid, investeringsruimte en de kwaliteit van sociale voorzieningen.
En er staat nog meer op het spel. Met de verwachte oliehausse vanaf medio 2028, krijgt Suriname mogelijk te maken met aanzienlijk grotere inkomstenstromen. Juist daarom is goed beleid nu essentieel. De toekomstige olie-inkomsten mogen geen nieuwe ruimte creëren voor verspilling, politieke patronage of ad-hocbeleid. Ze moeten worden ingezet om de economie structureel te versterken, de staatsfinanciën te verbeteren, schulden verantwoord af te bouwen en te investeren in onderwijs, infrastructuur, gezondheidszorg en productieve sectoren. De olie-inkomsten zullen op zichzelf geen garantie zijn dat Suriname financieel uit de problemen komt.
Goed bestuur, transparantie, discipline en een duidelijke langetermijnvisie zijn daarvoor noodzakelijk. Als Suriname daadwerkelijk financieel uit het dal wil komen, zal de kwaliteit van het bestuur minstens zo belangrijk zijn als de omvang van de toekomstige olie-inkomsten. Verandering hoeft niet onmiddellijk alle problemen op te lossen.
Maar zij moet op termijn wel zichtbaar en meetbaar worden in het dagelijks leven van de burger.
The post PAARSE OOGKLEPPEN OP VOOR HET WANBELEID ..

...