LIGDAGTARIEVEN EN DE SURINAAMSE ZORG

Volgens de wetgeving behoort elke burger in ons land verzekerd te zijn. De wet verplicht inwoners om een geldige zorgpolis te hebben. Ons zorgstelsel is daarvoor heel duidelijk opgebouwd. Burgers betalen de hoge kosten van de zorg zelden uit eigen zak en als dat wel zo is, faalt de overheid reeds in de basisvoorzieningen waartoe zij zichzelf bij regelgeving gecommitteerd heeft. Het Staatsziekenfonds betaalt veruit de hoogste rekening voor het totaal aan ligdagen, vanwege het massieve zorgbestand op haar bord. De particuliere verzekeraars dekken het overgrote deel van de resterende rekeningen. Gewone burgers behoren volgens het systeem, zelden zelf te betalen. De verzekeraar behoort de rekening aan het ziekenhuis te voldoen, hooguit met een bescheiden eigen risico.
Toch staan de Surinaamse ziekenhuizen al jaren onder zware druk. Tijdens het persmoment, voorafgaand aan de vergadering van de Raad van Ministers, legde minister André Misiekaba deze moeilijke situatie uit. Hij noemt het huidige ligdagtarief van de ziekenhuizen veel te laag. Een marktconform tarief zou ongeveer achtduizend SRD moeten zijn. Het Academisch Ziekenhuis kreeg voorheen slechts vierduizend tweehonderd SRD per dag. Bij de overige ziekenhuizen lag dat bedrag op drieduizend zeshonderd SRD. Het centrum voor de geestelijke zorg kreeg zelfs minder dan tweeduizend SRD. De directies vragen daarom al heel lang, om een eerlijke aanpassing.
Het laag houden van dit tarief is helaas een politieke keuze van de overheid, onder opeenvolgende regeringen. Zo worden de echte zorgkosten steeds buiten de begroting gehouden. Men schuift de rekeningen op die manier door naar de toekomst. Hierdoor blijft de toekomstige staatsschuld ondertussen gestaag groeien. Dit probleem speelt al sinds het jaar 2016 en zelfs eerder. De overheid stelde besluiten steeds uit om de eigen begroting te ontzien en op papier nog redelijk uit te komen. De kleine verhogingen gaven de ziekenhuizen nooit genoeg lucht. Ziekenhuizen moesten zo steeds meer schulden maken om te overleven, vaak genoeg bij het Surinaamse bedrijfsleven of bij internationale leveranciers, die geen subsidie genieten om de klappen op te vangen.
Het kind van de rekening is daardoor de Surinaamse patiënt. Magazijnen raken leeg en opnamestops dreigen regelmatig in de zorg. Als een ziekenhuis geen geld heeft, vervalt kwalitatieve zorg in noodhulp. Patiënten moeten soms zelf hun eigen spullen meenemen naar de kliniek. Minister Misiekaba kiest nu voor een eerste verhoging van het tarief. Het tarief stijgt naar schatting binnenkort met tweeduizend tot tweeduizend vijfhonderd SRD. In januari volgt mogelijk een tweede stap in deze verhoging. Ziekenhuizen moeten hiermee de verhoogde lonen van personeel betalen.
De opbrengsten uit ligdagen zijn nu al niet genoeg voor het dekken van de lasten van het heden en het verleden. De oude schulden blijven als een zware last op de zorg drukken. Doch geldt in elke vorm van goed bestuur: regeren is vooruitzien. Een gezond zorgstelsel moet steeds kunnen investeren in de toekomst. Een goed tarief moet niet alleen gaten uit het verleden dichtmaken. Nieuwe apparaten en medische technieken kosten immers heel veel geld. Het ligdagtarief moet daarom ook een vast deel voor vernieuwing bevatten. Zonder dat extra deel, blijft de zorg achterlopen op nieuwe technieken.
Anders blijft de schuld van bijna een miljard verder oplopen. Deze schuld van de staat en parastatale instellingen bedreigt de hele zorg. Intussen neemt de kwaliteit van de zorg steeds verder af, buiten de schuld van de toegewijde dienstverleners om. Ook getraind personeel vertrekt, begrijpelijk, in groten getale naar het buitenland. Als ervaren krachten weggaan, lijdt het patiëntenbestand daaronder. Onze volksgezondheid is immers ons meest kostbare bezit. De regering moet daarom nu kiezen voor een duurzame oplossing. Een duurzaam ligdagtarief is de enige weg naar een gezonde zorg.
The post LIGDAGTARIEVEN EN DE SURINAAMSE ZORG ..

...