OUDEREN MOGEN NIET GEDWONGEN WORDEN TE KIEZEN TUSSEN ETEN EN MEDICIJNEN

Een samenleving laat zien, hoeveel waarde zij aan haar ouderen hecht, niet door mooie toespraken over hun bijdrage in het verleden, maar aandacht vestigen op de omstandigheden waarin zij vandaag moeten leven. Wanneer ouderen moeite hebben om hun dagelijkse uitgaven te betalen, is dat niet uitsluitend een persoonlijk financieel probleem. Het is ook een vraagstuk van sociale rechtvaardigheid. De zorgen over de financiële positie van ouderen, zijn deze week opnieuw onder de aandacht gebracht.
Assembleeleden hebben er bij de president op aangedrongen maatregelen te treffen voor senioren, die volgens hen nauwelijks rondkomen. Daarbij wordt gewezen op de stijgende kosten van levensonderhoud en de druk die deze leggen op mensen met een beperkt inkomen. Voor iemand die afhankelijk is van een vaste uitkering, is er weinig ruimte om financiële tegenvallers, op te vangen. Wanneer de prijzen van levensmiddelen, medicijnen, elektriciteit en water stijgen, moet er ergens worden bezuinigd. Dat kan betekenen, dat iemand minder gevarieerd eet, noodzakelijke aankopen uitstelt of medische zorg niet tijdig opzoekt. Een uitkering die op papier wordt verhoogd, biedt dan niet vanzelfsprekend voldoende bescherming. Het is belangrijk dat de regering verder kijkt dan het nominale bedrag, dat maandelijks door haar wordt uitgekeerd. De werkelijke koopkracht bepaalt, of ouderen hun noodzakelijke uitgaven kunnen betalen. Een verhoging kan een stap vooruit zijn, maar wanneer de kosten van levensonderhoud even hard of harder stijgen, blijft het resultaat beperkt. Daarbij mag niet worden vergeten, dat niet iedere oudere dezelfde behoeften heeft. Mensen die zelfstandig wonen, senioren met chronische zorgbehoeften en ouderen zonder een ondersteunend familienetwerk, kunnen met verschillende problemen worden geconfronteerd. Sociaal beleid moet daarom niet alleen gericht zijn op bedragen, maar ook op toegankelijke gezondheidszorg, betaalbare huisvesting en ondersteuning, waar die nodig is. De overheid moet inzichtelijk maken hoeveel ouderen onvoldoende inkomen hebben, welke groepen het kwetsbaarst zijn en in hoeverre bestaande voorzieningen, hun behoeften dekken. Met betrouwbare gegevens kan beleid worden ontwikkeld dat verder gaat dan incidentele hulp of maatregelen die vooral rond politieke momenten, aandacht krijgen. Ook de samenleving draagt verantwoordelijkheid. Familieleden, gemeenschappen en organisaties kunnen ouderen ondersteunen, maar hun inzet mag geen vervanging worden voor een behoorlijk en gewenst sociaal vangnet. Ouderen hebben jarenlang bijgedragen aan gezinnen, gemeenschappen en de ontwikkeling van het land. Zij mogen niet het gevoel krijgen, dat hun bestaanszekerheid op latere leeftijd, een bijzaak is. Een waardige oude dag betekent dat niemand gedwongen wordt te kiezen tussen een maaltijd, medicijnen of het betalen van een rekening. Dat moet niet slechts een wens zijn, maar een concreet doel van een goed sociaal beleid.
The post OUDEREN MOGEN NIET GEDWONGEN WORDEN TE KIEZEN TUSSEN ETEN EN MEDICIJNEN ..

...