OOK HYPOCRIETEN EN OPPORTUNISTEN KUNNEN GELIJK HEBBEN

door

Vakbondsleiders die zich pas in de oppositie hun activisme herinneren, zijn niets nieuws. Zeker niet in de Surinaamse politiek. Jopie Pengel had zijn Moederbond-pet niet vaak op als premier. En ook hedendaagse politici voelen zich veel meer geroepen op de barricade te springen, wanneer ze daarmee hun plekje in de zittende coalitie, hun privileges bij parastatalen en hun politieke broodheren, niet tegen de haren in strijken. Vijf jaar stilstand onder de achterban constateren, wanneer je je persoonlijk weer met hun belangen kan bemoeien, omdat je agenda en reiskalender er tegenwoordig wat kaler uitzien, is precies hoe sociale media het noemt: hypocriet en opportunistisch.
Waar sociale media en de paarse en groene spreekkoren de mist ingaan, is dat het gevolg van al die hypocrisie en al dat optimisme niet is en niet behoort te zijn dat men ‘zijn bek moet houden’, zoals dat grof geroepen wordt.
Opkomen voor benadeelden is niet minder geoorloofd, omdat een eigen voordeel aan de orde kan zijn of omdat er geen prijs van eigen nadeel tegenover staat. De vakbondsleider die zich door politiek laat verleiden, handelt niet verkeerd wanneer die het stakingsrecht herontdekt. Die vakbondsleider handelde discutabel door voor partijpolitiek te kiezen en aan te blijven als vakbondsleider. Vervolgens handelde die verkeerd door kruimels voor de achterban uit te onderhandelen, maar rust op de werkvloer terug te geven die een regering met minachting voor de achterban niet verdiende. De vakbondsleider handelde verkeerd door niet een keer, maar op meerdere momenten functies en privileges te aanvaarden, waarvoor men zelf kon inzien niet de expertise of ervaring in huis te hebben.
Maar nu de vakbondsleider de dagtaak herontdekt heeft, handelt die vakbondsleider niet verkeerd. Nu en nu alleen handelt de vakbondsleider juist, door op te komen voor een belang dat legitiem verwaarloosd is en legitiem niet langer kan wachten. Dat de vakbondsleider in een positie was vanuit een coalitie daar meer aan te doen, maakt de vakbondsleider ongeloofwaardig, maar dat is geen aangelegenheid van de bredere gemeenschap. Dat is een aangelegenheid van de leden, die statuten en reglementen hebben en een andere leider kunnen kiezen. En alhoewel dat hen vrijstaat, was het aangewezen moment daarvoor geweest, toen de vakbondsleider vanuit de coalitie onderpresteerde in diens dagtaak als vakbondsleider.
Zoals de goede verstaander weet, gaat dit commentaar niet over een specifieke persoon of een specifieke situatie, maar over een hypothese, een voorbeeld dat zich nooit in de praktijk voor zou doen, natuurlijk.
Wie vecht voor hen die beter verdienen, moet blijven vechten voor hen die beter verdienen. Al kostte het een omweg om opnieuw te ontdekken dat de achterban het al die tijd moeilijk had.
The post OOK HYPOCRIETEN EN OPPORTUNISTEN KUNNEN GELIJK HEBBEN ..