Wanneer er iets misgaat in Suriname, duurt het meestal niet lang alvorens de vraag wordt opgeworpen: Wie is verantwoordelijk? De regering wijst te vaak naar de vorige regering. De overheid wijst naar de uitvoerende instantie. De instantie wijst naar personeelstekort. De werknemer wijst naar het management. De burger wijst vervolgens weer naar de overheid. Recentelijk nog het geval van de vergiftiging in de Saramaccarivier. En zo blijft het vingerwijzen. Wat ondertussen nauwelijks verandert, is het probleem zelf. Natuurlijk moet verantwoordelijkheid worden vastgesteld. Wie fouten maakt, moet daarover uitleg geven. Maar verantwoordelijkheid zoeken, mag geen excuus worden, om zelf niets te doen. Suriname heeft geen tekort aan mensen, die kunnen vertellen, waarom iets niet lukt. We hebben vooral behoefte aan mensen die zeggen, dit is het probleem, dit is mijn verantwoordelijkheid en dit ga ik eraan doen. Dat geldt voor de overheid, maar ook voor burgers, bedrijven en maatschappelijke organisaties. Een overheid kan niet alles oplossen. Burgers hebben ook verplichtingen. Ondernemers moeten zich aan regels houden. Werknemers moeten hun werk serieus nemen. Burgers moeten zich niet alleen laten horen wanneer een probleem hen persoonlijk raakt.
Het probleem is dat we verantwoordelijkheid vaak zien, als iets dat bij de ander hoort. De overheid wil betere dienstverlening en heeft daarvoor onder meer hervormingen en digitalisering, op de agenda staan. Maar plannen krijgen pas betekenis, wanneer mensen binnen organisaties ze daadwerkelijk uitvoeren. En burgers kunnen op hun beurt gebruikmaken van bestaande meldpunten en digitale voorzieningen, wanneer dienstverlening niet goed verloopt. Vooruitgang ontstaat niet wanneer iedereen wacht totdat iemand anders begint. Misschien moeten we daarom minder vaak vragen: “Wie heeft dit veroorzaakt?”
En vaker vragen wat gedaan kan worden, om het probleem niet groter te maken. Dat betekent niet dat iedereen dezelfde verantwoordelijkheid draagt. Een minister heeft andere verantwoordelijkheden dan een burger. Een directeur heeft andere bevoegdheden dan een werknemer. Maar iedereen heeft ergens invloed. Een land verandert niet door wijzen. Een land verandert wanneer verantwoordelijkheid wordt waargenomen en geaccepteerd.
The post ONGEPASTE VINGERWIJZINGEN ..
- AVO-directeur Valies-Ormskirk: alle verwezen leerlingen kri…..
- IMF ziet kansen én risico’s bij snelle opmars digital…..
- Geerlings-Simons en Jetten overleggen over diverse onderwer…..
- DNV: nationale veiligheid begint bij vroegtijdig herkennen …..
- Laatste vrijdag in september warm en wat vochtig..
- Diefstal met geweldpleging afgestraft met celstraf..
- Xi in Washington: ceremonieel welkom, maar moeilijke gespre…..
- Werkzaamheden EBS: Deel Van ’t Hogerhuysstraat enkele uren …..
- Zoekende ouders vinden 1600 melktanden bij massagraf in Mex…..
- Twee Chinese topgeneraals uit partij en leger gezet..
- Honderd gepensioneerde leerkrachten tegen lerarentekort..
- Oekraïne: bijna helft Russische olieraffinage uitgeschakeld..
- Verdachte aangehouden voor verduistering van voertuigen..
- Chinese premier pleit voor open handel, Maleisische collega…..
- RKBO leunt op ouders en ex-leerlingen voor onderhoud van sc…..
- Column: Lege stoelen bij de VN: principes of machtspolitiek…..
- Soedamah wil Nationale Diasporaraad en bredere rol voor PSA…..
- Abop-parlementariër Sampi wil dat binnenland mennonieten om…..
- Monorath: agenten die de fout ingaan riskeren ontslag..
- Currie: ‘Alle leerlingen worden geplaatst, maar lokaaltekor…..
- Eskak: ‘Organisatie verkiezingen 2025 leverde miljoenenbesp…..