NUR NIET MEER STOER

De voormalige minister van Openbare Werken, Riad Nurmohamed, is door de onderzoekscommissie van De Nationale Assemblee gehoord over Pan-American. Dit is op zijn verzoek, gebeurd achter gesloten deuren. De aangever heeft het dossier destijds publiekelijk gedeeld en de documentatie wijst niet alleen in de richting van deze functionaris. De betrokkenheid van de vorige minister van Financiën en Planning is – juist vanwege de weigering van diens voorganger om mee te werken aan het dossier – al vanaf de vroegste geruchten een aandachtspunt geweest. Publieke verklaringen daarover hebben noch Nurmohamed noch Raghoebarsing in een vleiender daglicht geplaatst. En na de driftige optredens, waarbij Nurmohamed door de procureur-generaal zelfs in de steek gelaten werd voor de wijze waarop hij de staat in zijn kruistocht tegen de media wenste te betrekken, is er sprake van een heel andere houding. Het lijkt haast niet dezelfde persoon. Waar is de vingerwijzende, confrontatiegestuurde, beschuldigende politicus, die vanuit hogerhand bedaard moest worden wanneer hij de vrije pers met vuur en zwaard te lijf wilde gaan?
Deze dichter van de vertelkunst, die persoonlijke dossierkennis als een pauw tentoonstelde, kiest nu voor het burgerrecht van de schuchteren? De schaduw van de coulissen? Het doolhof van de zijdeur en de achterkamer? Waar is de gladiator van hervormingen, de Prins van Oranje, de bermverbieder, de telefoonafsluiter, de aangever, de censor? De realiteit is dat achter de gekleurde taal, het heetgebakerde temperament en de felgekleurde kleding altijd een denker en strateeg schuilging. En de geschiedenis van strafrechtelijk onderzochte publieke figuren leert een belangrijke les: spreken is zilver, zwijgen is goud. Camera’s en microfoons, waaronder ook assembleemicrofoons, brengen aandacht, een associatie met verdenking en de perceptie bij de massa dat waar rook is, best eens vuur zou kunnen zijn.
Vergelijk in het bekende Decemberproces de strategie van de verdediging van Bouterse – die ervoor koos niet alleen te spreken, maar bij iedere gelegenheid, inclusief op podia, de politieke aanval in te gaan – met die van medeverdachte Boerenveen, die, net als Nurmohamed nu, koos voor de stilte, de techniek en het verhaal dat de feiten wel of niet vertelden, en werd vrijgesproken.
Nurmohamed beseft drie dingen die Somohardjo en Hoefdraad in hun aanpak over het hoofd lijken te zien. Ten eerste dat alles wat je zegt, tegen je gebruikt kan en zal worden, niet alleen in strafrechtelijke, maar ook in politieke zin. Ten tweede dat je in de politiek niets alleen kunt doen, en alles wat je verklaart dus ook een licht werpt op je politieke bondgenoten. Licht waar zij niet op zitten te wachten. Ten derde dat de beste partijpolitieke stap die je kunt maken, hard afkoersen op vrijspraak is, ook als je op dat moment de rotte tomaten op het volksplein over je heen krijgt. Nur is nu even niet meer stoer, maar wel op de juiste formele toer.
Het is in het belang van de rechtsstaat te hopen dat de onderste steen naar boven komt, en dat de VHP en de NDP – wier handtekeningen en vingerafdrukken over dit hele dossier dat niet pas in 2020 begon, besmeurd zijn – grondig aan een kritische blik van de kiezer onderworpen worden. Ook is het te hopen dat de staat Suriname verontschuldigingen maakt aan het volk voor het misbruik van staatsmiddelen en staatsverantwoordelijkheid dat onder het mom van publiek-private samenwerking in zulke projecten, in het persoonlijke voordeel van een handjevol figuren, heeft plaatsgevonden.
The post NUR NIET MEER STOER ..

...