MENNONIETEN NIET LANGER WELKOM

De regering lijkt de komst en vestiging van mennonieten in Suriname, een halt te willen toeroepen. President Jennifer Simons heeft onlangs duidelijk gemaakt dat personen die zich niet aan de Surinaamse wet- en regelgeving houden, niet op bescherming van de overheid hoeven te rekenen. Tegen de mennonieten die zich illegaal in het land hebben gevestigd, wordt volgens haar, actie ondernomen. Aanleiding voor de discussie zijn onder meer berichten dat mennonieten uit Belize naar Suriname zouden willen komen om zich hier te vestigen en landbouwactiviteiten te ontwikkelen. Tegelijkertijd verschenen onlangs cijfers waaruit blijkt dat de bosbedekking van Suriname is afgenomen van 93 naar 92 procent. Hoewel één procentpunt op papier gering lijkt, vertegenwoordigt het volgens deskundigen een aanzienlijk bosareaal.
De combinatie van deze ontwikkelingen maakt de kwestie gevoelig. Suriname beschikt over een van de grootste bosoppervlakken van de regio en presenteert zich internationaal als een bosrijk land. Tegelijkertijd groeit de druk op het binnenland door mijnbouw, landbouw, infrastructuur en andere economische activiteiten. De komst van een gemeenschap die elders in de regio wordt geassocieerd met grootschalige landbouw en ontbossing, verdient daarom serieuze aandacht. Een onderzoek van Mongabay naar de activiteiten van mennonieten in Belize schetst een beeld dat Suriname niet zomaar naast zich neer kan leggen. Mennonitische gemeenschappen hebben in Belize volgens het onderzoek aanzienlijke stukken grond verworven, waarbij gebruik wordt gemaakt van trusts, kerken en aanverwante ondernemingen om grond gezamenlijk te beheren en verder uit te breiden. Conservationisten stellen dat deze expansie heeft bijgedragen aan grootschalige ontbossing. Belize verloor tussen 2001 en 2025 ongeveer 20 procent van zijn bosbedekking, volgens gegevens van Global Forest Watch. Een deel van die ontbossing wordt in verband gebracht met de uitbreiding van mennonitische landbouwkolonies. Dat betekent niet dat iedere mennoniet automatisch een bedreiging vormt voor het Surinaamse bos. Het zou onjuist zijn om een hele gemeenschap op voorhand als bosvernietiger of illegale migrant te bestempelen.
Maar Suriname heeft evenmin de luxe om eerst dezelfde fouten te maken als andere landen en pas daarna in te grijpen. President Simons heeft aangegeven, dat landbouw in de kustvlakte welkom is, wanneer die binnen de wettelijke kaders plaatsvindt. Daar ligt een belangrijk onderscheid. Suriname kan buitenlandse investeerders en landbouwers verwelkomen zonder toe te staan, dat het binnenland wordt opgeofferd voor nieuwe nederzettingen.
Haar uitspraak dat mennonieten die zich niet aan de regels houden inmiddels een deurwaardersexploot hebben ontvangen en mogelijk het land moeten verlaten, is dan ook vooral een signaal dat de regering de grenzen wil aanscherpen. Wij vragen ons alleen af of dit daadwerkelijk gebeurt of zal worden gedaan, of dat het wederom een loze belofte is.
Wij van Keerpunt zijn heel erg benieuwd naar de meldingen over mogelijke onregelmatigheden rond verblijfsvergunningen- en naturalisatieprocedures, die grondig worden onderzocht. Als er sprake is van corruptie, moeten niet alleen degenen die van een regeling gebruikmaken worden aangepakt, maar ook degenen die de deur hebben geopend. De kwestie gaat uiteindelijk over meer dan de mennonieten alleen. Het gaat over de vraag hoe Suriname omgaat met grond, migratie, landbouw en zijn natuurlijke hulpbronnen. Als het land werkelijk zijn bossen wil beschermen, moet het beleid duidelijk zijn voordat nieuwe gemeenschappen zich vestigen, grond aankopen en grote landbouwgebieden ontwikkelen.
The post MENNONIETEN NIET LANGER WELKOM ..

...