MENNONIETEN, GOEDSCHIKS OF KWAADSCHIKS

De kennismaking van Suriname met de mennonieten was een charmeoffensief. Albert Ramdin en Chan Santokhi stonden als kooplieden in de frontlinie. Zij prezen de harde werkers en grote oogsten. Zij spraken over voedsel en groei. De boodschap klonk lief en open. Lokale handlangers hielpen mee. Zij strooiden beloften rond. Goede verwachtingen werden gewekt. PR was sterk en glad. De gemeenschap hoorde veel mooie woorden. In stamverband levenden en milieuactivisten hielden de samenleving wakker. Zij wezen op de werkelijkheid. Zij zagen risico voor bos en gronden. Zij riepen om zorg en recht. Hun stem was hard nodig. Rechtsprocedures toonden later meer. De vorige regering was te gretig. Zij accommodeerde snel. Rechten van leefgemeenschappen in de omgeving kregen te weinig gewicht. Dat bleek uit de stukken.
Nu laten de kolonisten hun tanden zien. Wat goedschiks te traag ging, wil men nu met harde hand afdwingen. Schadeclaims van tientallen miljoenen liggen klaar. Braganza spreekt over 86 miljoen dollar. Afspraken met de regering moeten gelden, of de rekening volgt. Hoe oprecht waren de lieve woordjes? Hoe echt de goede bedoelingen? Welkomst afdwingen blijkt ook een optie. De maskers vallen nu. De expansiedrang wordt zichtbaar. Of de mennonieten juridisch gelijk of ongelijk krijgen, doet er minder toe. De ware aard komt naar voren. Zij willen land en macht. Zij werken met claims en druk. Het charmeoffensief is voorbij. Suriname moet nu nadenken. Hoe denkt het land over deze ware aard? Stamgemeenschappen en activisten waarschuwden al vroeg. Zij zagen het gevaar voor het bos en het volk. De regering van toen koos voor snelle deals. Nu eist men betaling of doorzetting. De projecten liggen langs de weg naar West-Suriname. Meer dan dertig duizend hectare is in het spel. Afspraken met dorpen als Witagron en Apoera bestaan op papier. Werk en geld voor dorpen klinken mooi. Maar controle blijft zwak. De sociale licentie is niet stevig. Respect en veiligheid vragen aandacht. Debat moet over feiten gaan. Niet over een groep of afkomst. Elk individu staat onder de wet. Generalisaties helpen niemand. Toch blijft de zorg groot. Expansie zonder heldere grenzen raakt het binnenland hard. Braganza eist dialoog en openheid. Het bedrijf wijst naar oude akkoorden. Visa zijn legaal, zeggen zij. Activiteiten volgen de deal met LVV. De MER loopt bij NMA. Geen deurwaarder heeft hen geraakt, claimt men. Toch dreigt de claim. De samenleving ziet het patroon. Eerst charme en beloften. Dan stilte van de top. Dan druk en geld eisen. Stamverband- en milieustemmen bleven alert. Zij hielden de realiteit in beeld. Zonder hen was het beeld nog vager. Nu is de keu-ze helder. Goedschiks of kwaadschiks. Soft praten of hard claimen. Suriname moet kiezen voor helder beleid. Gron-denrechten eerst. Bosbehoud voorop. Lokale stem zwaar. Geen snelle deals meer zonder toets. De vorige regering liet te veel ruimte. Nu vallen de maskers. De ware aard van de drang is zichtbaar. Suriname kijkt toe. De vraag blijft open. Hoe reageert het land? Met feiten, recht en zorg. Of met nieuwe beloften. Het binnenland vraagt ontwikkeling. Werk en inkomen zijn nodig. Maar niet ten koste van alles. Niet met druk van buiten. Niet met claims die dreigen. De les is duidelijk. Charmeoffensief werkt kort. Harde hand toont de rest. Stamgemeenschappen en activisten verdienen steun. Zij wezen vroeg op risico’s. Zij hielden de vlam levend. Zonder hen was de discussie stiller. Nu is de zaak open. Maskers liggen op de grond. De expansiedrang is helder.
The post MENNONIETEN, GOEDSCHIKS OF KWAADSCHIKS ..

...