Libakwie

door

GANGA / Sharda Ganga

Enkele maanden geleden zag ik voor het eerst een libakwie. Ik weet het, ik loop achter, die angstaanjagend uitziende vissen zijn al jaren tussen ons en hebben al hele kreken overgenomen. Sindsdien lees ik elke dag wel een bericht over de libakwie.

Het is waarschijnlijk een schoolvoorbeeld van frequentie-illusie, zoals je ook plots het idee hebt dat je elke drie minuten een blauwgrijze Toyota Noah ziet net nadat je er zelf één hebt aangeschaft, terwijl je ze nooit eerder had opgemerkt. De libakwie is tot diep in mijn onderbewustzijn doorgedrongen.

“Is Ryan Abrahams nu wel of niet enkele maanden geleden benoemd tot prescom van de Telecommunicatie Autoriteit Suriname? Wist hij zelf wel of niet dat hij in functie was, en zo ja, dat hij vervangen werd?”

Zo reed ik gisteren langs het kanaal aan de Amazonestraat, met de betegelde damwanden en vroeg me af: is dit libakwie bestendig? Vervolgens manouvreerde ik langs de verzakkingen in de straat naast een ander kanaal en mijn gedachten dwaalden weer af naar de libakwie die gaten graaft in oevers waardoor wegen verzakken.

Al voordat ik wist van het bestaan van de libakwie en zijn vernietigende gedrag ergerde ik me continu aan wegverzakkingen en erosie. Of beter gezegd, ik ergerde me aan de onwil en het onvermogen van de overheid om die duurzaam aan te pakken. Er worden miljoenen betaald om de straten te repareren en binnen een jaar zijn ze weer levensgevaarlijk. Zeker weer met slecht materiaal gewerkt, opdracht gegund aan vriendjes die niet de deskundigheid hebben, hoeveel van het geld zal zijn teruggestroomd naar de opdrachtgevers, enfin, u kent de klaagzang en het wantrouwen.

En al die tijd was het de libakwie. Nou ja, laten we niet overdrijven: slecht geleverd werk kennen we al veel langer dan we de libakwie in onze wateren hebben, het is dus geen excuus dat voor alles gebruikt kan worden.

De libakwie is echter wel een mooi voorbeeld van wat we vaak doen. We zoeken niet naar de diepere oorzaak van problemen, de root causes, zogezegd, en lappen slechts de zichtbare problemen op. Is er een weg verzakt dan vullen we die gewoon weer op. Is de verzakking binnen de kortste keren terug, dan wordt soms nog geprobeerd met ander materiaal te werken, maar de verzakkingen blijven terugkomen. Het is de afwatering, wordt dan soms gezegd, daar wordt dan aan gesleuteld, maar het probleem blijft bestaan.

Geen wonder, want je pakt de libakwie’s niet aan. Die ondergraven letterlijk alle investeringen. Daar hou je geen rekening mee. Met andere woorden: als je niet vantevoren weet waarmee je eigenlijk dealt, dan blijf je de gaten lappen. Het is een metafoor voor beleid maken in Suriname. Adhoc probleempjes oplossen, rennend van crisis naar crisis, reactief en niet pro-actief.

Libakwie dus. Ik zie ze plots overal. Ik zie ze als er weer eens onbegrijpelijke slordigheid tentoon wordt gesteld in bijvoorbeeld benoemingen in Raden van Commissarissen en Raden van Toezicht. Is Ryan Abrahams nu wel of niet enkele maanden geleden benoemd tot prescom van de Telecommunicatie Autoriteit Suriname? Wist hij zelf wel of niet dat hij in functie was, en zo ja, dat hij vervangen werd? Is hier een libakwie aan het werk die stiekem gaatjes zit te boren in de wankele geloofwaardigheid van de regeerders? Pas op, wil ik zeggen, het is een invasieve soort. Haal je twee libakwie’s binnen, binnen een vloek en een zucht hebben ze de hele vijver overgenomen.

Wat doe je ertegen? Visballetjes, zegt LVV, en oppeuzelen die vernietigers.

gangadwt@gmail.com