Koffiedikke toekomst

door

HET IS EEN jaar geleden dat de verkiezingen in Suriname zijn gehouden. Na die verkiezingen werd het een woelig traject richting de vorming van een coalitie. Er waren spannende momenten toen bleek dat de Abop van Ronnie Brunswijk niet helemaal akkoord ging. Uiteindelijk werd het echter een coalitie van zes partijen. Dat maakt het maken van beleid, en zeker de implementatie daarvan, een uitdaging.

Sergio Akiemboto, Chief of Staff van het Kabinet van de President en iemand die zichzelf de vertrouwenspersoon van de president noemt, zegt dat het een woelig jaar is geweest. Dat geldt volgens hem ook voor de NDP, waarvan president Jennifer Simons voorzitter is.

Binnen de partij is niet iedereen tevreden, maar dat is volgens Akiemboto ook niet mogelijk. Dat niet iedereen content is, blijkt uit uitspraken van partijgenoten zoals Ramon Abrahams, die geen geheim maakt van zijn ambitie om op de plaats van Simons te komen.

Akiemboto zegt ook dat het binnen de coalitie soms niet botert en dat regelmatig coalitieoverleg nodig is om de ‘vrede’ te bewaren. Een samengestelde coalitie van zes partijen, elk met een eigen cultuur en kenmerken, is inderdaad moeilijk bij elkaar te houden. Ramdien Sardjoe, die van 2005 tot 2010 vicepresident van Suriname was en leiding gaf aan de ministerraad, zei enkele jaren geleden in gesprek met de Ware Tijd dat beslissingen bij consensus werden genomen. Dat maakte die coalitie, die bestond uit twee combinaties met in totaal zeven partijen, erg traag.

Hetzelfde lijkt nu ook aan de hand te zijn binnen de coalitie van zes partijen. Dat wordt bevestigd door de toevoeging van Akiemboto dat de president niet alles tegelijk kan aanpakken. Eigenlijk geeft hij daarmee toe dat politiek gevoelige beslissingen worden vooruitgeschoven en niet worden aangeraakt. Dat is geen instelling die progressiviteit, transparantie en belangenloosheid bevordert, maar eerder een selectieve aanpak zonder duidelijke logica.

Het gevolg openbaart zich bij het electoraat. Beloftes die zijn gedaan, kunnen niet worden ingelost. De prijzen in de winkels blijven stijgen en wie goed luistert, merkt dat er geen duurzame verlichting in zicht lijkt te zijn nadat inkomsten uit offshore-olie vanaf 2028 binnenkomen. Daarvoor zijn onze instituten te zwak. Tegelijkertijd worden maatregelen om die instituten te versterken niet genomen, omdat dat niet in het belang is van alle coalitiepartners. Een heuse vicieuze cirkel waarvoor daadkracht en leiderschap nodig zijn om die te doorbreken.

Een jaar na de verkiezingen draait het dus nog steeds vooral om brandjes blussen. De begroting is nog niet behandeld, evenmin als een financiële nota of een meerjarenontwikkelingsplan. Waar we als land werkelijk naartoe gaan, blijft dus koffiedik kijken.